Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 525/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

S. V.

W dniu 10 września 2022 roku w S. poprzez uderzenie V. M. pięścią w oko spowodował u niego obrażenia w postaci pęknięcia gałki ocznej prawej skutkującego ślepotą, stanowiące ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią innego ciężkiego kalectwa, czym naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia

tj. przestępstwo z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

S. V., V. M. oraz A. O. (1), I. O. i R. M. pracowali w charakterze kierowców zawodowych w firmie (...) Sp. z o.o.

S. V. wraz ze swoją konkubiną L. B. oraz A. O. (2) i jej mąż I. O. mieszkali w hostelu pracowniczym przy ul. (...) w S..

Parter budynku hostelu składa się z korytarza na który wchodzi się z zewnątrz, po prawej stronie od wejścia mieści się pomieszczenie wykorzystywane na palarnię (opisywane dalej jako palarnia przy wejściu), na korytarzu naprzeciw palarni znajduje się miejsce rekreacyjne wyposażone w stolik i krzesła. Patrząc od wejścia na końcu korytarza znajdują się dwa pokoje. W pokoju po prawej stronie mieszkali A. i I. O., zaś przez pokój znajdujący się z lewej strony przechodzi się do pomieszczenia z balkonem, które wykorzystywane jest również jako palarnia (opisana dalej jako palarnia z balkonem). Pokój, w którym mieszkał S. V. i L. B. znajduje się po lewej stronie korytarza patrząc od wejścia.

Początkowo relacje między współpracownikami układały się prawidłowo, utrzymywali oni kontakty towarzyskie, jednakże po wspólnej imprezie Sylwestrowej w 2021/2022 roku pomiędzy S. V., a małżeństwem O. i V. M. doszło do nieporozumień na tle rozliczeń finansowych za artykuły spożywcze i alkohol zakupione na imprezę, co przełożyło się na pogorszenie stosunków między nimi.

zeznania V. M.

k. 1-2v, 341v-342v, 365v-369v

zeznania A. O.

k. 21-22, 251-252v

zeznania I. O.

k. 25-26, 252v-253v

zeznania L. B.

k. 47-48, 256-257v, 349-349v

wyjaśnienia oskarżonego S. V.

k. 53-55

zeznania O. M.

k. 405v-407v

W dniu 10 września 2022 roku A. i I. O. poprosili V. M. o to, żeby zawiózł ich na zakupy, na co ten wyraził zgodę. Po zakupach V. M. odwiózł A. i I. O. do miejsca ich zamieszkania, a Ci zaprosili go do siebie. V. M. w związku z otrzymanym zaproszeniem postanowił odstawić swój samochód na parking, po czym do hostelu został podwieziony przez R. M., który następnie pojechał po swoją żonę O. M. na dworzec autobusowy.

zeznania V. M.

k. 1-2v, 341v-342v, 365v-369v

zeznania A. O.

k. 21-22, 251-252v

zeznania I. O.

k. 25-26, 252v-253v

W tym czasie w hostelu przebywali również S. V. i L. B.. W czasie odwiedzin V. M. w pokoju A. i I. O. było słychać odgłosy kłótni między S. V., a jego konkubiną dobiegające z zajmowanego przez nich pokoju. Po pewnym czasie S. V. opuścił hostel, a L. B. pozostała w miejscu zamieszkania.

zeznania V. M.

k. 1-2v, 341v-342v, 365v-369v

zeznania A. O.

k. 21-22, 251-252v

zeznania I. O.

k. 25-26, 252v-253v

zeznania R. M.

k. 30-31, 253v-255v

Kiedy hałasy kłótni ucichły V. M. oraz A. i I. O. wyszli z pokoju zapalić papierosa. Wtedy też dołączyła do nich L. B., a następnie wszyscy razem wrócili do pokoju A. i I. O..

Po pewnym czasie do hostelu przyjechał R. M. ze swoją żoną O. M. i również dołączyli do grona osób przebywających w pokoju zajmowanym przez A. i I. O.. Wszyscy rozmawiali, jedli kolację i spożywali alkohol.

W trakcie spotkania A. O. (1) i O. M. (1) wyszły do palarni znajdującej się najbliżej ich pokoju (palarnia z balkonem) aby porozmawiać.

V. M., L. B., I. O. i R. M. siedzieli w tym czasie w pokoju, po czym wszyscy poszli do palarni znajdującej się przy wejściu do hostelu. R. M. i I. O. po pewnym czasie wrócili do pokoju, zaś V. M. z L. B. usiedli na korytarzu w miejscu rekreacyjnym w pobliżu wejścia.

zeznania V. M.

k. 1-2v, 341v-342v, 365v-369v

zeznania A. O.

k. 21-22, 251-252v

zeznania I. O.

k. 25-26, 252v-253v

zeznania R. M.

k. 30-31, 253v-255v

zeznania L. B.

k. 47-48, 256-257v, 349-349v

zeznania O. M.

k. 405v-407v

W tym czasie do miejsca zamieszkania wrócił S. V., który przez okno zauważył V. M. siedzącego z jego konkubiną L. B.. Następnie po wejściu do środka usłyszał, jak V. M. negatywnie się o nim wypowiada i słysząc to podszedł do niego i uderzył go co z pięści w twarz, w okolice prawego oka. Bezpośrednio po uderzeniu V. M. złapał się za oko, z którego zaczęła lecieć krew. S. V. poszedł zaś do palarni znajdującej się w głębi korytarza (palarnia z balkonem), gdzie przebywały A. O. (1) i O. M. (2) i powiedział, by zobaczyły co się stało.

V. M. po uderzeniu nadal siedział na korytarzu w części rekreacyjnej, a w międzyczasie L. B. przyniosła mu mokry ręcznik, który ten w celu zatamowania krwawienia przyłożył do oka.

A. O. (1) i O. M. (2) po informacji uzyskanej od S. V. natychmiast wyszły na korytarz, gdzie zobaczyły siedzącego V. M., który trzymał ręcznik w okolicach prawego oka z którego leciała krew.

