Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

31 marca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Poznaniu II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:

Przewodnicząca sędzia Karolina Obrębska

po rozpoznaniu 31 marca 2025 r. w Poznaniu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P.

przeciwko Ł. M.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w Poznaniu

z 26 września 2024 roku

sygn. akt I C 839/24

oddala apelację.

Karolina Obrębska

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 28 grudnia 2023 r. powód (...)reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o zasądzenie od pozwanego Ł. M. kwoty 11.392,43 zł z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 29 października 2020 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 7,14 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 28 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty. Jednocześnie powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko, wskazał, że wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2020 r. pozwany wniósł o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19 w łącznej wysokości 124.039,14 zł. Wniosek został rozpatrzony pozytywnie i wnioskowana kwota została wypłacona. Powód zaznaczył, że pozwany złożył oświadczenie, iż nie ubiegał się i nie będzie ubiegać o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy a także że nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek ZUS. Podkreślił, że w toku weryfikacji złożonych dokumentów i wykorzystania środków ustalono, że pozwany został zwolniony z opłacania składek ZUS na trzy miesiące, na podstawie decyzji Prezesa ZUS z dnia 30 maja oraz 1 i 20 czerwca 2020 r. W terminie przewidzianym na rozliczenie pozwany zwrócił część środków. Pozwany został wezwany do zwrotu składek w części odpowiadającej kwocie składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i odsetek. Powód podkreślił, że podstawą do zwolnienia ze składek ZUS była ochrona miejsc pracy a zatem tytuły pomocy z art. 31 zo i 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych są takie same. Podkreślił, że skoro beneficjent korzystał ze zwolnienia od opłacania składek przez trzy miesiące to nie może otrzymać środków na opłacenie składek z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Nakazem zapłaty z dnia 6 maja 2024 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Poznań – Stare Miasto w Poznaniu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwany, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 6 maja 2024 r., zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniósł zarzut niewykazania roszczenia co do zasady i co do wysokości.

W uzasadnieniu pozwany wskazał, że powód nie wykazał w pozwie sposobu wyliczenia dochodzonej należności. Nie przedłożył dokumentacji rozliczenia dofinansowania i dokumentacji z ZUS. Wskazał, że pozwany zwrócił powodowi kwotę 29.480,55 zł z tytułu niewykorzystanych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne pracowników.

W replice na sprzeciw powód wskazał, że na jeden miesiąc na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne pracowników pozwany otrzymał kwotę 13.580,33 zł, a więc łącznie 40.740,99 zł (13.580,33 zł x 3 miesiące). Pozwany zwrócił składki za kwiecień i maj 2020 r. Pozwany twierdził, że nie musi zwracać składek za czerwiec 2020 r. Wpłata dokonana przez pozwanego (29.480,55 zł) została zaliczona na składki za miesiąc kwiecień i maj 2020 r., a w pozostałej przewyższającej części za miesiąc czerwiec 2020 r. Wobec powyższego, skoro składki za jeden miesiąc to 13.580,33 zł, powód dochodzi kwoty 11.260,29 zł. Podkreślił, że istota przepisu art. 15 g ust. 18 ustawy covidowej sprowadza się do tego, żeby przedsiębiorca nie korzystał z różnych form wsparcia w tym samym okresie.

W piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r. pozwany wskazał, że na moment składania wniosku do powoda nie uzyskał zwolnienia ze składek ZUS. Możliwość skorzystania ze zwolnienia ze składek ZUS pojawiła się dopiero później. Wniosek do ZUS o zwolnienie ze składek za kwiecień i maj 2020 r. pozwany złożył w dniu 14 maja 2020 r. W czerwcu 2020 r. pozwany nie korzystał ze zwolnienia z ZUS. Środki otrzymane od powoda za kwiecień i maj 2020 r. pozwany zwrócił. Zaznaczył, że nieprawidłowe jest stanowisko powoda, zgodnie z którym w przypadku skorzystania przez beneficjenta ze zwolnienia z opłacania składek nie jest możliwe otrzymanie środków na opłacanie składek z FGŚP za inne miesiące, nieobjęte zwolnieniem z opłacania składek ZUS.

Wyrokiem z 26 września 2024r. Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu:

1.  oddalił powództwo;

2.  kosztami procesu obciążył powoda w całości i z tego tytułu zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.617,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Apelację od tego wyroku złożył powód, zaskarżając go w całości.

