Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lutego 2025 r.

Sąd Okręgowy w Poznaniu II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Ryszard Małecki

po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. w Poznaniu

na posiedzeniu niejawnym

z powództwa J. W.

przeciwko K. W.

o podwyższenie alimentów

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu

z dnia 20 października 2023 r.

sygn. akt IV RC 90/23

oddala apelację.

Ryszard Małecki

UZASADNIENIE

Apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd podziela ustalenia faktyczne Sądu I instancji, zwracając uwagę, że również strony w postępowaniu odwoławczym nie zgłosiły zastrzeżeń co do prawidłowości tych ustaleń, w szczególności nie kwestionowały dokonanego przez Sąd I instancji oszacowania obecnych uzasadnionych potrzeb powoda.

Wbrew twierdzeniom apelacji Sąd I instancji zauważył, że od czasu ustalenia alimentów na dotychczasowym poziomie doszło do zmiany stosunków w rozumieniu art. 138 krio., uznał jednak, że w okolicznościach niniejszej sprawy zmiana ta nie uzasadnia ingerencji w obecnie obowiązujące rozstrzygnięcie w tym zakresie. Także w przypadku powództwa opartego na art. 138 krio. sąd zobowiązany jest każdorazowo do zbadania, czy zachodzi podstawowa przesłanka roszczenia alienacyjnego dziecka wobec rodzica w postaci braku możliwości samodzielnego utrzymania się (art. 133 § 1 krio.).

Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż powód jest już dzieckiem, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie w zakresie niezaspokojonym przez rodziców (przez wsparcie matki powoda i alimenty obciążające obecnie pozwanego). Pogląd ten nie opiera się jedynie na dostrzeżeniu pełnoletności powoda oraz jego samodzielnego zamieszkania, wynika raczej z całościowej oceny możliwości podjęcia stałej pracy zarobkowej przez powoda. Na tę możliwość, poza wiekiem, wskazuje również ustalona przez Sąd Rejonowy i znana Sądowi Okręgowemu z urzędu sytuacja na rynku pracy, a mianowicie dostępność zatrudnienia zapewniającego pokrycie uzasadnionych potrzeb powoda – powód jest w stanie bez większych trudności znaleźć zatrudnienie, które pozwoli mu zaspokoić jego usprawiedliwione potrzeby.

Należy również zaznaczyć, że powód nie wykazał w sposób przekonujący istotnych przeszkód uniemożliwiających mu podjęcie stałej pracy. Niewątpliwie powód był osobą pokrzywdzoną czynem popełnionym przez pozwanego, za co pozwany został skazany prawomocnym wyrokiem. Powód nie wykazał jednak, by ewentualne trudności w kontynuowaniu nauki lub w podjęciu i utrzymaniu pracy były wynikiem zachowania pozwanego. Nie wykazano, by w wyniku tych zachowań powód był niezdolny do pracy lub by jego możliwości zarobkowe były obniżone w stopniu, który uniemożliwia lub utrudnia mu podjęcie pracy zaspokajającej jego usprawiedliwione potrzeby.

Sąd dostrzega, że powód podejmuje naukę oraz przygotowuje się do poprawy egzaminu maturalnego. Jednak nauka odbywa się w trybie niestacjonarnym, co drugi weekend, a korepetycje zajmują w sumie dwie godziny tygodniowo. Nawet przy uwzględnieniu czasu przeznaczanego na osobistą naukę, nie można uznać, że aktywność edukacyjna powoda uniemożliwia mu podjęcie pracy. Obecnie powód już podejmuje pracę dorywczą i nie podnosi, że jest to dla niego nadmierne obciążenie psychiczne. W przedmiocie zaś podjęcia stałej pracy, która z pewnością wymaga większej sumienności i obowiązkowości niż praca dorywcza, a zatem może być uznana za bardziej wymagającą psychicznie, należy zauważyć, że powód uznaje się za zdolnego do podjęcia wysiłku samodzielnego przygotowania do egzaminu maturalnego, wymagającego tych samych cech.

Z powyższych rozważań wynika, że powód, jako zdolny do podjęcia stałej pracy zarobkowej, która może mu zapewnić pokrycie uzasadnionych potrzeb, jest w stanie utrzymać się samodzielnie, przynajmniej w części, w jakiej wsparcie finansowe rodziców jest niewystarczające. Oznacza to, że brak jest podstaw do uznania za zasadne roszczenia powoda o podwyższenie alimentów.

W tym stanie rzeczy dalsze zarzuty apelacyjne, dotyczące uzasadnionych potrzeb powoda oraz stanu majątkowego i możliwości zarobkowych pozwanego w relacji do świadczenia alimentacyjnego w wysokości określonej w wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2019 r. (sygn. akt I C 86/19) – są bezprzedmiotowe.

Rozważania niniejsze Sąd Okręgowy ograniczył do kwestii zasadności roszczenia o podwyższenie obowiązku alimentacyjnego pozwanego, nie zajmując się kwestią samego istnienia roszczenia alienacyjnego powoda, co jest przedmiotem odrębnego postepowania.

Z powyższych względów apelację powoda należało oddalić w całości na podstawie art. 385 kpc.

Ryszard Małecki