I. O. i R. M. słysząc hałasy dobiegające z korytarza wyszli z pokoju, w tym czasie A. O. (1) poinformowała ich, że „V. nie ma oka”, a ci widząc co się stało zaczęli szarpać się z S. V., w wyniku czego ten upadł i zaczął krwawić. W tym samym czasie A. O. (1) o zdarzeniu poinformowała właściciela hostelu, który wezwał pogotowie ratunkowe. L. B. i O. M. (2) w czasie bójki stały w wejściu do palarni znajdującej się przy wejściu do budynku, a V. M. siedział na krześle na korytarzu naprzeciwko nich.

Po chwili szamotanina się zakończyła, po czym S. V. wyszedł z hostelu i udał się do swojego samochodu, którym odjechał, a następnie w pojeździe spędził noc.

wyjaśnienia oskarżonego S. V.

k. 53-55

zeznania V. M.

k. 1-2v, 341v-342v, 365v-369v

zeznania L. B.

k. 47-48, 256-257v, 349-349v

zeznania A. O.

k. 21-22, 251-252v

zeznania I. O.

k. 25-26, 252v-253v

zeznania R. M.

k. 30-31, 253v-255v

zeznania O. M.

k. 405v-407v

Do hostelu przyjechało pogotowie ratunkowe, gdzie po ocenie obrażeń, jakich doznał V. M. i po zaopatrzeniu oka ratownicy medyczni podjęli decyzję o przetransportowaniu go do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Szpitala Miejskiego im. (...) w P.. Z uwagi na brak przy sobie dokumentów V. M. samowolnie opuścił szpital bez udzielenia mu fachowej pomocy medycznej, licząc, że stan oka ulegnie poprawie.

W kolejnych dniach V. M. zauważył u siebie pogorszenie widzenia, w związku z czym w dniu 14 września 2022 r. ponownie zgłosił się na Szpitalny Oddział Ratunkowy Szpitala Miejskiego im. (...) w P.. W toku przeprowadzonej konsultacji okulistycznej stwierdzono u niego krwiak okularowy, obrzęk powiek, deformację gałki ocznej, wylew podspojówkowy, obrzęk spojówek od góry do nosa, śródbłonek rogówki wytapetowany krwią, oraz komorę przednią OP całkowicie wypełnioną krwią. W toku przeprowadzonego badania USG uwidoczniono komorę ciała szklistego całkowicie wypełniona krwią. Z uwagi na powyższe zalecono przyjęcie na Oddział Okulistyczny, gdzie kolejnego dnia wykonano w znieczuleniu ogólnym rewizję gałki ocznej, wykonano elektroagulację, a ranę zaopatrzono szwami i wdrożono antybiotykoterapię, leczenie przeciwbólowe i przeciwzapalne. W badaniu oka prawego stwierdzono brak poczucia światła. W dniu 03 października 2022 r. V. M. został przyjęty na Oddział Okulistyki Szpitala Wojewódzkiego, gdzie przeprowadzony został zabieg enukleacji z wszczepieniem implantu porowatego z podstawą dla mięśnia 20 mm. Przeprowadzony zabiegł przebiegł bez powikłań.

zeznania V. M.

k. 1-2v, 341v-342v, 365v-369v

karta informacyjna z leczenia szpitalnego

k. 7-10

zaświadczenie lekarskie

k. 11-19

dokumentacja medyczna ze Szpitala Wojewódzkiego w P.

k. 64-91

dokumentacja medyczna z (...) Szpitala Miejskiego im. (...)

k. 105-167

Początkowo V. M. nie chciał zawiadamiać o zdarzeniu organów ścigania, liczył na to, że uda mu się porozumieć z S. V. w kwestii rekompensaty finansowej w związku z doznanymi obrażeniami.

S. V. w krótkim czasie po zdarzeniu, w rozmowie z V. M. przejawiał, bowiem wolę zadośćuczynienia za wyrządzoną mu krzywdę, jednakże pomimo deklaracji tego nie uczynił. W związku z tym V. M. w dniu 20 października 2022r. skontaktował się z S. V. jednakże ten stwierdził, że również został poszkodowany i nie chciał kontynuować rozmowy. Wobec takiej postawy, V. M. w dniu 20 października 2022 r. złożył ustne zawiadomienie o przestępstwie.

zeznania V. M.

k. 1-2v, 341v-342v, 365v-369v

V. M. doznał obrażeń w postaci pęknięcia gałki ocznej prawej, wymagającej zaopatrzenia chirurgicznego w trybie pilnym, a następnie drugiego zabiegu operacyjnego polegającego na enukleacji i wszczepienia implantu (protezy) gałki ocznej.

Konieczność usunięcia gałki ocznej była wynikiem rozległości urazu, a nie wystąpienia zakażenia, a zwłoka w podjęciu działań medycznych, jak również działania podejmowane przez pokrzywdzonego (przemywanie oka wodą utlenioną) nie miały wpływu na zakres stwierdzonych finalnie obrażeń kwalifikowanych jako ciężki uszczerbek na zdrowiu.

Obrażenia doznane przez V. M. stanowią ciężki uszczerbek na zdrowiu w rozumieniu art. 156 § 1 k.k. pod postacią innego ciężkiego kalectwa, zaś sposób działania sprawcy narażał go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia w rozumieniu art. 160 § 1 k.k.

sprawozdanie z badania sądowo-lekarskiego

k. 32,

opinia biegłych Zakładu Medycyny Sądowej (...) im. K. M. w P.

k. 389

opinia ustna biegłego M. P.

k. 426v-427

Z uwagi na doznane obrażenia V. M. ma stwierdzony III stopień niepełnosprawności. Orzeczenie wydane zostało bezterminowo.

zaświadczenie Ministerstwa Ochrony (...) Ukrainy wraz w tłumaczeniem przysięgłym

Załącznik nr 1 dokumentacja medyczna

S. V. urodził się (...) w K. w Ukrainie, jest obywatelem ukraińskim, posiada wykształcenie średnie, z zawodu jest spawaczem. S. V. jest rozwodnikiem, ma dorosłego syna. Obecnie wykonuje pracę zarobkową jako kierowca w spółce (...) Sp. z o.o. z siedzibą w J. i osiąga z tego tytułu dochód netto w wysokości 8.500 zł, nie posiada majątku, nie był dotychczas karany za przestępstwa.

karta karna

k. 94, 199

notatka urzędowa z dn. 09.11.2023r.

k. 200

kwestionariusz wywiadu środowiskowego

k. 183, 196

zaświadczenie systemu (...)-SAD

k. 216-217

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

wyjaśnienia oskarżonego S. V.

