Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 grudnia 2023 r.

Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy

w składzie:

Przewodnicząca: sędzia Maria Antecka

po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2023 r. w Poznaniu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa A. K.

przeciwko Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego

od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu

z dnia 29 grudnia 2022 r.

sygn. akt I C 2080/19

I.  oddala apelację,

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 900 zł z tytułu zwrotu kosztów procesu
w postępowaniu apelacyjnym z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia w przedmiocie kosztów procesu do dnia zapłaty.

Maria Antecka

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2023 r.

W sprawie w z powództwa A. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) przeciwko pozwanemu Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę 6.706,45 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 29 grudnia 2017 r. Sąd Rejonowy wyrokiem z 29 grudnia 2022 r. (sygn. akt I C 2080/19):

- w punkcie 1.zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 6.644,95 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 grudnia 2017 r. do dnia zapłaty,

- w punkcie 2. oddalił powództwo w pozostałej części;

- w punkcie 3. kosztami procesu obciążył w całości pozwanego, pozostawiając ich szczegółowe rozliczenie referendarzowi sądowemu.

Sąd Rejonowy uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że powód domagał się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz łącznej kwoty 6.706,45 zł, na którą składała się kwota 5.166 zł za najem samochodu zastępczego, kwota 1.478,95 zł za parkowanie uszkodzonego samochodu oraz kwota 61,50 zł za pracę poza godzinami biura.

Powód wystawił fakturę VAT nr (...) dokumentającą opisane wyżej usługi na łączną kwotę 10.670,25 zł w tym:

- kwotę 8.437,80 zł za wynajem pojazdu zastępczego za okres 49 dni po stawce 172,20 zł brutto za dobę. Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił z tego tytułu łączną kwotę 3.271,80 zł uznając 19 dni najmu po stawce 172,20 zł brutto, to jest po stawce dobowej wskazanej przez powoda,

- kwotę 1.678,95 zł za parkowanie uszkodzonego pojazdu za okres 39 dni po stawce 43,05 zł brutto. Pozwany w toku likwidacyjnego wypłacił z tego tytułu łączną kwotę 200 zł za 8 dni po stawce 25 zł brutto,

- kwotę 61,50 zł za pracę poza godzinami biura.

Sąd Rejonowy podkreślił, że bezsporne było, iż doszło do szkody komunikacyjnej w pojeździe marki B. o nr rej. (...). Odpowiedzialność pozwanego co do zasady była poza sporem, bowiem sprawca szkody był ubezpieczony z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił kwotę odszkodowania za szkodę częściową w pojeździe oraz za koszty najmu pojazdu zastępczego oraz parkowania w uznanym przez siebie zakresie.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie pozostawał zasadny okres najmu pojazdu zastępczego oraz parkowania, a także stawka za parkowanie uszkodzonego pojazdu i związek ze szkodą kosztów związanych za pracą poza godzinami biura. Pozwany nie kwestionował rynkowości stawki dobowej za wynajem pojazdu zastępczego wypłacając odszkodowanie za uznany przez siebie okres najmu po stawce przyjętej przez pozwanego.