Powód wniósł o:

1. uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

ewentualnie o:

2. zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda:

a) 11 392,43 zł z odsetkami jak dla zaległości podatkowych od 28 października 2020 r. do dnia zapłaty;

b) 7,14 zł odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 28 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty;

c) kosztów postępowania przed Sądem I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych,

3. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 233 § 1 k.p.c. przez ustalenie, że pozwany uiścił składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za czerwiec 2020r., podczas gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach to nie wynika, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż skutkowało uznaniem, że pomoc wypłacona ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem i pozwany nie powinien zwracać środków dochodzonych pozwem;

2. art. 232 k.p.c. przez uznanie, że pozwany wykazał, że uiścił składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za czerwiec 2020r., podczas gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach to nie wynika, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż skutkowało uznaniem, że pomoc wypłacona ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem i pozwany nie powinien zwracać środków dochodzonych pozwem.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. błędną wykładnię art. 15g ust. 16 i ust. 18 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa) i przyjęcie, że podstawa do zwrotu świadczeń wypłaconych ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zachodzi wtedy, gdy istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa z inną pomocą, podczas gdy zwrot użyty w przepisie wskazuje, że wymagana jest jedynie tożsamość podmiotowa („tych samych pracowników") a w pozostałym zakresie wystarczające jest podobieństwo („takich samych tytułów")

2. art. 65 §§ 1 i 2 k.c. w zw. z § 5 ust. 2 umowy poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że pobranie i wykorzystanie środków na uiszczenie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne przez podmiot, który uzyskał zwolnienie z opłacania składek nie jest wykorzystaniem środków niezgodnie z warunkami określonymi w umowie lub we wniosku, podczas gdy jednym z warunków otrzymania dofinansowania w części dotyczącej składek było złożenie stosownego oświadczenia we wniosku, a podmiot, który złożyłby oświadczenie, iż uzyskał zwolnienie lub zamierza je uzyskać, nie otrzymałby dofinansowania, zatem w okresie od pobrania świadczeń do czasu ich zwrotu środki są wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem,

3. art. 410 § 2 k.c. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niezakwalifikowanie świadczeń pobranych na dofinansowanie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, w sytuacji gdy pozwany uzyskał zwolnienie z opłacania składek, jako świadczeń nienależnych.

Pozwany nie złożył odpowiedzi na apelację.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił dowody i na tej podstawie ustalił stan faktyczny, który Sąd Okręgowy - na podstawie art. 382 k.p.c. - przyjął za podstawę swego rozstrzygnięcia. Sąd odwoławczy uznał także za prawidłową ocenę prawną faktów przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Nie doszło do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 232 k.p.c. W sprawie nie było sporne pomiędzy stronami, że pozwany od marca do maja 2020 r. korzystał ze zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek ZUS za tych samych pracowników, co do których otrzymywał od kwietnia do czerwca 2020 r. świadczenia z FGŚP z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy z przeznaczeniem na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych do pracodawcy. Jednocześnie nie było przedmiotem sporu, że środki otrzymane od powoda za kwiecień i maj 2020 r. pozwany zwrócił, zaś w czerwcu 2020 r. pozwany nie korzystał ze zwolnienia ze składek.

W okolicznościach niniejszej sprawy pozwany w toku procesu przed Sądem Rejonowym domagał się oddalenia powództwa, kwestionując roszczenie co do zasady i zaprzeczając w piśmie z 30.08.22024r. (k. 50), by wykorzystał środki otrzymane od powoda niezgodnie z zasadami określonymi w umowie, a nadto, by nie uiścił składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za czerwiec 2020 r. Zakwestionowanie okoliczności faktycznych przez stronę procesową wywołuje ten skutek, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy fakty stają się sporne i muszą być udowodnione, zaś w razie ich niewykazania sąd ma obowiązek ocenić je na niekorzyść strony, na której spoczywał ciężar dowodu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 1975 r., III CRN 26/75, LEX nr 7692).