W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego złożone przez niego w toku postępowania przygotowawczego zasługiwały na nadanie im w znacznej części przymiotu wiarygodności i w związku z tym stanowiły podstawę ustaleń faktycznych odnoszących się do przebiegu zdarzeń z dnia 10 września 2022r.

Wbrew twierdzeniom obrońcy wyrażonym w mowie końcowej, S. V. wyjaśnienia składał przy udziale tłumacza przysięgłego języka rosyjskiego, co wprost wynika z protokołu przesłuchania (k. 53-55), przy czym wskazał on, że biegle posługuje się w mowie i piśmie językiem rosyjskim. Tym samym brak jest przesłanek do uznania, że oskarżony nie rozumiał treści stawianego mu zarzutu, nie był w stanie zrozumieć zadawanych pytań, czy też by doszło do zniekształcenia treści udzielanych przez niego odpowiedzi. Należy na marginesie wskazać, że oskarżony potwierdził otrzymanie pouczeń o swoich prawach i obowiązkach, jak również że zrozumiał ich treść.

Złożone w toku postępowania przygotowawczego przez oskarżonego wyjaśnienia pozwoliły na ustalenie charakteru relacji łączących go z osobami biorącymi udział w zdarzeniu, która to okoliczność w świetle zeznań L. B. i A. O., jawiła się jako bezsporna.

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w części w jakiej potwierdził fakt uderzenia V. M., co znalazło potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonego, a także pośrednio świadka L. B., które to osoby nie miały wspólnego interesu by potwierdzić powyższą okoliczność, o czym będzie mowa poniżej. Istotne jest przy tym, że oskarżony nie tylko wskazał, że „się przyznaje do swojej winy, ale nie chciał tego zrobić” (k. 54), lecz złożył szczegółowe wyjaśnienia w których kilkukrotnie potwierdził fakt uderzenia pokrzywdzonego, a co za tym idzie nie sposób racjonalnie twierdzić by treść tych wyjaśnień była przypadkowa, bądź wynikała z nieporozumień i błędów językowych. W ustalonym stanie faktycznym bezspornym pozostaje również, że w początkowej fazie zdarzenia obecni przy nim byli S. V., V. M. i L. B., jak również to, że w momencie pojawienia się pozostałych osób V. M. krwawił, na co wprost wskazuje relacja konkubiny oskarżonego, która w czasie pierwszego przesłuchania wskazała, że po bójce między oskarżonym, a pokrzywdzonym poszła „zmoczyć ręcznik by podać go V., bo miał krew na twarzy”. Logicznym zatem jest, że wykluczając udział w zdarzeniu L. B., obrażenia u pokrzywdzonego spowodować mógł jedynie oskarżony, bo przecie nie pokrzywdzony sam sobie.

Jako korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym (zeznania A. O., O. M., L. B.) były również dalsze wyjaśnienia oskarżonego, w których wskazał, że bezpośrednio po uderzeniu pokrzywdzonego poszedł do A. i I. O. „wyjaśnić po co przewieźli V.”, a co wywołało dalszy ciąg zdarzeń, co również znalazło potwierdzenie w zeznaniach A. O. i O. M..

Tym samym treść wyjaśnień oskarżonego, w których przedstawił logiczny przebieg zdarzeń, który korespondował dodatkowo z relacją świadków należało uznać za wiarygodną. Wykluczając, bowiem możliwość zniekształcenia ich treści trudnościami językowymi, nie sposób racjonalnie założyć by S. V. złożył wyjaśnienia nieprawdziwe zarazem niekorzystne dla siebie z punktu widzenia stawianego mu zarzutu.

Oskarżony w złożonych wyjaśnieniach wskazał również, że po incydencie z V. M. został pobity przez niego I. O. i R. M.. Fakt interakcji pomiędzy oskarżonym, a pozostałymi mężczyznami znalazł częściowe potwierdzenie w zeznaniach A. O., O. M. i L. B., a także I. O. i R. M. i jako taki w ocenie Sądu pozostawał bezsporny. Znamienne jest przy tym, że relacja świadków jakkolwiek tożsama, co do samego zdarzenia, była odmienna co do jego przebiegu. I tak L. B. (podobnie jak oskarżony) wskazywała na pozostałych uczestników zdarzenia jako agresorów, natomiast pozostałe osoby na oskarżonego, który miał być wobec nich agresywny. W ocenie Sądu tą część relacji oskarżonego i świadków należało oceniać z dużą ostrożnością, albowiem wszystkie wskazane osoby były żywotnie zainteresowane przedstawieniem korzystnej dla każdej ze stron konfliktu wersji zdarzeń. W ocenie Sądu, w świetle relacji świadków odniesionej do zasad doświadczenia życiowego można przyjąć, że fakt spowodowania przez oskarżonego obrażeń u V. M. mógł wywołać u jego kolegów gwałtowną reakcję, na skutek której doszło do fizycznej interakcji z oskarżonym, przy czym pamiętać należy, że to S. V., jak sam wskazywał, bezpośrednio po uderzeniu pokrzywdzonego poszedł do małżonków O. i kierował wobec nich pretensje, że zaprosili do hostelu V. M.. Powyższy przebieg zdarzeń niewątpliwie prowadził do nerwowych zachowań po obu stronach, które we wzajemnej interakcji eskalowały i finalnie przerodziły się we wzajemną szarpaninę, w wyniku której oskarżony się przewrócił, a nawet jak wskazywał był wtedy kopany. Wskazać jednakże należy, że w ocenie Sądu przebieg tej części zdarzenia nie miał znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia stawianego oskarżonemu zarzutu, albowiem przeprowadzone postępowanie dowodowe bezspornie wykazało, że uszkodzenie oka u V. M. nastąpiło wcześniej zaś ewentualna późniejsza bójka nie miała wpływu na doznane przez niego obrażenia. Zakładając nawet hipotetycznie, że V. M. – na co wskazywał oskarżony – brał czynny udział w kopaniu go, to na skutek tego nie mógł doznać żadnych obrażeń twarzy, zaś nie sposób racjonalnie twierdzić, że mogły one zostać spowodowane przez I. O. i R. M., którzy swoją agresję fizyczną – jak wskazywał oskarżony – kierowali na niego.