Co do roszczenia w zakresie najmu pojazdu zastępczego, Sąd Rejonowy wskazał, że
49 dni trwał faktyczny okres najmu (tj. do dnia 24 listopada 2017 r. do 12 stycznia 2018 r.), który wynika z umowy, zeznań poszkodowanego i protokołu zwrotu pojazdu zastępczego. Nadto, co również jest bezsporne w niniejszej sprawie pozwany decyzję o przyznaniu
i wypłacie odszkodowania wydał dopiero 21 sierpnia 2018 r. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie pozwoliło na przyjęcie, że poszkodowany miał własne środki pieniężne, które mógł przeznaczyć na naprawę pojazdu. Z zeznań poszkodowanego wynikało, że z uwagi na to, że postępowanie likwidacyjne przedłużało się nie czekał on na decyzję ubezpieczyciela i zabrał pojazd z warsztatu oddając auto zastępcze przed wydaniem decyzji
w przedmiocie przyznania odszkodowania na naprawę pojazdu i naprawienia pojazdu
w warsztacie powoda. Sprzedał je w stanie uszkodzonym po około miesiącu od dnia jego odebrania od powoda. Zdaniem Sądu Rejonowego nie było podstaw do przyjęcia, aby poszkodowany przed wydaniem decyzji przez ubezpieczyciela miał wykonać naprawę pojazdu na swój koszt, za skutki której ponosi odpowiedzialność pozwany, w szczególności, że przeprowadzone w sprawie postępowania dowodowe nie dostarczyło podstaw do przyjęcia, aby poszkodowany dysponował środkami naprawę pojazdu. Co więcej gdyby nawet takimi dysponował nie miał obowiązku ich angażować. Powód wykazał okoliczności pozbawienia poszkodowanego możliwości korzystania z pojazdu w związku z jego uszkodzeniem, stąd poszkodowany oczekując na ustalenie wysokości odszkodowania wstrzymał się z naprawą, używając dla zaspokojenia swoich codziennych potrzeb komunikacyjnych auta zastępczego. Dla poszkodowanego dla podjęcia decyzji o naprawie pojazdu istotna jest wiedza o wysokości należnego odszkodowania. Pozwany nie mógł bowiem oczekiwać, iż lojalne zachowanie się poszkodowanego wobec ubezpieczyciela będzie polegało na wykładaniu własnych pieniędzy na naprawę samochodu, dlatego – w ocenie Sądu Rejonowego - przy ustalaniu okresu naprawy pojazdu, a zatem również najmu pojazdu zastępczego należy uwzględnić to kiedy poszkodowany otrzymał należne odszkodowanie, które mógł przeznaczyć na naprawę, a w przedmiotowej sprawie kiedy pozwany wydał decyzję ustalającą wysokość odszkodowania. Zdaniem Sądu Rejonowego nawet posiadanie przez poszkodowanego oszczędności
w odpowiedniej wysokości nie zobowiązywałoby go na ich przeznaczenie na naprawę pojazdu, poszkodowany mógłby bowiem mieć zarezerwowane pewne środki na skonkretyzowane wydatki (np. wakacyjne, zakup prezentów lub jakiekolwiek inne). W istocie rzeczy dopiero otrzymanie przez poszkodowanego odszkodowania tytułem naprawienia szkody w postaci uszkodzenia pojazdu stanowi surogat dokonania naprawy pojazdu przez samego zobowiązanego do naprawienia szkody (art. 363 § 1 k.c.) w związku z czym dopiero nieprzeznaczenie tego odszkodowania na naprawę pojazdu mogłoby uzasadniać zarzut najmowania pojazdu zastępczego ponad uzasadniony okres.

W ocenie Sądu Rejonowego poszkodowanemu przysługiwało prawo do wynajmu pojazdu zastępczego aż do momentu wypłaty przez pozwanego odszkodowania na naprawę pojazdu, co miało miejsce nie wcześniej aniżeli wydana przez niego decyzja w dniu 21 sierpnia 2018 r. Zatem najem w okresie od dnia 24 listopada 2017 r. do dnia 12 stycznia 2018 r. Sąd Rejonowy uznał za uzasadniony w całości. Jeżeli natomiast chodzi o stawkę dobową za wynajem pojazdu zastępczego to pozwany nie kwestionował, że była ona stawką rynkową, mieściła się również w jego propozycji datowanej na dzień 21 listopada 2017 r. (k. 48), w której określił jej granice na kwotę do około 350 zł brutto za dobę. Sąd Rejonowy podkreślił przy tym, że pozwany zweryfikował stawkę powoda i wypłacił częściowe odszkodowanie właśnie według tej, rynkowej stawki. Odnosząc się do okoliczności, że pozwany czekał z uznaniem swojej odpowiedzialności za skutki zdarzenia na zakończenie postępowania karnego, czy postępowanie w sprawach o wykroczenia Sąd Rejonowy wskazał, że nie ma żadnych podstaw w obowiązujących przepisach prawa uzależniających decyzję ubezpieczyciela w przedmiocie uznania swojej odpowiedzialności od zakończenia się postępowania karnego czy postępowania w sprawach o wykroczenia. Ubezpieczyciel dysponuje wyspecjalizowaną kadrą, która powinna potrafić ocenić, czy osoba u niego ubezpieczona jest sprawcą kolizji, czy też nie i podjąć samodzielną decyzję w przedmiocie wypłaty odszkodowania.

Sąd Rejonowy podkreślił, że zważywszy na powyższe, w realiach rozstrzyganej sprawy, nie miało znaczenia dla ustalenia zasadnego okresu najmu pojazdu zastępczego ustalenie czasu technologicznej naprawy pojazdu, czasu na pozyskanie części, czasu organizacyjnego oraz wolnych dni weekendowych, jak pozwany wskazywał w swojej decyzji datowanej na dzień
1 października 2018 r.

