Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 czerwca 2025 roku

Sąd Okręgowy w Poznaniu III Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Izabela Dehmel

Protokolant: protokolant sądowy Zofia Major

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu – Agnieszki Prus

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02.09.2024r., 23.10.2024r., 02.12.2024r., 09.01.2025r., 21.02.2025r., 09.06.2025r.

sprawy Ł. O.

syna J. i E. z domu K., urodzonego (...) w P.

oskarżonego o to, że:

I. w okresie od dnia 27.01.2006r. do dnia 2.04.2006r. na terenie województwa (...) i (...), wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili ponadto: P. M. ps. (...), A. S., M. G. ps. (...), I. Ł. (1) ps. (...), P. H. ps. (...), S. Z. ps. (...), B. Z. ps. (...), K. M., M. S. ps. (...), oraz inne ustalone osoby mającej na celu popełnianie przestępstw wprowadzania do obrotu znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych

tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k.

II. działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w okresie od dn. 28.12.2005r. do dn. 29.03.2006r. w P. i O. wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wprowadził do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowej i środka odurzającego w ten sposób, że sprzedał P. M. 4300 gram marihuany, 1000 sztuk tabletek ekstazy i 300 gram amfetaminy w celu sprzedaży innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

III. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od stycznia 2006 do 09.02.2006r. w P., działając wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wziął udział w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci 3000 gram marihuany o średniej wartości 12 zł za gram, w ten sposób, że zakupił w/wym. narkotyk od P. H. w celu sprzedaży innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

IV. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w dniu 09.02.2006r. w P., działając wspólnie i w porozumieniu z S. S. i wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wziął udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci 500 gram marihuany wartości 6150 zł, w ten sposób, że nabył w/wym. narkotyk od P. H. w celu sprzedaży innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

V. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od dnia 20.02.2006r. do dnia 20.03.2006r. w C. i P., działając wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wprowadził do obrotu znaczne ilości środka odurzającego w postaci 1100 gram marihuany o średniej wartości 14 zł za gram, w ten sposób, że sprzedał narkotyk M. S. w celu sprzedaży innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

VI. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w dniu 06.03.2006r. w P., działając wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wziął udział w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 100 gram amfetaminy o średniej wartości 10 zł za gram i 100 tabletek ekstazy o średniej wartości 2 zł za sztukę, w ten sposób, że sprzedał narkotyk P. H. ps. (...) w celu sprzedaży innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

VII. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od dnia 08.03.2006r. do dnia 16.03.2006r. w P., działając wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wziął udział w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci 900 gram marihuany o średniej wartości 12 zł za gram, w ten sposób, że sprzedał narkotyk ustalonej osobie w celu sprzedaży innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

VIII. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od dnia 03.02.2006r. do dnia 25.03.2006r. w P., M., O., działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wziął udział w obrocie środka odurzającego w postaci 3592 gram marihuany o wartości 13-15,5 zł za gram, w ten sposób, że sprzedali narkotyk innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

IX. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od dnia 07.02.2006r. do dnia 22.03.2006r. w P., wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, po wcześniejszym ułatwieniu popełnienia przestępstwa przez I. Ł. (1), wziął udział w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci 2000 gram marihuany o średniej wartości 12 zł za gram, w ten sposób, że sprzedał narkotyk innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

X. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w dniu 19.02.2006r. w P., działając wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wziął udział w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci 1000 gram marihuany o średniej wartości 12 zł za gram, w ten sposób, że działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, w ten sposób, że sprzedawali narkotyk innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

XI. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od dnia 11-12.03.2006r w P., działając wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wziął udział w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci 1000 gram marihuany o średniej wartości 12 zł za gram, w ten sposób, że nabył w/wym. narkotyk od P. H. ps. (...) w celu sprzedaży narkotyk innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

XII. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od dn. 17.03.2006r. do dn. 23.03.2006r. w P., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził do obrotu co najmniej 500 sztuk tabletek ekstazy o wartości około 1,45 zł za sztukę i co najmniej 100 gram substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wartości ok. 10 zł za gram oraz 100 gram marihuany o średniej wartości 14 zł za gram, w ten sposób, że sprzedał w/wym. narkotyki ustalonej osobie w celu sprzedaży innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

XIII. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie 17-28.03.2006r. w P., działając wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wziął udział w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 3239 gram amfetaminy o średniej wartości 6 zł za porcję, w ten sposób, że nabył ją za pośrednictwem K. M. od P. M., w celu sprzedaży innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

XIV. działając w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie 29.03.2006r. do dn. 02.04.2006r. w P., działając wbrew przepisom ustawy, i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wprowadził do obrotu 1896 gram substancji psychotropowej w postaci 1896 gram amfetaminy o średniej wartości 6 zł za porcję, w ten sposób, że nabył ją za pośrednictwem K. M. sprzedał narkotyk P. M., w celu sprzedaży innym osobom

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.

***

1. Uniewinnia oskarżonego Ł. O. od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I.

2. Uniewinnia oskarżonego Ł. O. od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II.

3. W ramach czynów zarzucanych w pkt III i IV uznaje oskarżonego Ł. O. za winnego tego, że w dniu 09 lutego 2006r. w P., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w ten sposób, że za pośrednictwem ustalonej osoby nabył 500 gram ziela konopi innych niż włókniste od ustalonej osoby za kwotę 6.150 zł w celu sprzedaży innym osobom tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii – w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu – w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł.

4. W ramach czynu zarzucanego w pkt V uznaje oskarżonego Ł. O. za winnego tego, że w okresie od dnia 20 lutego 2006r. do dnia 23 marca 2006r. w C. i P., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w ten sposób, że sprzedał M. S. 1100 gram ziela konopi innych niż włókniste w cenie średniej 14 zł za gram tj. co najmniej za łączną kwotę 15.400 zł tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. – w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu – w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł.

5. Na podstawie art. 45 §1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa przypisanego w pkt. 4 w kwocie 15.400 (piętnaście tysięcy czterysta) zł.

6. W ramach czynu zarzucanego w pkt VI uznaje oskarżonego Ł. O. za winnego tego, że w dniu 06 marca 2006 r. w P., wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w ten sposób, że sprzedał ustalonej osobie amfetaminę w ilości 100 gram tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii – w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu – w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł.

7. W ramach czynu zarzucanego w pkt VII uznaje oskarżonego Ł. O. za winnego tego, że w okresie od dnia 12 marca 2006 r. do dnia 16 marca 2006 r. w P. działając krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w ten sposób, że nabył od ustalonej osoby 200 gram ziela konopi innych niż włókniste tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. – w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu – w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza mu karę 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł.

8. W ramach czynu zarzucanego w pkt VIII uznaje oskarżonego Ł. O. za winnego tego, że w okresie od dnia 11 marca 2006r. do dnia 24 marca 2006r. w P. i M. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w łącznej ilości 2510 gram w ten sposób, że nabył od K. C. 2010 gram ziela konopi innych niż włókniste za łączną kwotę 25.958 zł oraz sprzedał K. C. 500 gram ziela konopi innych niż włókniste w cenie 13 zł za gram tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. – w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu – w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł.

9. Na podstawie art. 45 §1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa przypisanego w pkt. 8 w kwocie 6.500 (sześć tysięcy pięćset) zł.

10. W ramach czynu zarzucanego w pkt IX uznaje oskarżonego Ł. O. za winnego tego, że w okresie od dnia 07 lutego 2006r. do marca 2006r. w P. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z I. Ł. (1), wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w ten sposób, że za pośrednictwem I. Ł. (1) sprzedał innym osobom 2000 gram ziela konopi innych niż włókniste w cenie średniej 12 zł za gram tj. co najmniej za łączną kwotę 24.000 zł tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. – w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu – w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł.

11. Na podstawie art. 45 §1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa przypisanego w pkt. 10 w kwocie 24.000 (dwadzieścia cztery tysiące) zł.

12. Uniewinnia oskarżonego Ł. O. od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt X.

13. W ramach czynu zarzucanego w pkt XI uznaje oskarżonego Ł. O. za winnego tego, że w okresie od dnia 10 marca 2006 r. do dnia 12 marca 2006 r. w P. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w ten sposób, że nabył od ustalonej osoby 1000 gram ziela konopi innych niż włókniste za kwotę nie mniejszą niż 12.000 (dwanaście tysięcy) zł tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. – w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu – w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł.

14. W ramach czynu zarzucanego w pkt XII uznaje oskarżonego Ł. O. za winnego tego, że w okresie od dnia 17 marca 2006 r. do dnia 23 marca 2006 r. w P. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w ten sposób, że sprzedał M. N. 100 gram ziela konopi innych niż włókniste w cenie średniej 14 zł za gram tj. co najmniej za łączną kwotę 1.400 zł tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. – w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu – w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza mu 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł.

15. Na podstawie art. 45 §1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa przypisanego w pkt. 14 w kwocie 1.400 (jeden tysiąc czterysta) zł.

16. Uniewinnia oskarżonego Ł. O. od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt XIII.

17. W ramach czynu zarzucanego w pkt XIV uznaje oskarżonego Ł. O. za winnego tego, że w okresie od 29 marca 2006r. do dnia 2 kwietnia 2006 roku w P., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w ten sposób, że za pośrednictwem K. M. sprzedał P. M. 1.855,70 g netto amfetaminy tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. – w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu – w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł.

18. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. – w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu – w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy wymierzone w pkt 3, 4, 6, 7, 8, 10, 13, 14, 17 jednostkowe kary pozbawienia wolności i grzywny i wymierza oskarżonemu Ł. O. karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę łączną 350 (trzystu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł.

19. Na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt. 18 kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu Ł. O. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 10.07.2006 r., godz. 14.50 do dnia 21.05.2008 r. i od dnia 13.09.2017 r. do dnia 01.11.2018 r., uznając karę pozbawienia wolności za wykonaną w całości.

20. Na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt. 18 kary łącznej grzywny zalicza oskarżonemu Ł. O. okres tymczasowego aresztowania od dnia 01.11.2018r., do dnia 07.03.2019r., godz. 12.45 uznając karę grzywny za wykonaną w zakresie 252 (dwustu pięćdziesięciu dwóch) stawek dziennych.

21. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych, a na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwalnia go z opłaty sądowej.

sędzia Izabela Dehmel

UZASADNIENIE

Na wstępie Sąd Okręgowy w Poznaniu pragnie zaznaczyć, że odstąpił w niniejszej sprawie od sporządzenia uzasadnienia na formularzu (mimo treści art.99a§1 k.p.k.), albowiem zastosowanie tego formularza, którego treść została ustalona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 listopada 2019r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz.U. z 2019r. poz. 2349), jako dokumentu, w którym miałoby się wykazać zrealizowanie obowiązku wynikającego z art. 424 k.p.k., w ocenie Sądu w niniejszej sprawie mogłoby naruszyć prawo stron do rzetelnego procesu w kontekście art. 6 ust.1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności (art. 91 ust. 2 Konstytucji RP). Decyzję taką podjęto mając na uwadze prawo stron oraz sądu II instancji do lepszego poznania toku rozumowania sądu I instancji. Kierując się zatem wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2020r. (sygn. akt I KA 1/20), a także w sprawie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu (uzasadnienie wyroku z dnia 9 maja 2022r., sygn. akt II AKa 141/20) Sąd Okręgowy stwierdził, że w niniejszej sprawie sporządzenie uzasadnienia na formularzu nie jest celowe.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ł. O. co najmniej od lutego 2006r. uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych. Nabywając substancje psychoaktywne Ł. O. działał z zamiarem ich dalszego zbytu kolejnym osobom, które również nabywały je celem dalszej odsprzedaży. Osobami, z którymi Ł. O. współpracował w zakresie obrotu narkotykami byli m. in. P. M., K. M., P. H. ps. (...), M. S. ps. (...), S. S., I. Ł. (1) ps. (...), M. N., K. C. ps. (...), C..

Ł. O. kontaktował się ze swoimi dostawcami i odbiorcami telefonicznie, uzgadniając z nimi czas, miejsce, rodzaj i ilość narkotyków mających być przedmiotem transakcji.

Ł. O. posługiwał się numerami (...) (numer objęty kontrolą operacyjną o kryp. (...)), (...), (...).

P. M. posługiwał się numerem (...) (numer objęty kontrolą operacyjną o kryp. (...), (...) (numer objęty kontrolą operacyjną o kryp. (...)).

K. M. posługiwał się numerem telefonu (...).

dowód: k. 68 akt III K 242/10

P. H. posługiwał się numerami telefonów: (...), (...), (...), (...), (...).

dowód: k. 61 teczka opisana Analizy, notatka urzędowa k. 65 teczka osobowa nr 12, k. 8 teczka osobowa nr 11

M. S. posługiwał się numerami telefonów: (...), (...), (...), (...).

dowód: k. 8, 8v, 15v, 65 teczka osobowa nr 12

S. S. posługiwał się numerem telefonu (...), (...).

dowód: k. 60 teczka opisana Analizy, k. 1250 akt III K 527/2

I. Ł. (1) posługiwał się numerami (...).

dowód: k. 1 t.o. nr 15 I. Ł.

