Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 listopada 2024 r.

Sąd Okręgowy w Poznaniu II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Ryszard Małecki

po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2024 r. w Poznaniu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa P. K.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

na skutek apelacji wniesionej przez powoda

od wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu

z dnia 7 listopada 2023 r.

sygn. akt: I C 1837/20

I.  zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 2. i 3. w ten sposób, że:

a.  w punkcie 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 730,44 zł (siedemset trzydzieści złotych i czterdzieści cztery grosze) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 5 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałej części;

b.  w punkcie 3. kosztami procesu obciąża w całości pozwanego, szczegółowe ich wyliczenie pozostawiając referendarzowi sądowemu;

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 235 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia o kosztach procesu do dnia zapłaty.

Ryszard Małecki

UZASADNIENIE

Apelacja powoda okazała się zasadna.

Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu I instancji i oparte na nich rozważania prawne, z uwzględnieniem jednak poniższego zastrzeżenia.

W przypadku obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego znajduje zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 kc, a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego (art. 822 § 1 kc). Przy czym suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie może być wyższa od poniesionej szkody (art. 824 § 1 kc). Zgodnie z art. 362 kc i art. 826 § 1 kc oraz art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych obowiązek minimalizacji szkody przez poszkodowanego rozumiany jest jako zapobieżenie, w miarę możliwości zwiększeniu się szkody.

Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że szkoda powstaje już w momencie zdarzenia – tu: wypadku będącego jej źródłem, i jest niezależna od dalszych losów jej likwidacji przez poszkodowanego. Szkodą tą jest uszczerbek w majątku poszkodowanego wywołany zdarzeniem ubezpieczeniowym, a wyrażający się tym, że poszkodowany był właścicielem pojazdu określonej wartości, a w wyniku wypadku pojazd ten stracił na wartości. Natomiast naprawienie szkody może nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej (przy czym gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu) – art. 363 § 1 kc. W ocenie Sądu Okręgowego ów wybór poszkodowanego jest dopuszczalny, dopóki możliwe jest przywrócenie stanu poprzedniego, tj. dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu, natomiast, jeżeli do naprawy pojazdu przez poszkodowanego nie może dojść, ponieważ poszkodowany zbył pojazd w stanie uszkodzonym, może domagać się wyłącznie odpowiedniej sumy pieniężnej stanowiącej różnicę między wartością pojazdu przed szkodą oraz wartością pojazdu uszkodzonego. Jeżeli naprawa pojazdu została dokonana i doszło w jej wyniku do przywrócenia stanu poprzedniego (co nie jest tożsame ze stanem sprawności pojazdu), poszkodowanemu należny jest zwrot kosztów naprawy w wysokości poniesionej. Jeżeli zaś pojazdu jeszcze nie naprawiono, ale naprawa przez poszkodowanego jeszcze jest możliwa, wysokość odszkodowania określa się przez ustalenie hipotetycznych kosztów naprawy samochodu. Wysokość odszkodowania określa się hipotetycznie przy uwzględnieniu części zamiennych typu „O”, nawet jeżeli uszkodzony pojazd jest eksploatowany przez znaczny okres czasu, chyba że pozwany wykaże, że uszkodzone w pojeździe części były już naprawiane i zastępowane częściami nieoryginalnymi lub używanymi. Odmiennie zatem niż uczynił to Sąd I instancji, Sąd Okręgowy uważa, że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na pozwanym, który dokonując oględzin pojazdu w postępowaniu likwidacyjnym ma możliwość weryfikacji charakteru uszkodzonych części.

W niniejszym wypadku pojazd został naprawiony przez poszkodowanego z użyciem części oryginalnych wskazanych w fakturze załączonej do pozwu – dla tak dokonanej naprawy pojazdu wypłacone przez pozwanego odszkodowanie nie było wystarczające. Z opinii biegłego wynika, że dokonanie naprawy z użyciem części Q przywróciłoby sprawność techniczną pojazdu. Jak jednak podkreślono wyżej, przywrócenie stanu sprawności technicznej pojazdu nie jest tożsame z naprawą doprowadzającą do stanu poprzedniego, która zakłada zamontowanie tożsamych części w miejsce uszkodzonych. Przy braku dowodów, że przed wypadkiem w pojeździe zamontowane były części innego typu niż O, sam fakt, że pojazd był pojazdem 11-letnim, nie wyklucza możliwości dokonania jego naprawy częściami O, a tym samym konieczności wyliczenia odszkodowania według wartości części O.

Pozwany nie wykazał więc, by zachodziły podstawy do dokonania naprawy pojazdu częściami innymi niż części O.

W tej sytuacji na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 2. Przez uwzględnienie powództwa o dodatkową kwotę 730,44 zł.

Uwzględnienie powództwa w 99% skutkowało zmianą orzeczenia o kosztach postępowania I-instancyjnego i obciążenie nimi pozwanego w całości na podstawie art. 100 kpc.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 kpc., obciążając nimi pozwanego w całości. Na koszty poniesione przez powoda złożyła się opłata od apelacji w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 135 zł Wysokość wynagrodzenia została ustalona na podstawie § 2 pkt. 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Ryszard Małecki