Odnosząc się do kosztów parkowania, Sąd Rejonowy wskazał, że pozwany uwzględnił żądanie za 8 dni za stawkę 25 zł brutto, a tym samym uznał roszczenie co do zasady, kwestionując stawkę za parkowanie oraz czas parkowania pojazdu uszkodzonego.

W ocenie Sądu Rejonowego poszkodowany miał prawo parkować pojazd na parkingu powoda. Parkowanie uszkodzonego pojazdu przy ulicy czy bloku nie jest uzasadnione z uwagi na obawę, że może dojść do wycieku płynów eksploatacyjnych, czy nawet do kradzieży elementów pojazdu, które odłączyły się od niego na skutek szkody i nie przylegają tak zwarcie jak ma to miejsce w pojeździe nieuszkodzonym. Ponadto pojazd był niejezdny i został odholowany na parking powoda (a pozwany tę niejezdność zaakceptował wypłacając odszkodowanie za koszty holowania). W ocenie Sądu Rejonowego, czas parkowania był uzasadniony podobnie jak w przypadku wynajmu pojazdu zastępczego w istocie aż do momentu wypłaty odszkodowania tytułem naprawy uszkodzonego pojazdu, to jest do dnia 21 sierpnia 2018 r. Sąd Rejonowy przyjął również stawkę powoda określoną na kwotę 43,05 zł brutto skoro stawka ta była rynkowa, co potwierdził biegły w swojej opinii.

Oddalenie powództwa co kwoty 61,50 zł za obsługę poza godzinami biura, Sąd Rejonowy uzasadnił tym, nie była ona w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. Powód prowadzi działalność gospodarczą nakierowaną na osiąganie zysku. Skoro decyduje się na przyjęcie pojazdu do naprawy i wynajem pojazdu zastępczego poza godzinami pracy licząc na zysk z naprawy, parkowania pojazdu i wynajęcia pojazdu zastępczego ponosi z tego tytułu koszty w postaci wynagrodzenia dla swoich pracowników, które nie mogą obciążać pozwanego.

Reasumując, Sąd Rejonowy zasądził 5.166 zł tytułem kosztów najmu samochodu zastępczego za cały okres najmu pojazdu zastępczego jako różnicę pomiędzy kwotą 8.437,80 zł a wypłaconą przez pozwanego kwotą 3.271,80 oraz kwotę 1.478,95 zł tytułem kosztów parkowania pojazdu uszkodzonego jako różnicę pomiędzy kwotą 1678,95 zł a wypłaconą przez pozwanego kwotę 200 zł co dało sumę 6 644,95 zł. Taką kwotę Sąd przyznał powodowi w punkcie 1. wyroku, natomiast co do pozostałej kwoty, w punkcie 2. wyroku powództwo oddalił, a w punkcie 3. orzekł co do kosztów procesu.

Pozwany zaskarżył wyrok apelacją w części tj.:

1.  w pkt 1. co do kwoty 5166 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29.12.2017 r. do dnia zapłaty

2.  w pkt 3. w całości.

Apelujący na podstawie art. 368 § 1 pkt 2 k.p.c. zarzucił Sądowi Rejonowemu:

1.  naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego przejawiającą się w:

a.  uznaniu, że powód wykazał okoliczność pozbawienia poszkodowanego z możliwości korzystania z innego pojazdu w związku z uszkodzeniem pojazdu B. (...), podczas gdy poszkodowany posiadał 7 innych pojazdów, pomijając całkowicie, że poszkodowany mógł skorzystać z któregoś z tych pojazdów

b.  uznaniu, że poszkodowany nie miał możliwości korzystania z innych pojazdów - podczas gdy w dniu szkody poszkodowany posiadał 7 innych pojazdów, pomijając całkowicie, że poszkodowany mógł skorzystać z któregoś z tych pojazdów

c.  uznaniu, że poszkodowany był uprawniony do najmu pojazdu zastępczego dla zaspokojenia swoich codziennych potrzeb, podczas gdy poszkodowany posiadał 7 innych pojazdów, pomijając całkowicie, że poszkodowany mógł skorzystać z któregoś z tych pojazdów