W konsekwencji Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego złożonym przed Sądem, w których zaprzeczył by spowodował u

V. M. obrażenia oka, jak również nie podtrzymał wyjaśnień dotyczących okoliczności i przebiegu zdarzenia. Znamienne jest przy tym, że S. V. nie wyjaśnił powodów zmiany swojej postawy procesowej, nie wskazał na żadne okoliczności, które mogłyby obiektywnie podważać treść złożonych uprzednio wyjaśnień, co więcej odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania uniemożliwiając tym samym Sądowi wyjaśnienie powstałych rozbieżności. Jakkolwiek taka postawa procesowa jak najbardziej mieści się w realizacji prawa do obrony, to w realiach niniejszej sprawy w ocenie Sądu stanowiła przejaw przyjętej przez oskarżonego linii obrony, której celem było uniknięcie odpowiedzialności karnej i jako taka nie zasługiwała na wiarę.

W tym miejscu wskazać należy, że odrębną od faktu uderzenia pokrzywdzonego, pozostawała kwestia zamiaru spowodowania u niego ciężkich obrażeń ciała, do której w złożonych wyjaśnieniach odniósł się oskarżony wskazując, że „nie chciał tego zrobić”, a która to kwestia omówiona zostanie w dalszej części uzasadnienia.

zeznania pokrzywdzonego V. M.

Sąd uznał zeznania pokrzywdzonego za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdził fakt konfliktu z oskarżonym, opisał przebieg spotkania w hostelu w dniu 10.09.2022r., wskazał osoby w nim uczestniczące, które w pełni korespondowały z zeznaniami świadków A. O., I. O., R. M., O. M. i L. B. i jako takie należało uznać je za bezsporne.

Na przymiot wiarygodności zasługiwały również zeznania pokrzywdzonego, co do faktu uderzenia go przez oskarżonego w twarz, na skutek czego doznał obrażeń oka, z którego bezpośrednio po uderzeniu zaczęła lecieć mu krew. Okoliczność ta została potwierdzona przez S. V. w wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przygotowawczego, a które to wyjaśnienia Sąd uznał za wiarygodne, co omówione zostało w części dotyczącej oceny wyjaśnień oskarżonego, a przedstawiona tam argumentacja pozostaje w pełni aktualna. Raz jeszcze wskazać należy, że w świetle relacji pokrzywdzonego, świadków i oskarżonego prezentowanej w toku śledztwa, brak jest podstaw do przyjęcia by obrażenia oka jakich doznał V. M. mogły zostać spowodowane przez inną osobę niż S. V., tym bardziej, że na taką możliwość nie wskazywał nawet oskarżony.

Dokonując oceny zeznań pokrzywdzonego Sąd miał na uwadze, iż pozostawał on z oskarżonym w konflikcie, co mogło rzutować na szczerość jego relacji, przy czym w świetle wyjaśnień oskarżonego złożonych w śledztwie, uzupełnionych zeznaniami pozostałych świadków, w szczególności jego konkubiny L. B. tezę o pomówieniu należało odrzucić. Gdyby V. M. faktycznie chciał skierować przeciwko S. V. fałszywe oskarżenie, to w świetle zasad racjonalnego myślenia zrobiłby to bezpośrednio po zdarzeniu, a nie sześć tygodni później. Sposób postępowania pokrzywdzonego (nie wezwanie na miejsce policji, samowolne opuszczenie szpitala, niezgłoszenie się przez kolejne dni do szpitala pomimo braku poprawy stanu zdrowia) potwierdza wiarygodność jego zeznań, że nie zamierzał składać zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, a motywacją do tego była dopiero postawa oskarżonego, który pomimo wcześniejszych obietnic nie poczuwał się by zadośćuczynić jego krzywdzie.

Odnosząc się natomiast do zeznań pokrzywdzonego w zakresie, w jakim zaprzeczył by widział bójkę, czy szarpaninę pomiędzy oskarżonym, a I. O. i R. M., a także by brał w niej udział stwierdzić należy, że twierdzenia te z jednej strony pozostawały w sprzeczności z zeznaniami R. M., który wskazywał, że V. M. chciał włączyć się w bójkę, a także L. B., która twierdziła, że pokrzywdzony brał w niej czynny udział, a z drugiej znalazły potwierdzenie w zeznaniach I. O. i O. M., którzy zaprzeczyli tej okoliczności. Powyższe zeznania, jakkolwiek wzajemnie się wykluczają to wbrew wszystkiemu, w ocenie Sądu w większym stopniu potwierdzają wiarygodność świadków, niż jej przeczą. Bez wątpienia opisywane przez świadków zdarzenie miało dynamiczny przebieg, byli oni jego czynnymi uczestnikami, a co za tym idzie poczynione przez nich spostrzeżenia mogły się od siebie różnić, co nie musiało być wynikiem celowego podawania nieprawdy. I. O. i R. M. potwierdzili, bowiem fakt bójki z oskarżonym, a jednocześnie każdy z nich odmiennie opisał kwestię udziału w niej pokrzywdzonego, co wprost wskazuje, że przedstawiana przez nich wersja zdarzeń nie była uprzednio ustalona zarówno pomiędzy nimi, jak i z pokrzywdzonym, a co z kolei pozytywnie rzutuje na ocenę wiarygodności jego zeznań. Wiarygodnymi były również zeznania, w których pokrzywdzony potwierdził fakt samowolnego opuszczenia szpitala w dniu zdarzenia, wskazał na powody takiego zachowania, opisał przebieg leczenia w Polsce, a następnie w Ukrainie, co znalazło potwierdzenie w zeznaniach świadków, jak również dokumentacji medycznej oraz opinii biegłych (...).