M. N. posługiwał się numerem (...).

dowód: k. 241 akt III K 242/10

K. C. posługiwał się numerem telefonu (...), (...)

dowód: rozmowa z dn. 07.03.2006r., godz. 15.49 kontrola operacyjna kryp. (...)

co do zarzutów opisanych w pkt. III i IV części wstępnej wyroku – pkt. 3 części rozstrzygającej wyroku

W dniu 09 lutego 2006r. w P. Ł. O. za pośrednictwem S. S. nabył od P. H. ps. (...) 500 gram ziela konopi innych niż włókniste za kwotę 6.150 zł.

Ł. O. prosił S. S. by pojechał na wskazaną przez niego stację paliw, odebrał od P. H. środki odurzające i przywiózł je taksówką do jego miejsca zamieszkania, co ten uczynił. S. S. za narkotyk zapłacił P. H. kwotę 6.150 zł, która następnie została mu zwrócona przez Ł. O..

dowód: rozmowy telefoniczne zarejestrowane w toku kontroli operacyjnej o krypt. (...)z dn. 09.02.2006r., godz. 16.00, 16.02, 16.50, 17.40

co do zarzutu opisanego w pkt. V części wstępnej wyroku – pkt. 4 części rozstrzygającej wyroku

W okresie od dnia 20 lutego 2006r. do dnia 23 marca 2006r. w C. i P. Ł. O. sprzedał M. S. 1100 gram ziela konopi innych niż włókniste w cenie średniej 14 zł za gram. tj. co najmniej za łączną kwotę 15.400 zł.

Wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań- Stare Miasto w Poznaniu z dnia 5 lutego 2008r. w sprawie o sygn. akt III K 531/08 M. S. został uznany za winnego tego, że działając w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od dnia 20.02.2006r. do dnia 23.03.2006r. w C. i P., działając wbrew przepisom, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wprowadził do obrotu znaczne ilości środka odurzającego w postaci 1100 gram marihuany o średniej wartości 14 zł za gram, w ten sposób, że nabył narkotyk od Ł. O. i współdziałających z nim osób, w celu sprzedaży innym osobom tj. za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

dowód: rozmowy telefoniczne zarejestrowane w toku kontroli operacyjnej o krypt. „(...)” z dn. 20.02.2006r., godz. 11.28, z dn. 23.03.2006r., godz. 19.45, z dn. 25.03.2006, godz. 11.52, wyjaśnienia M. S. k. 328v akt sygn. akt III K 424/10, wyrok Sądu Rejonowego Poznań- Stare Miasto w Poznaniu z dn. 05.02.2008r., sygn. akt III K 531/08 k. 330-331 sygn. akt III K 424/10

co do zarzutu opisanego w pkt. VI części wstępnej wyroku – pkt. 6 części rozstrzygającej wyroku

W dniu 6 marca 2006r. Ł. O. sprzedał P. H. 100 gram amfetaminy za nieustaloną kwotę.

dowód: rozmowy telefoniczne zarejestrowane w toku kontroli operacyjnej o krypt. (...) z dn. 06.03.2006r., godz. 10.24, 10.30, 13.49.

co do zarzutu opisanego w pkt. VII części wstępnej wyroku – pkt. 7 części rozstrzygającej wyroku

W okresie od dnia 12 marca 2006r. do dnia 16 marca 2006 roku Ł. O. nabył od S. S. ziele konopi innych niż włókniste w ilości 200 gram. Pierwsza transakcja miała miejsce w dniu 12 marca 2006r., druga w dniu 16 marca 2006r., każdorazowo przedmiotem transakcji były środki odurzające w ilości 100 gram.

dowód: rozmowy telefoniczne zarejestrowane w toku kontroli operacyjnej o krypt. „(...)” z dn. 12.03.2025r., godz. 13.29, z dn. 16.03.2025r., godz. 14.27.

co do zarzutu opisanego w pkt. VIII części wstępnej wyroku – pkt. 8 części rozstrzygającej wyroku

W okresie od dnia 11 marca 2006r. do dnia 24 marca 2006r. w ramach prowadzonego procederu narkotykowego Ł. O. współpracował z K. C., ps. (...), (...), C., w ramach którego wzajemnie dostarczali sobie środki odurzające w znacznych ilościach.

W dniu 11 marca 2006r. K. C. nabył od Ł. O. 500 gram ziela konopi innych niż włókniste w cenie 13 zł za gram. Po odbiór towaru pojechał taksówką do miejsca zamieszkania Ł. O., gdzie zapłacił mu kwotę 6.000 zł, natomiast pozostałe 500 zł miał mu przekazać w późniejszym czasie. Tego samego dnia w godzinach wieczornych Ł. O. i K. C. rozmawiali telefonicznie wymieniając uwagi, co do jakości sprzedanych środków odurzających.

W dniu 16 marca 2006r. Ł. O. nabył od K. C. 750 gram konopi innych niż włókniste w cenie 14 zł za gram.

Następnie w dniu 20 marca 2006r. Ł. O. ponownie skontaktował się z K. C. informując go, że chciałby zakupić tej samej jakości marihuanę, która była przedmiotem transakcji w dniu 16 marca 2006r. K. C. poinformował go, że z tej partii pozostało mu około 260 gram narkotyku, którą może sprzedać za 13,3 zł za gram, na co Ł. O. wyraził zgodę, w związku z czym w tym samym dniu doszło do transakcji.

W dniu 24 marca 2006r. Ł. O. ponownie nabył od K. C. 1000 gram konopi innych niż włókniste w cenie 12 zł za gram.

Przedmiotem obrotu były znaczne ilości środków odurzających w łącznej ilości 2510 gram ziela konopi innych niż włókniste.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 5 listopada 2006r., sygn. III K 255/07 K. C. został prawomocnie skazany za opisany wyżej czyn tj. udział w obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci 350 gram marihuany w cenie 13 zł za gram, którą nabył od Ł. O..

dowód: wyjaśnienia Ł. O. k. 1491-1492 akt III K 179/10 , wyjaśnienia K. C. k. 699-700, k. 1646-1648 akt III K 179/10, rozmowy telefoniczne zarejestrowane w toku kontroli operacyjnej o krypt. (...) z dn. 11.03.2006r., godz. 17.12, 18.35, z dn. 13.03.2006r., godz. 13.44, z dn. 16.03.2006r., godz. 11.43, z dn. 19.03.2006r., godz. 11.27, z dn. 20.03.2006r., godz. 20.48, 20.50, z dn. 24.03.2006r., godz. 15.04, 15.05, z dn. 25.03.2006r., godz. 11.55, wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dn. 05.11.2006r., sygn. III K 255/07 k. 1265-1274 akt III K 527/23

co do zarzutu opisanego w pkt. IX części wstępnej wyroku – pkt. 10 części rozstrzygającej wyroku

Ł. O. i I. Ł. (1) ps. (...) poznali się, gdy razem pracowali jako pracownicy ochrony w klubie (...) w P..

Na początku 2006r. I. Ł. (1) nadal był tam zatrudniony jako ochroniarz, jednocześnie współpracował z Ł. O. w zakresie rozprowadzania narkotyków na terenie klubu, nadto obaj zajmowali się nielegalnym handlem spirytusem.

W okresie od dnia 7 lutego 2006r. do marca 2006r. Ł. O. za pośrednictwem I. Ł. (1) sprzedał innym osobom 2000 gram ziela konopi innych niż włókniste w cenie średniej 12 zł za gram.

I. Ł. (1) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007r., sygn. XXIII K 1148/07 za to, że działając w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od stycznia 2006r. do kwietnia 2006r. w P., wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru ułatwił Ł. O. wprowadzenie do obrotu znacznej ilości środka odurzającego w postaci nie więcej niż 2000 gram marihuany o średniej wartości 12 zł za gram w ten sposób, że przyczynił się do sprzedawania narkotyku inny osobom tj. przestępstwa z art. z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 18 §3 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k

dowód: wyjaśnienia Ł. O. k. 173 teczka osobowa nr 3, wyjaśnienia I. Ł. (1) k. 22-23, k. 113-114 , 120 teczka osobowa nr 15, rozmowy telefoniczne zarejestrowane w toku kontroli operacyjnej o krypt. (...) z dn. 26.01.2006r., godz. 21.29, z dn. 27.01.2006r., godz. 21.44, z dn. 28.01.2006r., godz. 17.04, 19.28, z dn. 30.01.2006r., godz. 14.58, z dn. 07.02.2006r., godz. 19.19, z dn. 09.02.2006, godz. 13.14, 14.04, 02.03.2006r., godz. 15.45, z dn. 12.03.2006r., godz. 19.36

co do zarzutu opisanego w pkt. XI części wstępnej wyroku – pkt. 13 części rozstrzygającej wyroku

W okresie od dnia 10 marca 2006 r. do dnia 12 marca 2006 r. Ł. O. nabył od P. H. ps. (...) 1000 gram ziela konopi innych niż włókniste za kwotę nie mniejszą niż 12.000 zł.

dowód: rozmowy telefoniczne zarejestrowane w toku kontroli operacyjnej o krypt. „(...)” z dn. 10.03.2006r., godz. 11.33, z dn. 11.03.2006r., godz. 11.18, 11.52, 12.55

co do zarzutu opisanego w pkt. XII części wstępnej wyroku – pkt. 14 części rozstrzygającej wyroku

M. N. poznał Ł. O., gdy ten pracował jako ochroniarz w klubie (...) w P.. Wtedy dowiedział się, że Ł. O. ma możliwość załatwienia narkotyków, w związku z czym wymienili się numerami telefonów, w celu kontaktu odnośnie zamówień.

W okresie od dnia 17 marca 2006 r. do dnia 23 marca 2006 r. M. N. nabył od Ł. O. 100 gram ziela konopi innych niż włókniste w cenie średniej 14 zł za gram tj. co najmniej za łączną kwotę 1.400 zł, celem sprzedaży innym osobom.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 5 listopada 2006r., sygn. III K 255/07 M. N. został prawomocnie skazany za opisany wyżej czyn tj. udział w obrocie znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci co najmniej 500 sztuk tabletek ekstazy z cenie około 1,45 zł za sztukę, co najmniej 100 gram amfetaminy w cenie około 10 zł za gram oraz 100 gram marihuany w cenie 14 zł za gram, które nabył od Ł. O..

dowód: wyjaśnienia M. N. k. 243-245v akt III K 242/10 , wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dn. 05.11.2006r., sygn. III K 255/07 k. 1265-1274 akt III K 527/23

co do zarzutu opisanego w pkt. XIV części wstępnej wyroku – pkt. 17 części rozstrzygającej wyroku

Ł. O. i P. M. współpracowali w ramach handlu środkami psychoaktywnymi. Na przełomie marca i kwietnia 2006r. zamierzali przeprowadzić kolejną transakcję narkotykową, której przedmiotem miała być znaczna ilość amfetaminy, która miała zostać odebrana od Ł. O. przez brata P. M. – K. M., który pełnił rolę kuriera. Ł. O. przekazał K. M. amfetaminę w ilości 1.855,70 g netto. K. M. i P. M. umówili się na przekazanie narkotyku w dniu 02 kwietnia 2006r., w związku z czym P. M. oczekiwał na dostawę. W dniu 2 kwietnia 2006r. K. M. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji na terenie dworca PKP w P., a w jego plecaku ujawniono substancję psychotropową w postaci amfetaminy o łącznej masie 1.855,70 g netto. Narkotyki były zapakowane w worek foliowy na którym ujawniono linie papilarne Ł. O.. Podczas zatrzymania ujawniono telefon komórkowy K. M.. W tym czasie P. M. podejmował próby nawiązania kontaktu telefonicznego z bratem K. M.. Wobec faktu, iż K. M. nie odbierał telefonu zdenerwowany P. M. wysłał do niego sms o treści „jesteś pierdolnięty czy se jaja kurwa robisz, ostatni raz byleś, chłopie nie wkurwiaj mnie”.

dowód: protokół zatrzymania i przeszukania osoby K. M. k. 66-68 akt III K 242/10, protokół oględzin rzeczy k. 69-74 akt III K 242/10, protokół oględzin telefonu komórkowego marki N. zabezpieczonego od K. M. k. 77-79 akt III K 242/10, opinii z zakresu badań chemicznych k. 91-92 akt III K 242/10, opinia z zakresu badań daktyloskopijnych (k. 87-88, 171-175 akt III K 242/10

co do zarzutów stawianych Ł. O. opisanych w pkt. I, II, X, XIII części wstępnej wyroku – pkt. 1, 2, 12, 16 części rozstrzygającej wyroku

Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw do dokonania ustaleń faktycznych odnośnie udziału Ł. O. w zorganizowanej grupie przestępczej oraz w obrocie narkotykami w sposób opisany w pkt. II, X, XIII części wstępnej wyroku. Materiałem dowodowym, na którym zostały oparte te zarzuty, były rozmowy telefoniczne zarejestrowane w toku kontroli operacyjnej o kryptonimie (...) stosowanej wobec P. M. (a nie wobec Ł. O.), zaś z przyczyn, o których mowa będzie w dalszej części uzasadnienia ten materiał dowodowy nie mógł zostać wykorzystany wobec oskarżonego Ł. O.. Ta okoliczność w połączeniu z brakiem przyznania się oskarżonego do winy i brakiem innych dowodów, w szczególności z osobowych źródeł dowodowych musiała prowadzić do jego uniewinnienia.