d.  braku uznania, że wobec zawarcia przez powoda z poszkodowanym umowy cesji wierzytelności, interes poszkodowanego był zabezpieczony i mógł przystąpić do naprawy uszkodzonego pojazdu niezwłocznie po otrzymaniu kosztorysu naprawy, podczas gdy powód zawarł z poszkodowanym umowę cesji wierzytelności z dnia 28.11.2017 r. „celem zabezpieczenia jego roszczeń o zapłatę (...) oraz innych roszczeń przysługujących wobec Cedenta a w szczególności roszczeń z tytułu (...) kosztów najmu pojazdu zastępczego” (§1 ust. 3 umowy cesji)

e.  uznaniu, że zasadny łączny czas najmu wynosi 49 dni, podczas gdy technologiczny czas naprawy wynosi w niniejszej sprawie 7 dni, a powód z poszkodowanym otrzymali kosztorys naprawy już w dniu 1.12.2017 r., zatem już w tym czasie znali zakres naprawy uszkodzonego pojazdu oraz listę potrzebnych części zamiennych, a zasadny czas najmu wynosi co najwyżej 19 dni,

co miało wpływ/ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do ustalenia nieprawidłowej wysokości odszkodowania,

2.  naruszenie prawa materialnego, tj. art. 361 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 362 k.c. w zw.
z art. 822 § 1k.c. w zw. z art. 824 ¹ § 1 k.c. w zw. z art. 354 § 2 k.c. w zw. z art. 34 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o ubezpieczaniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie:

a)  przejawiające się w ustaleniu przez Sąd Rejonowy, że powodowi należne jest odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego podczas gdy poszkodowany posiadał 7 innych pojazdów, pomijając całkowicie, że poszkodowany mógł skorzystać z któregoś z tych pojazdów, zatem najem pojazdu zastępczego od powoda był bezcelowy, a odszkodowanie w tym zakresie jest nienależne

b)  przejawiające się w ustaleniu przez Sąd Rejonowy, że powodowi należne jest odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego z uwzględnieniem czasu najmu w wysokości 49 dni podczas gdy koszty najmu z uwzględnieniem powyższego nie pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą z dnia 24.11.2017 r. oraz pozostają w sprzeczności z zasadami obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania wierzyciela z dłużnikiem, w tym przypadku poszkodowanego i powoda z pozwanym, co spowodowało ustalenie nieprawidłowej wysokości odszkodowania za najem i parkowanie należnego powodowi,

c)  nieuwzględnienie, że na poszkodowanym i działającym w jego imieniu na podstawie stosownego pełnomocnictwa powodzie spoczywał obowiązek współpracy
z dłużnikiem przy realizacji zobowiązania, zaś brak przystąpienia do naprawy uszkodzonego pojazdu, mimo braku usprawiedliwionych przyczyn, stanowił rażące naruszenie tego obowiązku, za co pozwany odpowiedzialności nie ponosi,

Podnosząc powyższe zarzuty na podstawie art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. i art. 386 § 1 k.p.c. apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części poprzez:

1.  oddalenie powództwa także co do kwoty 5166 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29.12.2017 r. do dnia zapłaty,

2.  zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczenia wymaga, że sprawa niniejsza rozpozna została przez Sąd Rejonowy z pominięciem przepisów o postepowaniu uproszczonymi (k.74).

Sąd Okręgowy podziela ustalenia Sądu Rejonowego i przyjmuje je za własne, akceptując też w pełni ocenę prawną dokonaną przez Sąd Rejonowy.

Do apelacji dołączono raport z UFG sporządzony dla poszkodowanego, datowany 21 sierpnia 2018 r. Nie został jednak zgłoszony wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu
z tego dokumentu. Za taki wniosek nie może być uznane zawarcie w treści apelacji tezy, że poszkodowany miał 7 pojazdów oraz umieszczenie pod tym twierdzeniem frazy: „Dowód:-raport z UFG dla poszkodowanego”. Apelacja sporządzona była przez profesjonalnego pełnomocnika i takie zredagowanie tekstu nie może zostać uznane jako zgłoszenie wniosku dowodnego w rozumieniu art.235 ^{( 1)} k.p.c., tym bardziej, że dowód z tego dokument – jak wynika z jego daty –powołany mógł być przed sadem rejonowym, a w związku z tym skuteczne zgłoszenie nowego dowodu przed sądem II instancji uzależnione jest od wykazania, że strona nie mogła go powołać w postępowaniu przed sądem I instancji, albo że potrzeba jego zgłoszenia wynikła później. Samo twierdzenie strony, że dowód nie był jej znany na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, nie byłoby wystarczające (zob. wyr. SN: z 2.12.1997 r., I PKN 408/97, OSNP 1998, Nr 20, poz. 591; z 9.9.1998 r., II UKN 183/98, OSNP 1999, Nr 17, poz. 557 i z 29.1.2002 r., V CKN 721/00, OSNC 2002, Nr 12, poz. 153), zresztą apelujący nawet takiego twierdzenia nie podniósł. Sąd Okręgowy podkreśla, że strona, zgłaszając nowy dowód w postępowaniu apelacyjnym, powinna zatem przynajmniej uprawdopodobnić wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 381 k.p.c.