Argumentacja apelacji sprowadza się do stanowiska, że to pozwany winien wykazać fakt uiszczenia składek za czerwiec 2020 r. Tymczasem to powód – wskazując na fakt nieuregulowania tego świadczenia przez pozwanego – wystąpił z roszczeniem określonym w pozwie. W związku z tym, zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 zd. 1 k.p.c., na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia faktów, z których wywodzi skutki prawne. To strona powodowa miała zatem obowiązek przekonania sądu dowodami o słuszności swoich twierdzeń.

Tym samym, wobec zanegowania przez pozwanego roszczenia we wskazanym wyżej zakresie nie ma wątpliwości, że to na powodzie spoczął ciężar wykazania okoliczności uzasadniających zgłoszone roszczenie, do czego w sprawie nie doszło.

Nie ma także racji apelujący wskazując na obrazę prawa materialnego, w szczególności przez błędną wykładnię art. 15g ust. 16 i ust. 18 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa).

Wbrew twierdzeniom powoda nie ma podstaw do przyjęcia, że zachodziła podstawa do zwrotu świadczeń wypłaconych ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na pokrycie składek ZUS za pracowników pozwanego na podstawie art. 15g ust. 2 za czerwiec 2020 r., skoro pozwany w związku z zatrudnieniem tych samych pracowników uzyskał zwolnienie z płatności składek ZUS za marzec, kwiecień i maj 2020 r. na podstawie art. 31 zo ust. 1 ww. ustawy.

Zgodnie z powołanym przepisem na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:

1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,

2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,

3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.

- zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.

Z art. 15g ust. 18 ustawy nie sposób wyprowadzić normy zakazującej łączenia omówionej wyżej określonej pomocy w postaci zwolnienia ze składek ZUS za pracowników na podstawie art. 31 zo ust. 1 ustawy z pomocą w postaci dofinansowania na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne na podstawie art. 15g ust. 2 ustawy, a zwłaszcza normy ograniczającej łączny czas obu form tej pomocy do trzech miesięcy. W świetle omawianych przepisów – była dopuszczalna dalsza pomoc w postaci środków (dofinasowania) na opłacenie składek ZUS za inne ( kolejne ) trzy miesiące. Pomoc ta jest udzielana na podstawie różnych przepisów, więc tytuł wypłaty nie jest tożsamy.

Przedstawioną wykładnię przepisów potwierdza zmiana legislacyjna dokonana ustawą z 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, w następstwie której w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.), dodano w art. 15g – ustęp 18a o brzmieniu:

„przepisu ust. 18 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, zwróciły się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19”.

Co prawda zmiana ta weszła w życie dopiero z dniem 1 lipca 2021 r., lecz rozwiewa wszelkie wątpliwości interpretacyjne co do intencji ustawodawcy w zakresie dopuszczalności łączenia form pomocy w postaci dofinansowania składek na ubezpieczenie społeczne i ulg w ich opłacaniu. Zamiarem ustawodawcy, w ocenie sądu odwoławczego, była zatem - od początku obowiązywania ustawy – możliwość łączenia obu omawianych form pomocy.

Stanowisko zaprezentowane w apelacji, zgodnie z którym pojęcie "takich samych tytułów wypłat" przed omówioną wyżej zmianą należało - na gruncie ustawy - rozumieć nie tylko jako dofinasowanie do składki na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzenia, ale także ulgę w jej zapłacie - nie znajduje oparcia w przepisach ustawy jak i w powołanych przez apelującego przykładach z orzecznictwa sądów administracyjnych, które zajmowały się dopuszczalnością kumulacji innych form pomocy niż omawianych w sprawie niniejszej. W szczególności w wyroku z 13 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 384/21, WSA w Krakowie opowiedział się za zakazem łączenia wypłat z art. 15g z wypłatą na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19. Wskazano, że jeśli podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników (np. w ramach świadczenia z art. 15g ustawy COVID-19), to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP (również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy COVID-19). Nie jest również istotne to, że pierwsze dofinansowanie na podstawie art. 15g ustawy COVID- 19 dotyczyło innego okresu 3 miesięcy niż okres wskazany w kolejnym wniosku. To stanowisko oparto wprost na treści art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19 stanowiącego, że dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres 3 miesięcy i nie może być przyznane, gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych (FGŚP) dofinansowanie do wynagrodzenia/składki na ubezpieczenie społeczne tych pracowników. Wyrażono także pogląd, że przyznanie świadczenia, o którym mowa w art. 15gg ustawy COVID-19, nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGŚP) na ten sam cel. Możliwe byłoby jego udzielenie (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenie społeczne, przyznane w ramach innych świadczeń określonych w ustawie C0VID-19, nie obejmowało 3 miesięcy. Tożsamy pogląd wyrażono w wyroku WSA w Poznaniu III SA/Po 1096/21. Z kolei WSA w Szczecinie (wyrok z 21 października 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 513/21) uznał za niedopuszczalne łączenie pomocy z art. 15gg i z art. 15zzb ustawy COVID za tych samych pracowników za okres dłuższy niż łącznie 3 miesiące. NSA w wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22, dopuścił natomiast uzyskanie przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID-19, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu.