Oskarżony Ł. O. urodził się (...), ma wykształcenie podstawowe, jest żonaty, żona jest rencistką, ma dwoje dzieci, które pozostają na jego utrzymaniu. Pracuje w firmie budowlanej osiągając deklarowany dochód 3.600 zł – 3.800 zł netto miesięcznie, nie posiada majątku.

Ł. O. był karany:

- wyrokiem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 10.01.2018r., sygn. II K 850/17 za przestępstwo z art. 178a §1 k.k.,

- wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 25.02.2019r., sygn. III K 242/17 za przestępstwo z art. 258 §1 k.k. i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii

- wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28.08.2020r., sygn. II K 198/19 za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Przed przystąpieniem do omówienia osobowych źródeł dowodowych zasadne jest poczynienie w pierwszej kolejności rozważań odnoszących się do dowodów stanowiących podstawę aktu oskarżenia w postaci materiałów z kontroli operacyjnej stosowanej, które w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym pozwoliły na poczynienie ustaleń faktycznych istotnych w punktu widzenia weryfikacji zasadności zarzutów stawianych oskarżonemu Ł. O.. Ocena wiarygodności wskazanych wyżej dowodów winna zostać poprzedzona ustaleniem, czy uzyskane zostały one w sposób legalny, a także czy ich wykorzystanie w niniejszym postępowaniu jest uprawnione w stosunku do oskarżonego Ł. O.. W tym kontekście wskazać należy na następujące fakty:

Postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt VIII K 74/RPKO/2006 zarządzono kontrolę operacyjną o krypt. „(...)” wobec użytkownika nr tel. (...) wówczas nieznanego mężczyzny o imieniu Ł. na okres 3 miesięcy tj. do dnia 17 kwietnia 2006r.

Wskazać należy przy tym, że kontrola operacyjna została zarządzona w oparciu o art. 19 ust. 1 ustawy o policji i obejmowała tzw. przestępstwo katalogowe tj. przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Nie ulega również wątpliwości, że Prokurator załączając do aktu oskarżenia dowody w postaci materiałów z kontroli operacyjnych m. in. kryptonim (...) oraz „(...)”, „(...)”, „(...)”, (...), „(...)” oraz „(...)” wskazał te dowody w akcie oskarżenia na poparcie wszystkich zarzucanych oskarżonemu Ł. O. czynów.

Jednocześnie wskazać należy, że nie uzyskano zgody następczej na wykorzystanie wobec oskarżonego Ł. O. materiałów z kontroli operacyjnej stosowanej wobec:

- Ł. O. na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt VIII K 74/RPKO/2006 o zarządzeniu kontroli operacyjnej o krypt. „(...)”, co do przestępstwa z art. 258 §1 k.k.,

- P. M. – kontrola operacyjna pod kryptonimami (...) oraz „(...)”, i tak:

⚫

na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2005r., sygn. akt VIII K 2619/RPKO/2005 o zarządzeniu kontroli operacyjnej o krypt. (...) wobec użytkownika nr tel. (...) wówczas nieznanego mężczyzny ps. (...) na trzy miesiące,

⚫

na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 8 marca 2006r., sygn. akt VIII K 486/RPKO/2006 o przedłużeniu kontroli operacyjnej o krypt. (...) wobec P. M. posługującego się nr tel.(...) na trzy miesiące,

⚫

na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 maja 2006r., sygn. akt VIII K 971/RPKO/2006 o wyrażeniu zgody na kontynuowanie kontroli operacyjnej zarządzonej przez Komendanta Głównego Policji w dniu 15 maja 2006r., zarządzeniem nr (...), krypt. „(...)” prowadzonej wobec P. M. posługującego się nr tel. (...) od dnia 17 maja 2006r. – na okres do trzech miesięcy;

- A. S. kontrola operacyjna pod kryptonimami „(...)”, „(...)”, (...), i tak:

⚫

na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 10 maja 2006r., sygn. akt XVIII K 929/RPKO/2006 o wyrażeniu zgody na kontynuowanie kontroli operacyjnej zarządzonej przez Komendanta Głównego Policji w dniu 5 maja 2006r., zarządzeniem nr (...), krypt. „(...)” prowadzonej od dnia 8 maja 2006r. wobec A. S. posługującego się nr tel. (...) – na okres do trzech miesięcy,

⚫

na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 maja 2006r., sygn. akt XVIII K 979/RPKO/2006 o zarządzeniu kontroli operacyjnej krypt. „(...)” wobec A. S. posługującego się nr tel. (...) na okres trzech miesięcy,

⚫

na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2006r., sygn. akt XVIII K 1469/RPKO/2006 o wyrażeniu zgody na kontynuowanie kontroli operacyjnej zarządzonej przez Komendanta Głównego Policji w dniu 10 sierpnia 2006r., zarządzeniem nr (...), krypt. (...), prowadzonej wobec A. S. posługującego się nr tel. (...), od dnia 16 sierpnia 2006r. na okres do trzech miesięcy

- J. S. kontrola operacyjna pod kryptonimami „(...)” oraz „(...)”, i tak:

⚫

na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2006r., sygn. akt XVIII K 682/RPKO/2006 o zarządzeniu kontroli operacyjnej o krypt. „(...)” wobec J. S. posługującego się nr tel. (...) na trzy miesiące,

⚫

na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2006r., sygn. akt XVIII K 1481/RPKO/2006 o wyrażeniu zgody na kontynuowanie kontroli operacyjnej zarządzonej przez Komendanta Głównego Policji w dniu 11 sierpnia 2006r., zarządzeniem nr (...), krypt. „(...)”, prowadzonej wobec J. S. posługującego się nr tel. (...), od dnia 17 sierpnia 2006r. na okres do trzech miesięcy.

Zatem należało rozważyć, czy materiały z kontroli operacyjnej w zakresie w jakim nie uzyskano zgody na ich wykorzystanie wobec oskarżonego Ł. O., mogły zostać wykorzystane jako materiał dowody. Należy zauważyć, że kontrola operacyjna kryp. (...), „(...)”, „(...)”, „(...)”, (...), „(...)” oraz „(...)”prowadzona była od 14.12.2005r. ( (...)) do 17.11.2006r. („(...)”), czyli pod rządami ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w brzmieniu wynikającym z treści tekstu jednolitego tej ustawy, opublikowanego 12.03.2007 r. w Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 oraz nowelizacji ustawą z dnia 29.06.2007 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz.U. Nr 140, poz. 981). Wprawdzie wówczas w ustawie o Policji brak było jednoznacznego zapisu, jak to miało miejsce w art. 19 ust. 15c-15e po nowelizacji tej ustawy ustawą z dnia 04.02.2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 53, poz. 273), jednakże już wówczas ukształtowała się linia orzecznicza, z której wynikała wyraźnie jednolita i jednoznaczna w treści interpretacja ustawy o Policji, z której, z odwołaniem się do norm konstytucyjnych, wynikało, że uzyskane w czasie kontroli operacyjnej dowody popełnienia przestępstw – określonych w art. 19 ust. 1 ustawy o Policji – przez osobę inną niż objęta postanowieniem wydanym na podstawie art. 19 ust. 2 tej ustawy albo popełnionych wprawdzie przez osobę nim objętą, ale dotyczące przestępstw innych niż wskazane w tym postanowieniu, mogą być wykorzystane w postępowaniu przed sądem, przy odpowiednim stosowaniu przepisu art. 393 § 1 zd. 1 k.p.k., pod warunkiem, że w tym zakresie zostanie wyrażona następcza zgoda sądu na przeprowadzenie kontroli operacyjnej na podstawie stosowanego odpowiednio przepisu art. 19 ust. 3 ustawy o Policji (vide: uchwała SN z dnia 27 lipca 2006 r., SNO 35/06 , postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2007 r., I KZP 6/07 , OSNKW rok 2007, nr 5, poz. 37; postanowienie Sądu Apel. w Krakowie z dnia 6 listopada 2007 r. w sprawie II AKz 528/07 , postanowienie Sądu Apel. w Warszawie z dnia 12 maja 2008 r., II APKzPF 19/08, OSA rok 2009, nr 9, poz. 3-7; wyrok Sądu Apel. w Lublinie z dnia 18 maja 2009 r., II AKa 122/08 , postanowienie SN z dnia 22 września 2009 r., III KK 58/09 , OSNKW rok 2010, nr 3, poz. 28; wyrok Sądu Apel. w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2010 r., II AKa 30/10 ). Jak słusznie bowiem przyjmowano, regulacja zawarta w art. 19 ustawy o Policji, w tym także przepis art. 19 ust. 15 dotyczą sfery praw i wolności obywatelskich, wprowadzając istotne ich ograniczenie. Kontrola operacyjna niewątpliwie zaś wkracza w sferę tych praw, zwłaszcza prawa do ochrony życia prywatnego (art. 47 Konstytucji), wolności komunikowania się oraz prawa do ochrony nienaruszalności mieszkania (art. 50 Konstytucji). Dokonując zatem interpretacji tych przepisów, należy mieć na uwadze z jednej strony zasadę tzw. życzliwej interpretacji przepisów dotyczących praw i wolności obywatelskich i uwzględniać przy interpretacji zasadę proporcjonalności, z drugiej zaś strony należy baczyć, aby wykładnia ta nie prowadziła do rezultatu pozostającego w sprzeczności z Konstytucją. Przekonujące jest stanowisko, że „informacje uzyskane w trakcie kontroli operacyjnej, które wykraczają więc poza granice jej dopuszczalności, określone w art. 19 ust. 1, a tym samym nie mogą być objęte zgodą sądu, zbierane są w sposób sprzeczny z ustawą. W tym sensie wchodzą w zakres uregulowania art. 51 ust. 4 Konstytucji RP, który przewiduje, że każdy ma prawo do żądania usunięcia dotyczących go informacji „zebranych w sposób sprzeczny z ustawą”. Gwarancją realizacji tego prawa jest art. 19 ust. 17 ustawy o Policji, który przewiduje obowiązek zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas kontroli operacyjnej „niezawierających dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego”. Obowiązek ten obejmuje więc zarówno materiały, które mieściły się w granicach kontroli operacyjnej wyznaczonych przez treść art. 19 ust. 1, ale niezawierających dowodów popełnienia przestępstwa „katalogowego”, jak również materiały zgromadzone „podczas” kontroli, które jednak wykraczały poza te granice”. Odwołując się więc do ówcześnie obowiązujących zapisów ustawy o Policji oraz zapisów konstytucyjnych, racjonalnie przyjmowano, że „konstytucyjne prawo żądania usunięcia informacji uzyskanych w sposób sprzeczny z ustawą ma na celu zapobieżenie wykorzystania tych informacji w jakiejkolwiek formie przez władze publiczne. W sytuacji więc, w której usunięcie zgromadzonych informacji nie jest możliwe z uwagi na to, że ich nośnik, na którym są zapisane, zawiera także inne dane, których gromadzenie jest dopuszczalne i służy konstytucyjnie usprawiedliwionej ochronie bezpieczeństwa publicznego, gwarancją realizacji konstytucyjnej ochrony autonomii informacyjnej jednostki, jest zakaz wykorzystywania informacji, których treść wykracza poza cele kontroli operacyjnej określonej w art. 19 ust. 1 ustawy o Policji”. Przy czym, mając na uwadze sytuację, gdy w ramach prowadzonej kontroli operacyjnej okazało się, że zebrane materiały wskazywały na popełnienie przestępstw „katalogowych” przez inne osoby, przyjmowano zasadne stanowisko, że „ograniczenia dla możliwości bezpośredniego wykorzystania w procesie karnym, jako dowodów, materiałów zebranych w toku kontroli operacyjnej wynikają wyłącznie z unormowania zawartego w art. 19 ust. 1 ustawy o Policji, natomiast nie stwarzają ich warunki wymienione w art. 19 ust. 7 tej ustawy. Skoro tak, to jest możliwe wykorzystanie dowodów zebranych w toku kontroli operacyjnej wobec „katalogowego” przestępstwa innej osoby niż objęta postanowieniem sądu oraz wobec osoby tym postępowaniem wprawdzie objętej, ale co do innego przestępstwa „katalogowego” niż wymienione w tym postanowieniu. Jednak nie bezwarunkowo, bowiem nie tylko przynależność jakiegoś przestępstwa do zbioru określonego w katalogu z art. 19 ust. 1 ustawy o Policji umożliwia uznanie przeprowadzonej kontroli operacyjnej za legalną. Warunkiem jest uzyskanie następczej zgody sądu. Jest ona w tym przypadku konieczna, bowiem cel kontroli operacyjnej określony w art. 19 ust. 1 oraz zasada subsydiarności jej stosowania, wyznaczają dopuszczalny zakres tej kontroli i jednocześnie wskazują, że warunkiem legalności działań podejmowanych w jej ramach jest zgoda sądu wyrażona przed ich przeprowadzeniem lub wyjątkowo, w warunkach określonych w ust. 3, po zarządzeniu kontroli operacyjnej. Pod tymi warunkami zbieranie informacji podczas kontroli, odnoszące się do innej osoby niż objęta postanowieniem sądu oraz do innych przestępstw tej samej osoby, nie będzie wykraczało poza granice legalności tej kontroli, o której zawsze stanowi postanowienie sądu. Może wobec tego zaistnieć taka sytuacja faktyczna, w której sąd nie wyrazi zezwolenia następczego, mimo że zebrane zostały w toku kontroli operacyjnej dowody popełnienia przestępstwa przez inną osobę niż wymieniona w postanowieniu zezwalającym na dokonanie tej kontroli, ponieważ sprzeciwiać się temu będzie zasada subsydiarności (np. ustalenie sprawcy tego przestępstwa „katalogowego” nie będzie nastręczało żadnych trudności natury dowodowej). Należy uznać, że skoro ustawodawca przewidział szczególną procedurę umożliwiającą uzyskanie następczej zgody sądu, w przypadkach niecierpiących zwłoki to może ona mieć odpowiednie zastosowanie także wówczas, gdy informacje gromadzone w ramach zalegalizowanej już przez sąd kontroli operacyjnej mogą stanowić dowód popełnienia innego przestępstwa wymienionego w art. 19 ust. 1, którego wszakże nie obejmuje pierwotna zgoda sądu. Przepis art. 19 ust. 3 należy stosować także w przypadkach, w których uzyskane informacje dotyczą innej osoby lub podmiotu, niż ten wskazany w pierwotnym wniosku objętym zgodą sądu na przeprowadzenie kontroli operacyjnej” (wskazane cytaty pochodzą z postanowienia SN z dn. 26.04.2007r., I KZP 6/07).