zeznania:

A. O.,

I. O.,

R. M.

Dokonując oceny zeznań świadków Sąd miał na względzie, że stanowili oni grupę znajomych, pozostawali w dobrych relacjach towarzyskich nie tylko między sobą lecz również z pokrzywdzonym, nadto A. i I. O. pozostawali z oskarżonym w konflikcie, co w sposób oczywisty mogło mieć wpływ na szczerość ich relacji.

Wskazać należy jednakże, że przebieg zdarzeń przedstawiany przez świadków różnił się w szczegółach, świadkowie potwierdzali okoliczności dla nich niekorzystne (udział w bójce z oskarżonym) co w ocenie Sądu świadczy o szczerości ich relacji i przeczy tezie o pomówieniu oskarżonego. Zakładając, bowiem że świadkowie razem z pokrzywdzonym przygotowali na potrzeby niniejszego postępowania fałszywą, obciążającą oskarżonego wersję zdarzeń, to w świetle zasad racjonalnego myślenia twierdzić należy, iż pozbawiona byłaby ona nieścisłości, rozbieżności, czy wręcz sprzeczności, które pojawiły się w ich zeznaniach. Pamiętać należy również, że żaden ze świadków (podobnie jak pokrzywdzony) nie wezwał na miejsce zdarzenia policji, jak również nie uczynił tego później, a co stanowi kolejny dowód, że ich zeznania nie były motywowane chęcią odwetu na oskarżonym. Gdyby świadkowie i V. M. faktycznie działali w zmowie to sposób ich działania byłby niewątpliwie inny, zaś pierwszym krokiem w celu pociągnięcia oskarżonego do odpowiedzialności karnej byłoby złożenie przez pokrzywdzonego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, zaś kolejnym potwierdzenie przez świadków w całości jego wersji zdarzeń, co jednakże nie miało miejsca.

Wskazać należy przy tym, że zeznania świadków w kwestiach istotnych wzajemnie ze sobą korespondowały i uzupełniały się tworząc łącznie spójną i logiczną całość. Co niezmiernie istotne w kluczowej kwestii odnoszącej się do faktu spowodowania obrażeń oka u V. M. znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego i zeznaniach jego konkubiny, którzy byli bezpośrednimi uczestnikami zdarzenia, a którą to relację złożoną w toku śledztwa Sąd uznał za wiarygodną.

Jako wiarygodne Sąd uznał również zeznania I. O. i R. M. w których potwierdzili fakt bójki z S. V., które to zeznania pozostawały wzajemnie zbieżne, znalazły potwierdzenie w zeznaniach L. B. i wyjaśnieniach oskarżonego. Raz jeszcze wskazać należy, że ustalenia w powyższym zakresie nie miały znaczenia dla ustalenia sprawstwa S. V., albowiem przedmiotem oceny – po uprzednim wykluczeniu możliwości spowodowania obrażeń ciała u pokrzywdzonego podczas bójki – było jego zachowanie wobec V. M. w okresie ją poprzedzającym, a nie ewentualne działania świadków po zdarzeniu. Kwestia ta szczegółowo omówiona została w części dotyczącej oceny wyjaśnień oskarżonego, a powielanie przedstawionej tam argumentacji jest zbędne.

zeznania świadka L. B.

Sąd oceniając zeznania konkubiny oskarżonego złożone w toku postępowania przygotowawczego i przed Sądem, dostrzegł istotne różnice w ich treści, przy czym w ocenie Sądu odmienność relacji świadka nie była przypadkowa. W zeznaniach złożonych na etapie postępowania przygotowawczego świadek złożyła zeznania częściowo obciążające oskarżonego, przedstawiając przebieg zdarzenia w sposób, który wskazywał na niego sprawstwo, przy czym relacja ta, co istotne, korespondowała z wyjaśnieniami złożonymi przez jej konkubenta. Świadek przyznała wprost, że pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzonym doszło do bójki, po której V. M. miał krew na twarzy, w związku z czym przyniosła mu mokry ręcznik. Te zeznania znalazły potwierdzenie nie tylko w relacji pozostałych świadków, którzy konsekwentnie wskazywali, że pokrzywdzony w momencie, gdy go zobaczyli był zakrwawiony, lecz również w wyjaśnieniach oskarżonego, który potwierdził, że uderzył V. M. w twarz. Wzajemna spójność tej relacji, przy uwzględnieniu sprzecznych, co do zasady interesów stron, nakazywała uznać zeznania L. B. za szczere i odzwierciedlające faktyczny przebieg zdarzeń.