Niezależnie od oceny trafności tych poglądów należy podkreślić, że dotyczą one wyłącznie wypłat dofinasowania na pokrycie wynagrodzenia i składek ZUS za pracowników, więc nie odnoszą się do zagadnienia łączenia ulgi w zapłacie składek, o której mowa w art. 31 zo ust. 1 ustawy z pozostałymi formami pomocy w postaci dofinasowania składek.

Z powołanego wyżej orzecznictwa wynika, że problematyka łączenia różnych form pomocy przedsiębiorcom nie jest traktowana w ustawie jednolicie, nie wprowadzono też uniwersalnej normy ograniczającej stosowanie różnych form pomocy do jednolitego, nieprzekraczalnego okresu trzech miesięcy.

W świetle powołanych argumentów trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w uzasadnieniu wyroku. O braku tożsamości tytułów wypłat świadczy to, że wcześniej pozwany uzyskał pomoc w postaci „zwolnienia", nie zaś wypłaty. Art. 31 zo ustawy odnosi się do pomocy przedsiębiorcom w trudnej sytuacji, bez dodatkowych ograniczeń. Z tej przyczyny nie można mówić o kumulacji pomocy, bowiem obie formy pomocy przysługiwały w różnych okolicznościach. Dokonywanie wykładni art. 15g nie może obyć się bez dokładnej analizy treści całego przepisu. Wykładnia obu przepisów, w świetle zasad języka polskiego, ograniczona do wybranych przez powoda treści, nie może być uznana za właściwą.

Przyjęcie trafności powyższych konkluzji wyklucza jednocześnie możliwość uwzględnienia podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z § 5 ust. 2 umowy. W § 5 umowy uregulowano kwestie dotyczące zwrotu środków wypłaconych na rzecz beneficjenta (odpowiednio w przypadku ich niewykorzystania - § 5 ust. 1 umowy oraz wykorzystania - § 5 ust. 2 umowy). I tak, stosownie do § 5 umowy - niewykorzystana przez beneficjenta część środków, o których mowa w § 1 ust. 1, podlega zwrotowi na rachunek bankowy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w terminie do 30. dni po upływie okresu pobierania przez pracownika świadczeń (ust. 1). W razie wykorzystania przez beneficjenta środków niezgodnie z warunkami określonymi w umowie lub we wniosku beneficjent jest zobowiązany do zwrotu w terminie do 30. dni po upływie okresu pobierania przez pracownika świadczeń środków w części wykorzystanej niezgodnie z warunkami, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w umowie lub we wniosku (ust. 2).

W realiach przedmiotowej sprawy – w oparciu o zaprezentowane wyżej stanowisko – nie sposób uznać, że pobranie i wykorzystanie środków na uiszczenie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne przez podmiot, który uzyskał zwolnienie z opłacania składek jest wykorzystywaniem środków niezgodnie z warunkami określonymi w umowie lub we wniosku, albowiem pozwany (pomimo przyznania mu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za miesiące marzec-maj 2020 roku) – był uprawniony do uzyskania wsparcia ze środków FGŚP za miesiąc czerwiec 2020 roku. Jednocześnie pozwany zaprzeczył, że otrzymanych środków nie wydatkował na cel określony w umowie.

Pozwany skorzystał z dwóch różnych form wsparcia (tj. z FGŚP oraz z przyznanego mu przez ZUS zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek), a wskazane formy pomocy nie dotyczyły tych samych okresów. Nie doszło więc także do naruszenia art. 410 § 2 k.c. przez jego niezastosowanie.

Mając powyższe argumenty na uwadze apelacja jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.

/-/ Karolina Obrębska

ZARZĄDZENIE

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)