Zatem należało uznać, że w części, w jakiej nie uzyskano zgody następczej na wykorzystanie materiałów z kontroli operacyjnej stosowanej wobec oskarżonych P. M., A. S. i J. S. nie było możliwe wykorzystanie materiałów zgromadzonych w trakcie zarządzonych kontroli operacyjnych wobec oskarżonego Ł. O., a tym samym na ich podstawie nie można było w stosunku do niego poczynić ustaleń faktycznych. Stwierdzenie nielegalności podsłuchu powoduje bowiem, że dowód ten stracił rację bytu i nie mógł być, ani nie może, mimo ponownej zmiany m.in. ustawy o Policji, jak i przepisów Kodeksu postępowania karnego, procesowo wykorzystany w niniejszym postępowaniu. Nie ulega więc żadnych wątpliwości, iż już na początku procesu karnego te materiały w stosunku do oskarżonego Ł. O., co do których nie uzyskano zgód następczych nie stanowiły jakiegokolwiek dowodu i co do zasady powinny one zostać zniszczone (usunięte z niniejszego postępowania).

W tym miejscu wskazać należy, że z niewiadomych powodów Prokurator nie wystąpił do właściwego sądu o uzyskanie tzw. zgody następczej w stosunku do oskarżonego Ł. O. na wykorzystanie materiałów z kontroli operacyjnej uzyskanych w czasie legalnej kontroli operacyjnej podjętej i realizowanej wobec oskarżonych P. M., A. S. i J. S., jak również w stosunku do oskarżonego Ł. O. na wykorzystanie materiałów z kontroli operacyjnej uzyskanych w czasie legalnej kontroli operacyjnej podjętej i realizowanej wobec niego, co do przestępstwa z art. 258 §1 k.k.

Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że w toku prowadzonego postępowania nastąpiła zmiana sytuacji prawnej, bowiem od dnia 15 kwietnia 2016 r. obowiązuje znowelizowana ustawa o Policji, a to na mocy ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 437), którą to ustawą m.in. w art. 4 uchylono ustępy 15a-15e art. 19 ustawy o Policji, a nadto znowelizowano przepis art. 168a k.p.k., z którego aktualnie wynika, że nie można uznać dowodu za niedopuszczalny wyłącznie na tej podstawie, że został uzyskany z naruszeniem przepisów postępowania.

W niniejszej sprawie brak było podstaw do wprowadzenia do materiału dowodowego omawianych materiałów z kontroli operacyjnej w oparciu o art. 168a k.p.k. regulujący wprowadzenie nielegalnie uzyskanego dowodu do procesu, który odnosi się jedynie do dowodów uzyskanych z naruszeniem przepisów postępowania lub za pomocą czynu zabronionego. Uregulowanie to nie stanowi podstawy do procesowego wykorzystania danych uzyskanych podczas kontroli operacyjnej prowadzonej z naruszeniem warunków do wykorzystania procesowego takich danych, sformułowanych w ustawie o Policji, a mających swe źródła w przepisach o charakterze materialnym (vide: postanowienie SN z dn. 26.06.2019r., IV KK 328/18, Legalis 1958673).

Przedkładając powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Sąd ustalając stan faktyczny odnośnie oskarżonego Ł. O. mógł wykorzystać tylko treści rozmów zarejestrowane w toku kontroli operacyjnej stosowanej na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt VIII K 74/RPKO/2006 o zarządzeniu kontroli operacyjnej o krypt. „(...)” i tylko odnośnie przestępstw z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu kontroli i tylko w okresie objętym kontrolą. Jednocześnie Sąd dokonał analizy powyższego materiału dowodowego uznając go za wysoce przydatny do weryfikacji pozostałych dowodów, poczynienia ustaleń faktycznych, a finalnie oceny zasadności stawianych oskarżonemu Ł. O. zarzutów.

Na koniec wskazać należy, że materiały z kontroli operacyjnej zostały ujawnione bez ich odtwarzania, przy uwzględnieniu oczywiście przesłanki to warunkującej, a mianowicie możliwości strony do zapoznania się z tymi materiałami.

Oskarżony Ł. O. w toku niniejszego postępowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, jednocześnie odmówił składania wyjaśnień oraz odpowiedzi na pytania, z wyjątkiem odpowiedzi na pytania obrońcy. Na wcześniejszym etapie postępowania oskarżony prezentował zmienną postawę procesową. I tak, w trakcie śledztwa nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień (k. 35-36, 38-40, 43-44, 64-65, 77-78, 85-86, 162-163, 195-196 teczka osobowa nr 3). W trakcie przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego w dniu 14.02.2007r. wyjaśnił, że nigdy nie handlował narkotykami, kupował jedynie spirytus w butelkach litrowych od I. Ł. (1) (k. 172-173 teczka osobowa nr 3). Po końcowym zaznajomieniu z materiałami śledztwa przesłuchiwany przez prokuratora w obecności swojego obrońcy przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i oświadczył, że nie kwestionuje ustaleń śledztwa (k. 199-201 teczka osobowa nr 3). W toku postępowania sądowego w sprawie III K 179/10 (k. 1491-1492 akt III K 179/10) oraz w sprawie III K 242/10 (k. 664 akt III K 242/10-późniejsza sygn. III K 367/20) oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów z wyjątkiem transakcji przeprowadzonej z K. C., przy czym wskazał, że dotyczyła ona około 300 gram narkotyku, jednocześnie odmówił składania wyjaśnień. Kolejno w toku niniejszego postępowania Ł. O. nie przyznał się do popełnienia żadnego z zarzucanych mu czynów, jednocześnie nie podtrzymał wyjaśnień, w których w jakimkolwiek zakresie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (k. 1221v-1222v akt III K 527/23).

W świetle zgromadzonego legalnie materiału dowodowego, który nie potwierdził zasadności zarzutów stawianych Ł. O. w zakresie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej (zarzut I) oraz udziałowi w obrocie środkami psychoaktywnymi w zakresie zarzutów II, X i XIII Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, w których nie przyznał się do tej części stawianych mu zarzutów, nie znajdując dowodów które skutecznie te twierdzenia mogłyby podważyć.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów, co do których popełnienia Ł. O. się nie przyznał Sąd odmówił im przymiotu wiarygodności, albowiem pozostawały one w sprzeczności z osobowym materiałem dowodowym tj. wyjaśnieniami I. Ł. (1), K. C., M. S., M. N., materiałami z kontroli operacyjnej o krypt. „(...)”, które w odniesieniu do poszczególnych zarzutów oceniane łącznie tworzyły spójną i logiczną całość pozwalająca na poczynienie ustaleń faktycznych potwierdzających sprawstwo oskarżonego, przy czym szczegółowa analiza odnosząca się do konkretnych zarzutów zostanie przedstawiona poniżej. W tym miejscu wskazać należy ogólnie na zmienność postawy procesowej oskarżonego – co jakkolwiek odbywało się w ramach przysługującego mu prawa do obrony – niewątpliwie rzutowała na ocenę wiarygodności jego wyjaśnień, które wielokrotnie były diametralnie zmieniane, niekonsekwentne, wzajemnie sprzeczne, przy czym znamienny był brak racjonalnego uzasadnienia takiego działania. Konsekwencją tego było uznanie wyjaśnień Ł. O. – w zakresie w jakim pozostawały w sprzeczności z pozostałym spójnym i logicznym materiałem dowodowym – jako nieprawdziwych, będących realizacją przyjętej przez niego na potrzeby niniejszego postępowania linii obrony, których celem było zakwestionowanie zasadności stawianych mu zarzutów, a w konsekwencji unikniecie odpowiedzialności karnej.

Odnośnie zarzutu III i IV

Na wstępie wskazać należy, że powyższe zarzuty obejmują udział w obrocie znaczą ilością środka odurzającego w postaci marihuany, i tak zarzut III w okresie od stycznia 2006r. do 09.02.2006r. 3000 gram w cenie średniej 12 zł za gram i zarzut IV w dniu 09.02.2006r. 500 gram za kwotę 6.150 zł, które to środki odurzające oskarżony miał nabyć od P. H.. Dodatkowo zarzut IV czasowo pokrywa się z zarzutem III, a co za tym idzie przedmiotem osądu winien być okres od stycznia 2006r. do dnia 09.02.2006r. oraz udział w obrocie marihuaną w łącznej ilości 3000 gram.

Ł. O. odnośnie wskazanych zarzutów nie przyznał się do ich popełnienia, nie złożył w tym zakresie żadnych wyjaśnień. Również P. H., zarówno w złożonych wyjaśnieniach, jak i zeznaniach zaprzeczył przeprowadzeniu transakcji narkotykowych z Ł. O., jednocześnie potwierdził fakt znajomości z oskarżonym oraz wskazał, że ich wzajemne kontakty dotyczyły produkcji mebli. W takim układzie procesowym jedynym dowodem pozwalającym na poczynienie ustaleń faktycznych odnośnie transakcji przeprowadzanych przez Ł. O. z P. H. były materiały z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)”.

Na fakt przeprowadzenia transakcji narkotykowej pomiędzy oskarżonym, a P. H. wskazują następujące rozmowy:

- z dnia 26.01.2006r., godz. 16.28 – podczas, której Ł. O. mówi do P. H., że „ma dla niego litra”, przy czym należy wskazać, że transakcja ta dotyczy sprzedaży P. H. przez oskarżonego nieustalonego rodzaju narkotyku w ilości 100 gram, a co za tym idzie z uwagi na treść zarzutu, zgodnie z którym Ł. O. zarzuca się nabycie środków odurzających i kierunek apelacji (apelacja obrońcy na korzyść i prokuratora, co do kary), nie było możliwe przypisanie mu transakcji ich sprzedaży

- z dnia 29.01.2006r., godz. 15.59 – z której wynika, że P. H. odbiera „dwa” od Ł. O., przy czym należy wskazać, że transakcja ta ponownie dotyczy sprzedaży P. H. przez oskarżonego nieustalonego rodzaju narkotyku w nieustalonej ilości, a co za tym idzie z uwagi na treść zarzutu, zgodnie z którym Ł. O. zarzuca się nabycie środków odurzających i kierunek apelacji (apelacja obrońcy na korzyść i prokuratora, co do kary), nie było możliwe przypisanie mu transakcji ich sprzedaży.

Tym samym należało uznać, że brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających sprzedaż Ł. O. środków odurzających przez P. H. w okresie od stycznia 2006r. do dnia 08.02.2006r.