Natomiast zeznania złożone przez konkubinę oskarżonego przed Sądem miały na celu zmianę obrazu sytuacji w kierunku korzystnym dla oskarżonego. Sąd ocenił, że świadek – pozostając w bliskiej relacji z oskarżonym – próbowała zmienić swoje wcześniejsze zeznania, by ograniczyć zakres jego odpowiedzialności karnej, a nawet podważyć zasadność stawianego mu zarzutu. Próba ta nie dość, że nieskuteczna okazała się na tyle nieudolna, że nie pozostawiała wątpliwości, co do faktycznej motywacji świadka. Relacja L. B. prezentowana przed Sądem była niespójna, sprzeczna nie tylko z jej własnymi wcześniejszymi zeznaniami, a także wyjaśnieniami oskarżonego złożonymi w śledztwie, ale również z rzeczowymi i konsekwentnymi zeznaniami pozostałych świadków. W kwestii najistotniejszej z punktu widzenia postawionemu oskarżonemu zarzutu wskazać należy, że przed Sądem świadek zeznała, że w momencie, gdy oskarżony leżał na ziemi był kopany m. in. przez V. M., który w tym czasie trzymał się za oko (k. 257), jednocześnie zaprzeczyła by przed tą bójką widziała u pokrzywdzonego jakiekolwiek obrażenia i krew, a pojawiły się one dopiero po niej i wtedy przyniosła mu mokry ręcznik. Fakt trzymania się przez pokrzywdzonego za oko wprost potwierdza fakt wcześniejszego doznania przez niego urazu i jednocześnie w oczywisty sposób wyklucza twierdzenia L. B. o możliwości jego powstania podczas bójki. Zmiana stanowiska świadka wpisuje się również w narrację oskarżonego, który przed Sądem zaprzeczał by w dniu zdarzenia widział u V. M. jakiekolwiek obrażenia ciała (k.349v), przy czym w świetle ich wcześniejszej relacji, jak również zeznań pozostałych świadków, jawi się to jako całkowicie niespójne, wewnętrznie sprzeczne, a w konsekwencji niewiarygodne.

zeznania O. M.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne, albowiem korespondowały one z zeznaniami pozostałych świadków zdarzenia, były rzeczowe, logiczne, spójne i jako takie stanowiły podstawę ustaleń faktycznych. Wskazać należy, że świadek w odróżnieniu od pozostałych osób biorących udział w zdarzeniu nie znała oskarżonego, nie była z nim skonfliktowana, a co za tym idzie miała najmniejszą ze wszystkich motywację by złożyć nieprawdziwe, obciążające go zeznania. Jednocześnie O. M. jako żona R. M. oraz znajoma V. M., A. O. i I. O. mogła mieć interes w tym przedstawić spójną z ich relacją wersję zdarzeń, przy czym ze względów omówionych wyżej zeznania tychże świadków Sąd uznał za wiarygodne, a w konsekwencji nie znalazł podstaw by twierdzić, że wersja zdarzeń prezentowana przez O. M. jest niewiarygodna.

Zeznania świadka były również przydatne dla odtworzenia wzajemnego umiejscowienia poszczególnych osób w czasie zdarzenia, albowiem jednocześnie w sposób precyzyjny odnosiły się do usytuowania pomieszczeń w budynku hostelu, a w związku z tym stanowiły istotny element rekonstrukcji przebiegu zdarzeń.

opinia biegłych (...) im. K. M. w P.

Sąd uznał opinię za w pełni wiarygodną i niezwykle przydatną zarówno dla dokonania ustaleń faktycznych, jak i dla prawnokarnej oceny działania oskarżonego w kontekście zarzucanego mu czynu oraz przyjętej kwalifikacji prawnej. Opinia pisemna została sporządzona w sposób profesjonalny i rzetelny, zgodnie z aktualnym stanem wiedzy oraz w oparciu o wieloletnie doświadczenie zawodowe biegłych. Sformułowane w niej wnioski były jasne, rzeczowe i spójne, a co za tym idzie nie budziły wątpliwości Sądu, jak również nie były kwestionowane przez strony w toku procesu.

opinia ustna biegłego M. P.

W ocenie Sądu Okręgowego opinia biegłego była w pełni wiarygodna i miała istotne znaczenie zarówno dla dokonania ustaleń faktycznych, jak i dla prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego w kontekście stawianego mu zarzutu oraz przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu. Opinia została wydana przez specjalistę w dziedzinie chorób oczu, w oparciu o wiedzę i wieloletnie doświadczenie zawodowe biegłego, który w sposób rzeczowy, jasny i spójny wyjaśnił wszystkie wątpliwości, które ujawniły się w toku postępowania, uzasadnił sformułowane wnioski, w tym jednoznacznie wykluczył możliwość utraty oka przez pokrzywdzonego na skutek zakażenia, wskazując wprost, że powodem był uraz mechaniczny doznany w wyniku uderzenia.

dokumenty

W pełni wiarygodnymi były w ocenie Sądu również zgromadzone w toku całego postępowania dokumenty. Ich autentyczność, wiarygodność ani wartość dowodowa nie budziły wątpliwości Sądu, bowiem dokumenty te sporządzone zostały przez właściwe organy, w granicach ich kompetencji i w przewidzianej przepisami formie, dowodów tych nie kwestionowały także strony w toku procesu.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

S. V.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przedmiotem ochrony art. 156 § 1 pkt 2 k.k. jest zdrowie człowieka rozumiane jako stan normalnego funkcjonowania organizmu, charakteryzujący się prawidłowym przebiegiem procesów fizjologicznych, zapewniających człowiekowi wydolność umożliwiającą mu aktywność życiową i pełnienie funkcji społecznych. Funkcja ochronna normy wynikającej z tego przepisu odnosi się także do integralności organizmu w znaczeniu anatomicznym, rozumianej jako całość fizyczna organizmu człowieka (suma organów i ich funkcji). Chodzi przy tym zarówno o zmiany w organizmie, które mają charakter trwały, jak i przemijający, chyba że ustawa wprost wymaga realizacji warunku „trwałości”.

Skutkiem przestępstwa z art. 156 § 1 k.k. jest „ciężki uszczerbek na zdrowiu”. Określenie to oznacza najcięższe postacie naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia, „inne” niż te, które zostały stypizowane w art. 157 § 1 i 2 k.k. Podstawową różnicę między skutkami z art. 156 § 1 i art. 157 § 1 stanowi więc ich rozmiar, a nie rodzaj.

Zniesienie czynności jednego z narządów parzystych (oczu, uszu, jajników, jąder, płuc, nerek) stanowi „inne ciężkie kalectwo”, ponieważ każdy z nich jest ważnym dla życia narządem o samodzielnej bardzo wyspecjalizowanej czynności (por. wyrok SN z 14.02.2013 r., III KK 196/12, LEX nr 1284760, oraz wyrok SA w Poznaniu z 6.05.2021 r., II AKa 20/21, LEX nr 3189582).