Sąd Okręgowy zauważa też, że okoliczność posiadania przez poszkodowanego siedmiu samochodów nie była podnoszona w toku postępowania przed Sądem Rejonowym. Poszkodowany P. M. został przesłuchany przez Sąd Rejonowy w charakterze świadka na rozprawie w dniu 30 lipca 2021 r. (k.81-82), na którą to rozprawę nie stawił się pełnomocnik pozwanego. Świadek składał zeznania m.in., co do samochodów, których w okresie najmu był właścicielem – zeznając o jeszcze jednym samochodzie, z którego nie mógł korzystać bo od ponad roku był zepsuty (uszkodzenie silnika). Nadto wyjaśniał, że w rodzinie były inne samochody, ale inni członkowie rodziny korzystali z nich w celu dojazdów do pracy. Pozwany mimo, że to on wnioskował o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – także w zakresie posiadanych w trakcie najmu pojazdu zastępczego innych samochodów – k.41 ( odpowiedź na pozew), na etapie postepowania pierwszoinstancyjnego nie wykazał innej inicjatywy dowodowej w tym kierunku, w szczególności nie zawnioskował o przeprowadzenie dowodu
z dokumentu dołączonego do apelacji.

Nadto zauważyć należy, że w aktach postępowania na k.17 zawiera się pisemna informacja z 4 września 2018 r. (załącznik do pozwu ) sporządzona przez poszkodowanego, że w czasie kolizji i rozliczania szkody posiadał inne pojazdy na siebie zarejestrowane, lecz były one uszkodzone i niezdatne do jazdy, dlatego potrzebował auto zastępcze na czas rozliczenia szkody. W toku postępowania przed Sądem I instancji pozwany nie podjął innej weryfikacji tego dokumentu niż zgłoszenie wniosku o przesłuchanie poszkodowanego w charakterze świadka, a na rozprawę wyznaczoną celem przesłuchania poszkodowanego w charakterze świadka nie stawił się.

Z tych względów apelacja w zakresie w jakim, co do zarzutów naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego opiera się na zarzucie posiadania przez poszkodowanego
w okresie najmu siedmiu pojazdów okazała się pozbawiona podstaw. Apelujący nie udowodnił bowiem tej okoliczności, a przed Sądem I instancji w ogóle jej nie powoływał. Nadto zauważyć należy, że nawet wykazanie faktu posiadania przez pokrzywdzonego siedmiu pojazdów
w okresie najmu pojazdu mogły się okazać niewystarczający dla poparcia twierdzeń pozwanego – pojazdy te musiałyby być sprawne technicznie i nie znajdować się w używaniu innych członków rodzinny poszkodowanego.

Co do pozostałych zarzutów apelacji, opierających się na założeniu, i to zarówno w zakresie prawa procesowego, jak i prawa materialnego, że powód mógł przystąpić do naprawy uszkodzonego pojazdu niezwłocznie po otrzymaniu kosztorysu naprawy i że w związku z tym nietrafne jest stanowisko Sądu Rejonowego, uznające, że zasadny łączny czas najmu wynosi 49 dni, Sąd Okręgowy nie podziela tych wywodów. Trafne jest stanowisko Sądu Rejonowego, że dopóki pozwany nie przyjął odpowiedzialności, nie należało przystępować do naprawy. Sąd Rejonowy szczegółowo i wnikliwie uzasadnił twierdzenia w tym zakresie ( zostały one wyżej przytoczone), stąd nie zachodziła potrzeba ich powtarzania.

Wobec powyższego apelacja jako nieuzasadniona na podstawie art.385 k.p.c. podlegała oddaleniu, o czym Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku, przy czym na pozwanego jako przegrywającego postępowanie apelacyjne nałożono obowiązek zwrotu całości kosztów na rzecz powoda. Koszty te to jedynie wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powoda w kwocie 900 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964. O odsetkach od kosztów postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Maria Antecka