Jednocześnie, w ocenie Sądu wykazane zostało przeprowadzenie transakcji zakupu przez Ł. O., za pośrednictwem S. S. 500 gram marihuany od P. H. w dniu 09.02.2006r., na co wskazują rozmowy z dnia 09.02.2006r., godz. 16.00, 16.02, 16.50, 17.40 prowadzone przez Ł. O. z S. S., a z których wprost wynika, że ten ma odebrać od (...) (pseudonim P. H.) marihuanę (świadczy o tym stwierdzenie, „żeby nie było szutu”), za którą ma zapłacić 6.150 zł, a który to towar był dobrej jakości („no petarda, nie”). W świetle wskazanych rozmów nie sposób przyjąć za wiarygodne twierdzeń P. H. (k. 664v-665 akt III K 242/10 obecna numeracja 333v-334), w który wskazywał, że zajmował się produkcją mebli, które robił również na zamówienie Ł. O., a S. S. miał kupić dla oskarżonego kafelki, zaś jemu przywieźć pieniądze od Ł. O. za wykonane zlecenie. W świetle zasad racjonalnego myślenia i doświadczenia życiowego nie sposób, bowiem zasadnie twierdzić, że Ł. O. zleciłby S. S. przywiezienie od P. H. kafelków w ilości potrzebnej do wyłożenia pomieszczenia taksówką, co z uwagi na ciężar i gabaryty byłoby czynnością trudną do wykonania, a do tego oczekiwał na dostawę w miejscu zamieszkania zamiast pomóc koledze, co przecież leżało w jego interesie. Co więcej, w zarejestrowanych rozmowach mowa jest o „szucie”, które to określenie wprost odnosi się do słabej jakościowo marihuany, rozmowy obejmują także wymianę poglądów, co do jakości dostarczonego towaru, jak również zawierają informację, co do częściowej jego sprzedaży, a co łącznie wprost dowodzi przeprowadzenia transakcji zakupu przez Ł. O. marihuany od P. H.. Jednocześnie ustalenia ilości zakupionego narkotyku – w ocenie Sądu – należało dokonać w oparciu o przybliżone ceny transakcyjne zakupu (12 – 13 zł za gram), łączną cenę zakupu (6.150 zł) i cenę dalszej sprzedaży (14,50 zł), co dało 500 gram w cenie 12,30 zł za gram.

Odnośnie zarzutu V

Powyższy zarzut obejmuje udział w obrocie w okresie od 20.02.2006r. do 20.03.2006r. znaczą ilością środka odurzającego w postaci 1100 gram marihuany w cenie średniej 14 zł za gram, które to środki odurzające oskarżony miał sprzedać M. S..

Ł. O. odnośnie wskazanego zarzutu nie przyznał się do jego popełnienia, nie złożył w tym zakresie żadnych wyjaśnień. Materiałem dowodowym, na którym Sąd oparł ustalenia odnośnie wskazanego zarzutu był wyjaśnienia M. S., jak również materiały z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)”, które łącznie pozwalały uznać wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodne.

I tak, M. S. w toku śledztwa w dn. 06.11.2006r. i 07.11.2006r. złożył wyjaśnienia, w których nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i zaprzeczył by nabywał narkotyki od Ł. O., wskazał jednocześnie, że kupował od niego bilety na mecze (...), zaś P. H. jedynie sprzedał komputer (k. 12-14, 14-16, 16v-17, 47-48 teczka osobowa nr 12). W dniu 03.04.2007r. M. S. został ponownie przesłuchany przy czym przeprowadzenie tej czynności zainicjowane zostało jego wnioskiem o spotkanie z Prokuratorem (k. 66 teczka osobowa nr 12), jednocześnie jak wynika z protokołu przesłuchania celem podejrzanego było wnioskowanie o uchylenie tymczasowego aresztowania, jednocześnie w kontekście ewentualnego uchylenia środka izolacyjnego – pouczony o możliwości dobrowolnego poddania się karze oświadczył, że z prawa tego nie korzysta i odmówił złożenia wyjaśnień (k. 67-70 teczka osobowa nr 12). Następnie przed Sądem w sprawie III K 531/08 przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, w tym do nabycia od Ł. O. 1100 gram marihuany w cenie 14 zł za gram, jednocześnie złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze (k. 328v-329 akt III K 242/10). Będąc przesłuchanym w charakterze świadka w sprawie III K 291/08 M. S. wskazał, że poddał się dobrowolnie karze, albowiem został do tego zmuszony i było to warunkiem wyjścia z aresztu, jednocześnie zaprzeczył by kiedykolwiek kupił marihuanę od Ł. O. (k. 338v akt III K 242/10).

Wyjaśnienia M. S. były niewiarygodne w części, w jakiej zaprzeczył bliskiej znajomości z Ł. O. i P. H., z którymi miały go łączyć jedynie sporadyczne relacje związane z zakupem biletów na mecze i sprzedażą komputera. Tym twierdzeniom przeczy analiza danych przekazanych przez operatorów sieci komórkowych (tomy opisane jako załączniki i k. 60 teczka osobowa nr 11), z której wynika, że M. S. i P. H. w okresie objętym zarzutami wielokrotnie kontaktowali się telefonicznie (110 razy), a nadto razem zostali wylegitymowani w dniu 15.01.2006r. w P. (notatka urzędowa k. 71 teczka osobowa nr 12), nadto M. S. kontaktował się z Ł. O. łącznie ponad 200 razy ( tomy opisane jako załączniki i k. 60 teczka osobowa nr 11).

Dokonując oceny wiarygodności powyższych wyjaśnień Sąd miał na uwadze, że finalnym celem M. S. było wydanie wobec niego wyroku w trybie konsensualnym, a co za tym idzie sam fakt potwierdzenia przez niego okoliczności wskazanych w zarzutach – w odniesieniu do Ł. O. – nie mógł stanowić wyłącznego dowodu w zakresie jego sprawstwa. Tym samym ocena wiarygodności wyjaśnień M. S. musiała zostać dokonana przez pryzmat pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przy czym w ocenie Sądu wypadła ona pozytywnie. W świetle danych uzyskanych od operatorów sieci komórkowych bezspornym jest, że Ł. O. pozostawał w stałym kontakcie telefonicznym z M. S. i P. H. (w stosunku do którego potwierdzają to również materiały z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)”), a nadto że kontakty takie utrzymywali również M. S. z P. H.. Co więcej materiały z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)” potwierdzają, że osoby te łączyły wspólne interesy narkotykowe, o czym świadczą rozmowy:

- z dnia 20.02.2006, godz. 11.28 – w której Ł. O. w rozmowie z P. H. informuje go, że (...) tj. M. S. zamówił „litra”, a następnie rozważają wspólne dostarczenie mu narkotyku.

- z dnia 23.03.2006r., godz. 19.45 – w której Ł. O. proponuje P. H. (posługującemu się nr tel. (...)) sprzedaż 250 narkotyku w cenie 14 zł za gram, przy czym finalnie sprzedaż ma dotyczyć 100 gram narkotyku, przy czym Ł. O. ma przysłać do odbiorcy S., a co z uwagi na cenę wskazuje, że przedmiotem sprzedaży jest marihuana,

- z dnia 25.03.2006, godz. 11.52 – w której Ł. O. informuje P. H. (posługującego się nr tel. (...)), że był u niego po raz drugi S. i wziął „dychę”, a co wprost wskazuje, że doszło do transakcji w dniu 23.03.2006r., a kolejna transakcja miała miejsce dwa dni później.

Zatem całościowa analiza wskazanego materiału dowodowego pozwala twierdzić, że złożone przez M. S. przed Sądem wyjaśnienia w sprawie III K 531/08 nie były instrumentalne, jak również nie stanowiły jedynie formalnego potwierdzenia stawianego mu zarzutu, a jego postawa procesowa nie wynikała jedynie z chęci skorzystania z instytucji dobrowolnego poddania się karze, co związane było również z uchyleniem izolacyjnego środka zapobiegawczego. Pamiętać należy, bowiem, że M. S. już na etapie śledztwa miał możliwość złożenia wniosku o dobrowolne poddanie się karze, co zgodnie z pouczeniem Prokuratora wiązałoby się dla niego z możliwością uchylenia tymczasowego aresztowania, jednakże z możliwości tej nie skorzystał, nadal nie przyznawał się do stawianych mu zarzutów i odmówił złożenia wyjaśnień. To natomiast wskazuje na świadome działanie i pełne rozeznanie, co do własnej sytuacji procesowej, a co za tym idzie zmiana stanowiska na etapie postępowania sądowego i złożenie wyjaśnień określonej treści winny zostać potraktowane jako materiał dowodowy stanowiący dla Sądu podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie zarówno, co do rodzaju narkotyku nabywanego przez M. S. od Ł. O., jak również jego ilości i cen transakcyjnych.

Jednocześnie zeznania M. S., w których zaprzeczył udziałowi w procederze narkotykowym, jak również przeprowadzaniu transakcji z Ł. O. należało uznać za nieprawdziwe. Zaprzeczenie wszelkim okolicznościom niekorzystnym dla Ł. O. w ocenie Sądu miało na celu podważenie zasadności stawianych mu zarzutów, a w konsekwencji uniknięcie przez niego odpowiedzialności karnej.

Jednocześnie mając na względzie, że w wyroku III K 242/10 Sąd Okręgowy nie rozstrzygnął o odpowiedzialności Ł. O. w zakresie omawianego zarzutu – wobec uznanych za wiarygodne wyjaśnień M. S., w których zgodnie ze stawianym mu zarzutem, przyznał się do nabycia od Ł. O. środków odurzających w okresie od 20.02.2006 do 23.03.2006, jak również poczynienia w oparciu o materiały z kontroli operacyjnej kryp. „(...)” ustaleń, że doszło do transakcji w dniu 23.03.2006r., Sąd dokonał zmiany czasookresu przyjmując, iż sprzedaż przez Ł. O. M. S. 1100 gram ziela konopi innych niż włókniste miała miejsce w okresie od dnia 20.02.2006r. do dnia 23.03.2006r.

Odnośnie zarzutu VI

Powyższy zarzut obejmuje udział w obrocie w dniu 06.03.2026r. znaczą ilością substancji psychotropowej w postaci 100 gram amfetaminy o średniej wartości 10 zł za gram i 100 tabletek ekstazy o średniej wartości 2 zł za sztukę, które oskarżony miał sprzedać P. H..

Ł. O. odnośnie wskazanego zarzutu nie przyznał się do jego popełnienia, nie złożył w tym zakresie żadnych wyjaśnień. Również P. H., zarówno w złożonych wyjaśnieniach, jak i zeznaniach zaprzeczył przeprowadzeniu jakichkolwiek transakcji narkotykowych z Ł. O.. W takim układzie procesowym również odnośnie powyższej transakcji jedynym dowodem pozwalającym na poczynienie ustaleń faktycznych były materiały z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)”.

Na fakt przeprowadzenia transakcji narkotykowej pomiędzy oskarżonym, a P. H. wskazują następujące rozmowy:

- z dnia 06.03.20006r., godz. 10.24 – z której wynika, że P. H. zamierza nabyć od oskarżonego „dwie dychy” nieustalonego narkotyku, przy czym nie dotyczy to narkotyku sprzedawanego na sztuki, lecz czegoś w całości, co H. chce kupić od O.,

- z dnia 06.03.2006r., godz. 10.30 – w której oskarżony pyta P. H., czy weźmie jeszcze „sto malutkich”, a ten mówi, że „postara się wziąć”,

- z dnia 06.03.2006r., godz. 13.49 – w której P. H. informuje oskarżonego, że weźmie jeszcze „litr mleka” i umawiają się na godz. 15.00.

Powyższe rozmowy wskazują, że rozmowy pomiędzy P. H., a Ł. O. dotyczą trzech rodzajów narkotyków tj. nieustalonej substancji w ilości 20, tabletek ekstazy i amfetaminy. Odnośnie zakupu przez P. H. tabletek ekstazy w ilości 100 sztuk, zarejestrowane rozmowy nie potwierdzają złożenia przez P. H. zamówienia w tym zakresie, a tym bardziej przeprowadzenia powyższej transakcji, jednocześnie w ocenie Sądu z samego faktu zaproponowania przez Ł. O. P. H. sprzedaży tego narkotyku, w sytuacji gdy ten miał się jeszcze zastanowić, co do jego zakupu nie można wywodzić, że transakcja została faktycznie sfinalizowana.

Zatem, jako udowodnioną należało przyjąć wyłącznie sprzedaż przez oskarżonego P. H. 100 gram amfetaminy (litr mleka). Jednocześnie brak było materiału dowodowego, który pozwoliłby na ustalenie ceny sprzedaży, która nie wynikała z zarejestrowanych rozmów, jak również nie dało się jej ustalić w oparciu o inne transakcje przeprowadzone pomiędzy Ł. O., a P. H..

Odnośnie zarzutu VII

Powyższy zarzut obejmuje udział w obrocie w okresie od dnia 08.03.2006r. do dnia 16.03.2006r. znaczą ilością środka odurzającego w postaci 900 gram marihuany o średniej wartości 12 zł za gram, które to środki odurzające oskarżony miał sprzedać S. S..