Przestępstwo z art. 156 § 1 k.k. może zostać popełnione jedynie umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca musi więc chcieć takiego skutku albo co najmniej, przewidując znaczne prawdopodobieństwo możliwości jego wystąpienia, godzić się na jego powstanie. Popełniając przestępstwo z § 1, sprawca musi obejmować swoją świadomością przynajmniej możliwość, że swoim zachowaniem spowoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego, i do osiągnięcia takiego skutku dążyć lub się nań godzić (wyrok SA w Białymstoku z 28.11.2016 r., II AKa 157/16, LEX nr 2252794; podobnie SA w Katowicach z 27.06.2018r., II AKa 213/18, LEX nr 2533634). Sprawca nie musi chcieć spowodować konkretnego skutku wymienionego przez ustawodawcę w treści art. 156 § 1 k.k. czy godzić się na jego spowodowanie ani zakładać z góry czasu trwania skutku.

W orzecznictwie sądowym wielokrotnie zwracano uwagę na potrzebę posługiwania się konstrukcją zamiaru ogólnego. Zapatrywanie na kwestię przydatności operowania tą konstrukcją wyraził m.in. SA w K., przyjmując, że przy umyślnych uszkodzeniach ciała na treść zamiaru składają się „faktycznie powstałe następstwa zadanych umyślnie obrażeń, zakłada się bowiem, że sprawca nie mógł mieć w świadomości dokładnego obrazu wszystkich następstw swojego działania, gdyż nawet lekarzowi byłoby trudno taki obraz ustalić, ale działał on ze świadomością możliwości powstania daleko sięgającej krzywdy biorąc pod uwagę rodzaj użytego narzędzia, liczbę i siłę uderzeń, odporność ofiary itp. (wyrok SA w Katowicach z dn. 23.01.1997 r., II AKa 283/96 II AKa 283/96, Prok. i Pr. – wkł. 1998, Nr 5, poz. 19; wyrok SA w Katowicach z dn. 08.02.2001 r., II AKa 36/01, Prok. i Pr. – wkł. 2002, Nr 3, poz. 15).

Z kolei w art. 160 § 1 k.k. ustawodawca penalizuje zachowanie polegające na narażeniu innego człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo doznaniu przez niego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Do przyjęcia odpowiedzialności na podstawie art. 160 § 1 k.k. konieczne jest zaistnienie skutku w postaci obiektywnie istniejącego potencjału niebezpieczeństwa utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Narażenie na to niebezpieczeństwo ma mieć charakter konkretny, ustawodawca wymaga, aby było to niebezpieczeństwo bezpośrednie. Bezpośredniość tę rozumieć należy bądź jako nieuchronne następstwo dalszego niebezpiecznego dla życia lub zdrowia rozwoju sytuacji, bądź jako wysokie prawdopodobieństwo jego wystąpienia (vide: wyrok SN z dn. 05.12.2024 r., V KK 291/24, LEX nr 3789388).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, że Sąd przypisał oskarżonemu popełnienie czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k., polegającego na spowodowaniu u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci pozbawienia narządu wzroku. Ustalono bowiem, że oskarżony uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz, w okolice oka, czego bezpośrednim skutkiem był uraz prowadzący do nieodwracalnego uszkodzenia tego narządu i konieczności jego usunięcia.

W ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało również, że pomiędzy działaniem oskarżonego, a obrażeniami których doznał pokrzywdzony tj. urazem oka, który ostatecznie skutkował koniecznością jego usunięcia, istnieje adekwatny i bezpośredni związek przyczynowy.

Z poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że V. M. po przewiezieniu go w dniu zdarzenia do Szpitala, bez udzielenia mu pomocy medycznej samowolnie opuścił placówkę, a następnie zgłosił się na Szpitalny Oddział Ratunkowy Szpitala Miejskiego im. (...) w P. czwartego dnia od doznania urazu oka, zaś w międzyczasie oko przemywał wodą utlenioną i przykładał do niego materiały opatrunkowe. Powyższe okoliczności, na co słusznie wskazywała obrońca, miały istotne znaczenie dla oceny wystąpienia bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy zadanym ciosem, a skutkiem w postaci utraty oka, albowiem co do zasady to brak udzielenia pokrzywdzonemu natychmiastowej specjalistycznej pomocy medycznej i wdrożenia antybiotykoterapii (co było świadomą jego decyzją) bezpośrednio po urazie i dodatkowo zaniedbania higieniczne z jego strony mogły doprowadzić do pogorszenia stanu oka i w efekcie do konieczności enukleacji (usunięcia) gałki ocznej, kwalifikowanej jako ciężki uszczerbek na zdrowiu.

7.Do powyższych kwestii odniósł się biegły specjalista chorób oczu M. P., który wskazał, że konieczność usunięcia gałki ocznej była wynikiem rozległości urazu, a nie wystąpienia zakażenia, a w konsekwencji wykluczył by zwłoka w podjęciu działań medycznych, jak również działania podejmowane przez pokrzywdzonego (przemywanie oka wodą utlenioną) miała wpływ na zakres stwierdzonych finalnie obrażeń kwalifikowanych jako ciężki uszczerbek na zdrowiu.

W ocenie Sądu od strony podmiotowej oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym, a rodzaj spowodowanych obrażeń był przez niego obejmowany zamiarem ogólnym. Należy zauważyć, że samo uderzenie pięścią w twarz, a tym bardziej w tak newralgiczne miejsce jak okolica oka, z użyciem znacznej siły, wiąże się z wysokim prawdopodobieństwem wyrządzenia poważnej krzywdy. Oskarżony, decydując się na takie zachowanie, nie mógł nie przewidywać, że jego czyn może doprowadzić do ciężkich obrażeń ciała, w tym do uszkodzenia lub utraty narządu wzroku. Mimo to nie zaniechał uderzenia, a co za tym idzie należało przyjąć, iż obejmował świadomością możliwość spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego i godził się na ewentualność wystąpienia takiego skutku.