Ł. O. odnośnie wskazanego zarzutu nie przyznał się do jego popełnienia, nie złożył w tym zakresie żadnych wyjaśnień. Również S. S., zarówno w złożonych wyjaśnieniach, jak i zeznaniach zaprzeczył przeprowadzeniu transakcji narkotykowych z Ł. O.. W takim układzie procesowym jedynym dowodem pozwalającym na poczynienie ustaleń faktycznych odnośnie powyższych transakcji przeprowadzanych przez Ł. O. z S. S. były materiały z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)”.

Na fakt przeprowadzenia transakcji narkotykowej pomiędzy oskarżonym, a S. S. wskazują następujące rozmowy:

- z dnia 12.03.2025r., godz. 13.29 – w której Ł. O. zamawia u S. S. „litra” i umawiają się na przekazanie narkotyku,

- z dnia 16.03.2025r., godz. 14.27 – w której Ł. O. poleca S. S. przyniesienie „litra” i umawiają się na przekazanie narkotyku.

Powyższe rozmowy, jak również pozostały materiał dowodowy pozwalają w ocenie Sądu na poczynienie ustaleń, że S. S. blisko współpracował z Ł. O. przy sprzedaży narkotyków, w tym pośredniczył w transakcjach narkotykowych przeprowadzanych przez oskarżonego (m. in. transakcja z dnia 09.02.2006r. z P. H.). Analiza wskazanych rozmów wskazuje również, że to Ł. O. zamówił u S. S. narkotyki, który ten niezwłocznie mu dostarczał w ustalone miejsce, a nie jak wskazano w akcie oskarżenia Ł. O. miał być ich sprzedawcą. Dodatkowo, każdorazowo transakcja dotyczyła „litra”, a więc 100 gram narkotyku.

Tym samym, należało uznać za udowodniony fakt nabycia przez Ł. O. od S. S. w dniach 12.03 i 16.03.2006r. po 100 gram marihuany tj. łącznie 200 gram narkotyku.

Odnośnie zarzutu VIII

Powyższy zarzut obejmuje udział w obrocie w okresie od dnia 03.02.2006r. do dnia 25.03.2006r. znaczą ilością środka odurzającego w postaci 3592 gram marihuany o wartości 13-15,50 zł za gram, którą oskarżony miał sprzedać razem z K. C. innym osobom.

W toku postępowania w sprawie III K 179/10 Ł. O. przyznał się do sprzedaży K. C. marihuany w ilości 300 gram ( k. 1491-1492 akt III K 179/10). Z wyjaśnień tych wycofał się w całości podczas rozprawy w dniu 2 września 2024r . (k. 1221v-1222v akt III K 527/23).

Na przymiot wiarygodności zasługiwały te wyjaśnienia oskarżonego, w których przyznał się do sprzedaży marihuany K. C., a które znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniach K. C. (jakkolwiek i on w toku postępowania prezentował zmienną postawę procesową), lecz również materiałach z kontroli operacyjnej o krypt. „(...)”.

I tak, K. C. w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień (k. 686-687, 692-694, 695-696, akt III K 179/10, k. 238-239 akt III K 242/10), kolejno podczas przesłuchania w dniu 13.07.2007r. przyznał się do popełnia zarzucanych mu czynów – w tym do zarzutu tożsamego z zarzutem postawionym Ł. O. – jednocześnie odmówił składania wyjaśnień i złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze (k. 699-700 akt III K 179/10). Następnie w zeznaniach złożonych w dniu 01.08.2008r. wskazał, że transakcja zakupu marihuany od Ł. O. w ilości ok. 150 gram nie doszła do skutku (k. 355-355v akt III K 242/10), w zeznaniach złożonych w dniu 31.05.2011r. potwierdził jednorazowy zakup od oskarżonego 300 gram marihuany na własny użytek (k. 1646-1648 akt III K 179/10), a finalnie w zeznaniach złożonych w dniu 24.09.2015r. zaprzeczył by kiedykolwiek przeprowadzał transakcje narkotykowe, w tym z Ł. O. (k. 3432-3433 akt III K 179/10).

W pierwszej kolejności – odnośnie potwierdzenia przez Ł. O. i K. C. transakcji dotyczącej marihuany – podważyć należy prawdziwość tych twierdzeń w zakresie, w jakim obaj wskazywali na jednorazowy jej charakter, a dalej jako całkowicie niewiarygodne należało ocenić ich twierdzenia, w których zaprzeczyli jakimkolwiek wzajemnym transakcjom narkotykowym, albowiem pozostają one w całkowitej sprzeczności z materiałem z kontroli operacyjnej krypt. „(...)”.

Na fakt współpracy Ł. O. i K. C. wskazują następujące rozmowy:

- z dnia 03.02.2006r., godz. 13.01, 21.32 – która potwierdza, że C. ma potencjalnego nabywcę narkotyków branych od Ł. O.,

- z dnia 13.02.2006r., godz. 16.24 – w której K. C. zamawia 10 flaszek, przy czym z rozmowy wynika, że informacje o możliwości zamówienia uzyskał od B. (jednocześnie z ustaleń faktycznych wynika, że osoba tą jest I. Ł. (1), zaś z wyjaśnień Ł. O. i zeznań I. Ł. (1) wynika dodatkowo, że handlowali oni spirytusem), następnie jest jeszcze mowa o „ćmikach”, po czym Ł. O. mówi, że wszystko ma, a która to część rozmowy z dużym prawdopodobieństwem nie odnosi się do narkotyków. Jednakże w dalszej części rozmowy Ł. O. pyta, „czy ten się odzywał”, przy czym z kontekstu wynika, że mowa o jakiś odbiorcy, dalej mowa jest o „ścierwie”, a więc o marihuanie. Powyższa rozmowa w ocenie Sądu wprost wskazuje, że Ł. O. i K. C. przeprowadzają między sobą transakcje handlowe, przy czym nie można kategorycznie ustalić, że ich przedmiotem są narkotyki, jednocześnie z kontekstu rozmowy można wnioskować, że dotyczy ona zarówno jakiegoś nowego towaru (prawdopodobnie spirytus) i starego tj. marihuany, w którego posiadaniu jest K. C.,

- z dnia 20.02.2006r., godz. 14.55 – gdzie Ł. O. pyta K. C. czy ma możliwość załatwienia 500 gram marihuany „baka, zielone” za 13,5 – 14 zł, a ten ma mu dać znać czy załatwi, przy czym brak jest kolejnych rozmów potwierdzających transakcję, jednocześnie o godz. 14.59 Ł. O. dzwoni do mężczyzny o imieniu R. i też go pyta o możliwość załatwienia marihuany, a co w ocenie Sądu wprost potwierdza, że Ł. O. szukał dostawcy marihuany,

- z dnia 11.03.2006r., godz. 17.12 – z której wynika, że K. C. jedzie do Ł. O. odebrać narkotyk, jednocześnie się upewnia czy będzie dobrze zapakowany „żeby nie śmierdziało”, nadto informuje oskarżonego, że ma przy sobie 6.000 zł i brakuje 500 zł „ma szóstkę i brakuje mu 500 stów”, godz. 18.35 – w której rozmawiają o jakości, a co potwierdza fakt zakupu narkotyku od Ł. O.. Wskazać należy, jednocześnie, że ze wskazanych rozmów nie wynika wprost o jaki rodzaj narkotyku chodzi przy czym w ocenie Sądu należy przyjąć, że była to marihuana, albowiem do przeprowadzenia transakcji odnośnie marihuany się obaj przyznawali, co więcej wiadomo, że cena wynosiła 6.500 zł (przy czym w momencie odbioru K. C. zapłacił 6.000 zł, a resztę miał oddać później), zaś z rozmowy z dnia 13.03.2006r. godz. 13.44 wynika, że odnośnie tej transakcji brakowało 8 gram w cenie 13 zł, a co wprost wskazuje, że do transakcji doszło, a jej przedmiotem była marihuana, której cena kształtowała się na takim poziomie, a co również potwierdza rozmowa z dnia 20.02.2006r., godz. 14.55, w której Ł. O. i K. C. podają cenę marihuany w granicach 13,5 – 14 zł. W świetle powyższych rozmów, w ocenie Sądu został wykazany fakt nabycia przez K. C. w dniu 11 marca 2006r. od Ł. O. od 500 gram marihuany w cenie po 13 zł za gram,

- z dnia 16.03.2006r., godz. 11.43 – w której Ł. O. zamawia u K. C. 750 gram marihuany w cenie 14 zł za gram, przy czym o rodzaju narkotyku świadczy jego cena (z rozmowy wynika cena 13 zł za gram, a następnie 14 zł z uwagi na chęć zakupu narkotyku najwyższej jakości) i z dnia 20.03.2006r. godz. 20.48 – w której Ł. O. chce zamówić u K. C. „to samo”, a co potwierdza przeprowadzenie transakcji. W świetle powyższych rozmów, w ocenie Sądu został wykazany fakt nabycia przez Ł. O. w dniu 16 marca 2006r. od K. C. 750 gram marihuany w cenie po 14 zł za gram,

- z dnia 19.03.2006r., godz. 11.27 – w której Ł. O. pyta K. C., czy będzie coś od niego kupował, a ten go informuje, że nie „ani to, ani to”, a co świadczy, że K. C. nabywał od oskarżonego różne rodzaje narkotyków, co więcej informuje go ile towaru zbył i pozostało mu jeszcze „200 tam z małym haczykiem”, a wczoraj sprzedał 80 gram, a co z kolei stanowi kolejny dowód na przeprowadzenie transakcji w dniu 11.03.2006r., która dodatkowo musiała dotyczyć znacznej ilości narkotyku.

- z dnia 20.03.2006r., godz. 20.48, 20.50 – w której Ł. O. informuje K. C., że chce kupić to samo co wcześniej „to dobre” (czyli to co było przedmiotem sprzedaży 16.03.2006r.), zaś K. C. mówi, że ma około 260 gram i umawiają się na cenę 13,30 zł. W świetle powyższych rozmów, w ocenie Sądu został wykazany fakt nabycia przez Ł. O. w dniu 20 marca 2006r. od K. C. 260 gram marihuany w cenie po 13,30 zł za gram,

- z dnia 24.03.2006r., godz. 15.04, 15.05 – w której Ł. O. chce kupić od K. C. „jedynkę” takie tańsze za dwanaście i pół koła, dalej rozmowa 25.03.2006r., godz. 11.55, która potwierdza, że doszło do transakcji. W świetle powyższych rozmów, w ocenie Sądu został wykazany fakt nabycia przez Ł. O. w dniu 24 marca 2006r. od K. C. 1000 gram marihuany za 12 zł za gram.

Na podstawie przedstawionego wyżej materiału dowodowego w ocenie Sądu wykazane zostało, że Ł. O. sprzedał K. C. w dniu 11 marca 2006r. 500 gram marihuany w cenie po 13 zł za gram, a nadto kupił od K. C. w dniu 16 marca 2006r. 750 gram marihuany w cenie po 14 zł za gram, w dniu 20 marca 2006r. 260 gram marihuany w cenie po 13,30 zł za gram i w dniu 24 marca 2006r. 1000 gram marihuany za 12 zł za gram tj. łącznie 2010 gram marihuany za łączną kwotę 25.958 zł.

Tym samym Sąd uznał wyjaśnienia Ł. O. za niewiarygodne w zakresie, w jakim zaprzeczył udziałowi w obrocie marihuaną z K. C. uznając je za przyjętą na potrzeby niniejszego postępowania linię obrony, której celem miało być unikniecie odpowiedzialności karnej. Podobnie należy ocenić wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim próbował minimalizować zakres swojej przestępczej działalności, przyznając się na pewnym etapie postępowania do jednorazowej transakcji z K. C., a następnie również jej zaprzeczając.

Również zmienna postawa procesowa K. C. podważa w znacznym stopniu szczerość jego wyjaśnień, w których zaprzeczył faktowi handlu narkotykami z Ł. O.. K. C. na pewnym etapie śledztwa przyznał się do stawianych mu zarzutów, co więcej nie negował ilość marihuany mającej być przedmiotem obrotu w relacjach z Ł. O., a który to fakt znalazł potwierdzenie w materiałach z kontroli operacyjnej krypt. „(...)”, a co w konsekwencji wskazuje na wiarygodność tej części jego wyjaśnień. Oceny tej nie zmienia to, że Sąd w niniejszym postępowaniu w stosunku do Ł. O. przyjął krótszy czasookres oraz mniejsze ilości środków odurzających będących przedmiotem obrotu, albowiem podstawę ustaleń faktycznych w tym zakresie – zgodnie z art. 5 §2 k.p.k. stanowiły jedynie bezsporne materiały z kontroli operacyjnej, przy czym nie może budzić wątpliwości, iż na fakt przestępczej współpracy Ł. O. z K. C. wskazują również rozmowy zarejestrowane w okresie od dnia 03.02.2006r., która to kwestia szczegółowo omówiona została powyżej. W tym kontekście fakt przyznania się K. C. do stawianego mu zarzutu obejmującego dłuższy okres i większą ilość środków odurzających będących przedmiotem obrotu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, albowiem w świetle materiałów z kontroli operacyjnej należy twierdzić, że K. C. w dłuższym okresie czasu handlował z Ł. O. narkotykami i miał pełną świadomość zakresu swojej przestępczej dzielności, a co za tym idzie jego przyznanie było szczere. W świetle powyższego odmienne zeznania K. C., w których początkowo potwierdzał przeprowadzenie transakcji z Ł. O., przy czym wskazywał na mniejsze, lecz każdorazowo różne ilości narkotyków będących ich przedmiotem, a następnie w ogóle zaprzeczył faktowi ich przeprowadzenia należało uznać za całkowicie nieprawdziwe. Ich celem, w ocenie Sądu była początkowo chęć potwierdzenia okoliczności wskazywanych przez Ł. O. (co do ilości marihuany tj. 300 gram będącej przedmiotem transakcji), a następnie zakwestionowanie zasadności zarzutów stawianych Ł. O., co również znalazło odzwierciedlenie w zmianie postawy procesowej oskarżonego, który finalnie zakwestionował fakt przeprowadzenia jakiejkolwiek transakcji z K. C..