Zachowanie oskarżonego polegające na uderzeniu pokrzywdzonego pięścią w twarz skutkujące spowodowaniem u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu – na co kategorycznie wskazywała opinia (...) narażało go również na bezpośrednią utratę życia.

Oceniając zatem, czy w realiach niniejszej sprawy zasadne jest zakwalifikowanie działania oskarżonego jako wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 160 §1 k.k. Sąd miał na uwadze, że zgodnie z zasadą „konsumpcji” w przypadku usiłowania lub dokonania któregokolwiek z umyślnych przestępstw skierowanych przeciwko życiu lub zdrowiu wykluczona jest jednoczesna kwalifikacja tych czynów z art. 160 k.k., gdyż zamiar i skutek dalej idący „pochłania” zamiar i skutek o mniejszym stopniu społecznej szkodliwości na zasadzie lex consumens derogat legi consumptae (vide: wyrok SA w Szczecinie z dn. 05.12.2019r., II AKa 235/19). Pamiętać jednakże należy, że przepis art. 160 § 1 k.k. przewiduje dwa rodzaje skutku: pierwszy, to narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, drugi zaś, to narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Skutki te połączone są spójnikiem albo, tj. kwantyfikatorem alternatywy rozłącznej. O ile niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu może mieścić się w niebezpieczeństwie utraty życie, o tyle relacja odwrotna nie zachodzi. Przypisanie skutku z art. 160 § 1 k.k. wymaga więc jego konkretyzacji (vide: wyrok SN z dn. 04.01.2022r., III KK 411/21).

Zatem, gdyby działanie oskarżonego rozpatrywane przez pryzmat znamion przestępstwa z art. 160 §1 k.k. nie narażało pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, to należałoby uznać, iż mamy do czynienia z pozornym zbiegiem przepisów ustawy, natomiast w sytuacji odmiennej – z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie – dla oddania pełnej zawartości kryminalnej działania oskarżonego należało przyjąć kumulatywną kwalifikację z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 160 § 1 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. V.

1

1

Dokonując rozważań w zakresie wymiaru kary Sąd miał na uwadze wszystkie dyrektywy wymiaru kary przewidziane w art. 53 § 1 i § 2 kk, tj. wzgląd na społeczną szkodliwość przypisanego oskarżonemu czynu i stopień jego winy oraz wymogi indywidualnego i społecznego oddziaływania wymierzonej kary.

Rozważając powyższe Sąd miał również na uwadze przewidziane przez ustawodawcę granice zagrożenia karą za popełnienie zbrodni z art. 156 § 1 k.k. i biorąc pod uwagę okoliczności łagodzące i obciążające wymierzył ją w dolnych granicach ustawowego zagrożenia tj. w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności.

Oceniając społeczną szkodliwość czynu oskarżonego Sąd miał na uwadze, że S. V. dopuścił się zamachu na najważniejsze dobro prawne jakim jest życie i zdrowie człowieka, a skutkiem jego działań jest trwałe kalectwo pokrzywdzonego.

Za okoliczność obciążającą Sąd uznał postawę oskarżonego po zdarzeniu, kiedy nie udzielił pokrzywdzonemu żadnej pomocy i opuścił miejsce zdarzenia, a w późniejszym okresie w żaden sposób nie zainteresował się stanem jego zdrowia, jak również pomimo złożenia takiej deklaracji nie podjął próby zadośćuczynienia za swój czyn.

Działanie oskarżonego spowodowało bardzo poważne skutki dla zdrowia pokrzywdzonego, które zaważyły na całym jego życiu. V. M. został, bowiem pozbawiony możliwości wykonywania pracy zarobkowej w charakterze kierowcy zawodowego, którą świadczył przed zdarzeniem, co pozbawiło go automatycznie źródła zarobkowania i finalnie zmusiło do wyjazdu z Polski.

Za okoliczności łagodzące Sąd uznał uprzednią niekaralność oskarżonego oraz fakt prowadzenia wcześniej ustabilizowanego trybu życia, co biorąc pod uwagę wiek oskarżonego wskazuje, że zaistniałe zdarzenie miało charakter incydentalny.

Wymierzona kara jest karą surową, jednakże biorąc pod uwagę granice ustawowego zagrożenia jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, należycie uwzględnia wskazane wyżej okoliczności obciążające i łagodzące, a zarazem nie przekracza stopnia winy oskarżonego.

S. V.

2

1

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w dniu 21.11.2022r. od godz. 07.30 do godz. 14.50.

S. V.

3

1

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sad orzekł wobec oskarżonego S. V. na rzecz pokrzywdzonego V. M. kwotę 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. S. V. swoim czynem, który godził w najwyższe dobro jakim jest życie i zdrowie człowieka, bezspornie naruszył dobra osobiste V. M.. Biorąc pod uwagę charakter doznanych obrażeń ciała, związane z tym cierpienia fizyczne, oszpecenie oraz trwałe ciężkie kalectwo, skutkujące dodatkowo trwałą niezdolnością do wykonywania pracy zarobkowej w charakterze kierowcy zawodowego i utratą źródła zarobkowania Sąd uznał, że zasądzona kwota nie jest wygórowana i stanowi adekwatne zadośćuczynienie za doznaną przez V. M. krzywdę psychiczną i fizyczną związaną ze zdarzeniem.

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6.  inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

4

Na podstawie § 17 ust. 2 pkt 5, § 20 w zw. z § 24 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 14.05.2024 r. Sąd zasądził na rzecz adw. E. A. kwotę 3.837,60 zł brutto tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu przed Sądem Okręgowym w Poznaniu.

5

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., mając na względzie sytuację majątkową skazanego, fakt wymierzenia mu bezwzględnej kary pozbawienia wolności, a także zobowiązanie go do zadośćuczynienia pokrzywdzonemu, co niewątpliwie stanowić będzie istotne obciążenie finansowe, Sąd zwolnił oskarżonego z obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i nie wymierzył mu opłaty.

7.  Podpis

sędzia Izabela Dehmel