Odnośnie zarzutu IX

Powyższy zarzut obejmuje udział w obrocie w okresie od dnia 07.02.2006r. do dnia 22.03.2006r. znaczą ilością środka odurzającego w postaci 2000 gram marihuany o średniej wartości 12 zł za gram, którą oskarżony miał sprzedać za pośrednictwem I. Ł. (1) innym osobom.

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia Ł. O. w zakresie, w jakim wskazał, że handlował z I. Ł. (1) spirytusem (k. 173 teczka osobowa nr 3), albowiem okoliczność ta znalazła potwierdzenie w wyjaśnieniach I. Ł. (1), a także materiałach z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)” (rozmowa z dnia 02.03.2006r., godz. 15.45, z dnia 12.03.2006r., godz. 19.36).

Jako niewiarygodne należało natomiast uznać twierdzenia oskarżonego, że wszystkie transakcje przeprowadzone z I. Ł. (1), na które wskazuje materiał z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)” dotyczyły spirytusu, czemu przeczą wyjaśnienia I. Ł. (1), jak również wnioski wynikające z analizy rozmów prowadzonych między Ł. O., a I. Ł. (1) i jako takie Sąd uznał je za przyjętą na potrzeby niniejszego postępowania linię obrony, której celem było zakwestionowanie stawianych u zarzutów.

Uznając za bezsporny fakt przeprowadzania przez Ł. O. i I. Ł. (1) transakcji spirytusowych, wskazać należy, że z wyjaśnień oskarżonego wynika, że to on kupował od I. Ł. (1) spirytus, miał kupić łącznie około 5 litrów, przy czym nie pamięta komu został sprzedany, natomiast I. Ł. (1) wyjaśnił odwrotnie, wskazując że to on był nabywcą (k. 22-23 teczka osobowa nr 15). Powyższe twierdzenia pozostają w oczywistej wzajemnej sprzeczności i w ocenie Sądu wskazują bądź na nieudolną próbę przedstawienia wspólnej linii obrony, która jakkolwiek pozostawała zbieżna, co do faktu handlu spirytusem to odmiennie wskazywała na rolę oskarżonych w tym procederze, bądź miała na celu wzajemne obciążenie się, a co z uwagi na ewentualną odpowiedzialność karną obu stron transakcji wydaje się zdecydowanie mniej prawdopodobne.

Jednocześnie analizując postawę procesową I. Ł. (1) wskazać należy, że w złożonych wyjaśnieniach początkowo nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (k. 17 teczka osobowa nr 15), dalej wskazywał na fakt zakupu od Ł. O. spirytusu (k. 22-23 teczka osobowa nr 15), następnie potwierdził, że pośredniczył w sprzedaży przez Ł. O. do 2 kg marihuany, wskazał, że jedynym z klientów był mężczyzna o pseudonimie (...), a nadto, że sprzedał z oskarżonym około 200 litrów spirytusu (k. 113-114 teczka osobowa nr 15), a finalnie potwierdził wcześniej złożone wyjaśnienia i złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze (k. 120 teczka osobowa nr 15). Składając zeznania przed Sądem, potwierdzając fakt handlu spirytusem zaprzeczył jednocześnie wcześniejszym wyjaśnieniom odnoszącym się do handlu marihuaną wskazując, że wyjaśnienia takiej treści złożył po sugestii policji, że w takim przypadku może liczyć na niższy wymiar kary (k. 1587-1589, k. 3427-3428 akt III K 179/10), zaś w toku niniejszego postępowania zaprzeczył przeprowadzeniu jakichkolwiek transakcji z Ł. O. i w tym zakresie negował również swoje sprawstwo (k. 1304-1305 akt III K 527/23).

Wyjaśnienia, a następnie zeznania I. Ł. (1) rażą wzajemną sprzecznością, niekonsekwencją, jak również brakiem logiki, co nakazywało szczególnie wnikliwą i ostrożną ocenę ich treści. Kwestia braku spójności wyjaśnień I. Ł. (1) i Ł. O. została omówiona powyżej i nie ma potrzeby powielania przywołanej tam oceny. Odnosząc się natomiast do możliwego sugerowania I. Ł. (1) treści wyjaśnień w kontekście możliwości skorzystania z dobrowolnego poddania się karze wskazać należy, że w toku postępowania przygotowawczego został mu postawiony zarzut pośredniczenia w sprzedaży marihuany w ilości 4600 gramów, przy czym każdorazowo konsekwentnie wskazywał on na zdecydowanie mniejszą ilość tj. około 2000 gram, a co wskazuje na świadome działanie. Zakładając, bowiem że I. Ł. (1) złożył wyjaśnienia określonej treści z uwagi na chęć osiągnięcia dla siebie korzystnych decyzji procesowych i jak wskazywał „by mieć to za sobą”, w świetle zasad doświadczenia życiowego mało prawdopodobne jest by jednocześnie zdecydował się na składanie wyjaśnień nie potwierdzających stawianego mu zarzutu, a wręcz przeciwnie licząc na możliwość skorzystania z instytucji dobrowolnego poddania się karze w pełni by go potwierdził, czego jednakże konsekwentnie nie czynił.

Znamienne jest również, że każdorazowo w składanych zeznaniach I. Ł. (1) coraz bardziej zaprzeczał jakimkolwiek okolicznościom wskazującym na udział w handlu narkotykami z udziałem Ł. O., kwestionował fakt znajomości z poszczególnymi osobami, zasłaniał się niepamięcią, bądź też wszelkie rozbieżności w złożonych zeznaniach od wcześniej składanych wyjaśnień tłumaczył błędnym zrozumieniem. Taki nielogiczny, niespójny, niekonsekwentny sposób zeznawania świadka, przy braku racjonalnego wytłumaczenia powstałych rozbieżności wskazuje w ocenie Sądu na nieszczerość jego zeznań i przemawia za uznaniem ich za nieudolną próbę zanegowania wszelkich okoliczności potwierdzających zasadność stawianego Ł. O. zarzutu. I. Ł. (1) w wyjaśnieniach wskazywał, że pośredniczenie przez niego w sprzedaży marihuany dotyczyło m. in. mężczyzny o pseudonimie (...), a następnie w składanych zeznaniach zaprzeczył znajomości z taką osobą, przy czym w książce telefonicznej zabezpieczonego od niego telefonu ujawniono nr (...) opisany jako (...) (k. 57-61 teczka osobowa nr 15), a co wprost wskazuje, że zeznania te nie polegają na prawdzie, a jednocześnie wskazują na wiarygodność jego wyjaśnień złożonych na etapie śledztwa, a odnoszących się do szczegółów przeprowadzonych transakcji narkotykowych.

Jednocześnie wyjaśnienia Ł. O. oraz wyjaśnienia i zeznania I. Ł. (1) zostały ocenione również przez pryzmat rozmów zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej o kryp. „(...)”, które doprowadziły Sąd do następujących wniosków.

Fakt udziału w obrocie narkotykami oraz spirytusem przez Ł. O. i I. Ł. (1) znajduje potwierdzenie w następujących rozmowach:

- z dnia 26.01.2006r., godz. 21.29 – która dotyczy sprzedaży narkotyków, wynika z niej, że I. Ł. (1) i Ł. O. działają wspólnie, mowa w niej jest o kimś, kto miał im przywieźć próbkę i się nie odzywa, a także z dużym prawdopodobieństwem o spirytusie o czym świadczy wypowiedź oskarżonego „zadzwoń do K. i dowiedź się ile tam płynu zostało”, z dnia 27.01.2006r., godz. 21.44 – która dotyczy zakupu narkotyków, ewentualnego zarobku, z dnia 28.01.2006r., godz. 17.04, 19.28 – z której wynika, że I. Ł. (1) odbiera od oskarżonego „zegarki” czyli tabletki ekstazy, z dnia 30.01.2006r., godz. 14.58 – w której oskarżony informuje I. Ł. (1), że „zegarki” dla niego ma Skóra, czyli S. S.. Powyższe rozmowy wprost wskazują na bieżącą współpracę w zakresie handlu narkotykami przez Ł. O. i I. Ł. (1) i jednocześnie – z uwagi na odmienne określanie przedmiotu transakcji – wykluczają, by każdorazowo mogło chodzić o spirytus,

- z dnia 07.02.2006r., godz. 19.19 – w której Ł. O. rozmawia z I. Ł. (1) informując go, że posiada około 900 grama w cenie 12,8 zł, a ten pyta go o jakość „ale ta lepsza, czy ta gorsza”, a co z uwagi na cenę uprawdopodobnia, że chodzi o marihuanę, a nadto, że nie jest to pierwsza przeprowadzana transakcja, skoro I. Ł. (1) czyni porównania dotyczące jakości, tym bardziej że kolejne rozmowy, które przedstawione zostaną poniżej wskazują, że pozostałe towary, którymi handlowali były w niższej cenie. To potwierdza również wiarygodność wyjaśnień I. Ł. (1), w których przyznał, że pośredniczył w sprzedaży marihuany pomiędzy oskarżonym, a docelowymi klientami,

- z dnia 09.02.2006r., godz. 13.14, 14.04 – która dotyczy transakcji w ilości 1200 w cenie 5,8 zł, przy czym cena wprost świadczy, że przedmiotem nie jest marihuana, z dnia 28.02.2006r, godz. 21.21 – która dotyczy transakcji w ilości 50 w cenie 9 zł, co również wskazuje, że przedmiotem sprzedaży nie jest marihuana, z dnia 02.03.2006r., godz. 15.45 – która dotyczy „12 jedynek” przy czym z rozmowy wynika, że to I. Ł. (1) ma dostarczyć towar oskarżonemu, co podważa twierdzenia, że dotyczy ona marihuany, a jednocześnie wskazuje, że mowa jest o spirytusie, tym bardziej, że z wyjaśnień I. Ł. (1) wynika, że „jedynka” to był litr spirytusu, z dnia 12.03.2006r., godz. 19.36 – w której również jest mowa o „jedynkach”.

W świetle przedstawionego materiału z kontroli operacyjnej, który co do zasady potwierdził fakt udziału Ł. O. i I. Ł. (1) w handlu marihuaną (również spirytusem) co najmniej od stycznia 2006r., jak również uprawdopodobnił fakt transakcji w dniu 07.02.2006r, której przedmiotem było 900 gram marihuany, Sąd uznał za wiarygodne w całości wyjaśnienia I. Ł. (1), w których potwierdził fakt współpracy z oskarżonym w zakresie handlu marihuaną, jednocześnie wobec braku jednoznacznych dowodów wskazujących ilości narkotyków, będących każdorazowo przedmiotem transakcji – kierując się treścią art. 5 §2 k.p.k. – Sąd poczynione ustalenia oparł na wyjaśnieniach I. Ł. (1) uznając, że Ł. O. w okresie od 07.02.2006r. (pierwsza uprawdopodobniona transakcja) do marca 2006r. (I. Ł. (1) wyjaśnił, że miało to miejsce na początku roku) za pośrednictwem I. Ł. (1) sprzedał innym osobom 2000 gram ziela konopi innych niż włókniste w cenie średniej 12 zł za gram, która to cena wynika z innych transakcji, a jednocześnie została potwierdzona w rozmowie z dnia 07.02.2006r., godz. 19.19 (mowa o cenie 12,8 zł).

Wobec powyższego wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i zaprzeczył jakimkolwiek transakcjom narkotykowym przeprowadzonym z I. Ł. (1) Sąd uznał za przejaw przyjętej przez oskarżonego linii obrony przygotowanej na potrzeby niniejszego postępowania, której celem miało być podważenie zasadności stawianych mu zarzutów, a w konsekwencji uniknięcie odpowiedzialności karnej.

Odnośnie zarzutu XI

Powyższy zarzut obejmuje udział w obrocie w okresie od dnia 11-12.03.2006r. znaczą ilością środka odurzającego w postaci 1000 gram marihuany o średniej wartości 12 zł za gram, którą oskarżony miał nabyć od P. H..

Ł. O. odnośnie wskazanego zarzutu nie przyznał się do jego popełnienia, nie złożył w tym zakresie żadnych wyjaśnień. Również P. H., zarówno w złożonych wyjaśnieniach, jak i zeznaniach zaprzeczył przeprowadzeniu jakichkolwiek transakcji narkotykowych z Ł. O.. W takim układzie procesowym również odnośnie powyższej transakcji jedynym dowodem pozwalającym na poczynienie ustaleń faktycznych były materiały z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)”.

Na fakt przeprowadzenia transakcji narkotykowej pomiędzy oskarżonym, a P. H. wskazują następujące rozmowy:

- z dnia 10.03.2006r., godz. 11.33 – w której oskarżony zamawia u P. H. „jedynkę” w cenie 12,5 zł, a ten informuje go, że sprzeda w cenie 12,30 zł, co biorąc pod uwagę cenę sprzedaży wskazuje, że przedmiotem transakcji ma być marihuana,

- z dnia 11.03.2006r., godz. 11.18 – w której oskarżony informuje P. H., że została „paczka szutu”, dalej ilość ta określana jest jako „stówa równa”, którą oskarżony chce wymienić, jednocześnie mówi, że jeśli się to uda, to weźmie jeszcze „jedynkę”, co wprost wskazuje na transakcję dotyczącą marihuany (szutem określana jest marihuana złej jakości), jak również na ilość 1000 gram, albowiem z rozmowy wynika, że 100 gram określane jest jako „paczka”, a tym samym należy wykluczyć, by w odniesieniu do takiej samej ilości mogłyby być użyte dwa różne określenia,

- z dnia 11.03.2006r., godz. 11.52 – z której wynika, że P. H. oczekuje na dostawę narkotyków, które ma zakupić Ł. O.

- z dnia 11.03.2006r., godz. 12.34 – w której oskarżony pyta P. H., czy jego dostawcy „by nie zjechali tą końcówkę”, przy czym mowa jest o 12 zł,

- z dnia 11.03.2006r., godz. 12.55 – w której P. H. pyta oskarżonego, czy „da mu połówkę” po 13 zł, a następnie informuje oskarżonego, że „dzisiaj przyjedzie po jedną, a jutro po drugą”.

Powyższe rozmowy stanowią kolejny dowód na współpracę Ł. O. i P. H. w zakresie handlu narkotykami. Jednocześnie analiza logiczna powyższych rozmów nakazywała przyjąć, że przedmiotem transakcji było 1000 gram marihuany. Odnośnie ceny zakupu ustalonej pierwotnie pomiędzy P. H., a Ł. O. na 12,30 zł za gram wskazać należy, że prowadzili oni rozmowy na temat podjęcia próby negocjacji jej obniżenia przez P. H. z jego dostawcą do kwoty 12 zł, co skutkowało przyjęciem – zgodnie z dyrektywą art. 5 §2 k.p.k. – ceny sprzedaży na poziomie 12 zł za gram. Jednocześnie wskazane rozmowy dowodzą wprost, że transakcje pomiędzy Ł. O., a P. H. obejmowały naprzemienną wzajemną sprzedaż i zakup narkotyków, o czym świadczy ostatnia ze wskazanych rozmów, w której to P. H. zamierza nabyć od oskarżonego łącznie „dwie połówki” tj. 1000 gram marihuany, na co wskazuje cena sprzedaży ustalona na 13 zł. Jednocześnie wskazać należy, że powyższa transakcja, jakkolwiek stanowi udział w obrocie środkami odurzającymi nie została ujęta w omawianym zarzucie, o czym świadczy zarówno wskazana ilość środków odurzających będących przedmiotem obrotu, jak również rola Ł. O. w zarzuconej transakcji, a co biorąc pod uwagę kierunek apelacji wykluczało dokonanie modyfikacji w tym zakresie na niekorzyść oskarżonego.

Odnośnie zarzutu XII

Powyższy zarzut obejmuje udział w obrocie w okresie od dnia 17.03.2006r. do dnia 23.03.2006r. co najmniej 500 sztukami tabletek ekstazy o wartości około 1,45 zł za sztukę i co najmniej 100 gramami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wartości ok. 10 zł za gram oraz 100 gramami marihuany o średniej wartości 14 zł za gram, które oskarżony miał sprzedać M. N..

Ł. O. odnośnie wskazanego zarzutu nie przyznał się do jego popełnienia, nie złożył w tym zakresie żadnych wyjaśnień. Materiałem dowodowym, na którym Sąd oparł ustalenia odnośnie wskazanego zarzutu był wyjaśnienia M. N., jak również materiały z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)”, które łącznie pozwalały uznać wyjaśnienia oskarżonego za częściowo niewiarygodne.

I tak, M. N. w toku śledztwa złożył wyjaśnienia, w których przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i potwierdził zakup od Ł. O. wszystkich rodzajów i ilości narkotyków, co do których udział w obrocie zarzuca się oskarżonemu (k. 243-245 akt III K 242/10, dawna numeracja k. 333-335 i kolejna 510-512), jak również złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze. Składając zeznania w charakterze świadka wskazał, że zamierzał kupić od oskarżonego około 150 gram marihuany za kwotę 3.000 zł, przekazał mu pieniądze, jednakże do transakcji nie doszło, z uwagi na aresztowanie Ł. O.. jednocześnie wskazywał, że fakt przyznania się stanowił jego linię obrony, zaś na treść wyjaśnień został nakierowany przez przesłuchujących go funkcjonariuszy policji (k. 355v-356 akt III K 242/10, dawna numeracja k. 744v-745 i kolejna 1672-1673, k. 1648-1650). Składając zeznania w toku niniejszego postępowania potwierdził, że zajmował się handlem narkotykami, jednocześnie zaprzeczył by kiedykolwiek kupił narkotyki od Ł. O., nadto wskazał, że gdyby wiedział, że podsłuchy nielegalne to by się nie przyznał do zarzucanego mu czynu, jednocześnie zaprzeczył by w toku przesłuchania okazywane mu były stenogramy rozmów zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej (k. 1225-1226 akt III K 527/23).

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia M. N. w zakresie, w których potwierdził fakt nabycia od Ł. O. wskazanych w zarzucie narkotyków uznając, że złożone na późniejszym etapie odmienne zeznania były nieprawdziwe, a ich celem było podważenie zasadności zarzutów stawianych oskarżonemu, a w konsekwencji unikniecie przez niego odpowiedzialności karnej.

Oceny wiarygodności zeznań M. N. należało, bowiem dokonać przez pryzmat dowodu w postaci materiałów z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)”, które prowadzą do następujących wniosków.

W odniesieniu do materiałów z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)” wydaje się zasadne domniemanie, że podstawę zarzutu sformułowanego w akcie oskarżenia odnoszącego się do transakcji z M. N. stanowiły rozmowy wskazane na k. 47 teczki opisanej Analizy. Wskazać należy jednakże, że ze wskazanych w analizie rozmów nie wynika kategorycznie, jaki narkotyk jest przedmiotem sprzedaży, jakich ilości dotyczą poszczególne transakcje, brak jest potwierdzenia czy do nich doszło, co więcej zarejestrowane rozmowy prowadzone przez Ł. O. z abonentem o numerze (...) dotyczą okresu od 20.02.2006r. do 04.03.2006r., a więc okresu poprzedzającego okres wskazany w postawionym Ł. O. zarzucie (okres od 17.03.2006r. do 23.03.2006r.). W tym kontekście wskazać należy również, że M. N. posługiwał się numerem (...) (k. 241 akt III K 242/10), natomiast numerem (...) – którego dotyczą rozmowy w okresie od 16.03.2006r. do 17.03.2006r. – posługiwał się M. W., zaś numer (...) – co do którego analiza obejmuje okres od 17.03.2006r. do 23.03.2006r. – należał do P. H.. Tym samym w analizie błędnie przyjęto, że osoba posługująca się numerem (...) (M. N.), (...) (M. W.) i (...) (P. H.), to jedna i ta sama osoba.

Należało zatem stwierdzić, że materiał z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)”, jakkolwiek wprost nie potwierdził przeprowadzenia transakcji narkotykowych przez M. N. z Ł. O. wskazanych w stawianym mu zarzucie to, w ocenie Sądu, jednocześnie potwierdza fakt współpracy Ł. O. z M. N. w zakresie handlu narkotykami, których dostawcą był oskarżony.

To z kolei wzmacnia wiarygodność tych wyjaśnień M. N., w których potwierdził fakt nabycia od Ł. O. narkotyków wskazanych w postawionym mu zarzucie, a które to dowody oceniane łącznie tworzyły spójną i logiczną całość.

Jednocześnie jako całkowicie niewiarygodne należało uznać zeznania M. N., w których wskazywał na zamiar nabycia od Ł. O. marihuany, która to transakcja miała nie dojść do skutku. Wskazać należy, bowiem że M. N. składając wyjaśnienia, w których przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu był już karany za przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze, a co za tym idzie był osobą orientującą się co do swojej sytuacji procesowej. Co więcej na późniejszym etapie postępowania, składając zeznania w charakterze świadka nigdy nie wskazywał, by przesłuchujący go na etapie śledztwa funkcjonariusze policji w jakichkolwiek sposób wpływali na treść jego oświadczeń procesowych czy treść składanych wyjaśnień, a co za tym idzie należy zasadnie twierdzić, że składane one były przez M. N. swobodnie, zaś on sam miał pełną świadomość złożenia wyjaśnień określonej treści. Tym samym nie sposób dać wiary późniejszym twierdzeniom M. N., co do niedojścia transakcji do skutku, albowiem uzasadnione jest twierdzenie, że tak istotnej z punktu widzenia stawianego mu zarzutu okoliczności z pewnością by nie pominął, a nadto ujawnił ją dopiero zeznając przed Sądem w charakterze świadka.

Jednocześnie wskazać należy, że pomimo tego, iż Sąd uznał wyjaśnienia M. N. za wiarygodne w całości co do rodzaju i ilości narkotyków nabytych od Ł. O. z uwagi na fakt, iż we wcześniej wydanych wyrokach w niniejszej sprawie (uchylonych) Ł. O. przypisano wyłącznie sprzedaż M. N. 100 gram marihuany i uwzględniając kierunek apelacji (apelacja obrońcy na korzyść i prokuratora, co do kary), niedopuszczalnym było obecnie czynienie niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń w zakresie sprzedaży tabletek ekstazy i amfetaminy.

Odnośnie zarzutu XIV

Fakt nieprzyznania się do winy Ł. O. w zakresie uczestnictwa w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 1.855,70 g netto amfetaminy brzmi niewiarygodnie w kontekście pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. I tak, z opinii z zakresu badań daktyloskopijnych bezspornie wynika, że na zabezpieczonej przy K. M. amfetaminie ujawniono ślady linii papilarnych Ł. O. (k. 87-88, 171-175 akt III K 264/10), co wprost dowodzi, że ten miał bezpośredni kontakt z ujawnionymi przy K. M. substancjami psychotropowymi. Nie sposób, bowiem w logiczny i racjonalny sposób wyjaśnić w jakich okolicznościach – innych niż pakowanie, czy przekazywanie K. M. – na zabezpieczonych narkotykach oskarżony mógłby pozostawić ślady swoich linii papilarnych, próby takiej Ł. O. nawet nie podjął, co dodatkowo dowodzi o prawidłowości wnioskowania Sądu. W sprawie bezsporny pozostaje również fakt podejmowania przez P. M. nieudanych prób nawiązania połączeń telefonicznych z zatrzymanym już wówczas K. M., a następnie wysłania do brata sms o treści „jesteś pierdolnięty czy se jaja kurwa robisz, ostatni raz byleś, chłopie nie wkurwiaj mnie” (k. 77-79 akt III K 264/10). Powyższe wskazuje po pierwsze, iż P. M. doskonale był zorientowany, że K. M. przywiezie mu amfetaminę, po drugie, że to on był finalnym jej odbiorcą. Jako logiczne, zatem należy uznać wnioskowanie, iż wykazane zostało, że osobą która przekazała substancje psychotropowe K. M. był Ł. O., rolą K. M. był ich transport, zaś faktycznym ich nabywcą był P. M..

P. H. w toku prowadzonego przeciwko niemu postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, jednocześnie potwierdził fakt swojej znajomości z M. S. i Ł. O. wskazując, że łączyło go z nimi wyłącznie relacje towarzyskie i nie wiedział, że zajmują się one handlem narkotykami ( k. 16-17, 18-20, 21, 56-57, 64-65, 83-84 teczka osobowa nr 11, k. 333v-334 akt III K 242/10 dawna numeracja k. 664v-665, k. 1494-1495 i 3113 akt III K 179/10). Jednocześnie w niniejszym postępowaniu jako świadek – z uwagi na prowadzone przeciwko niemu postępowanie przez Sądem Okręgowym w Poznaniu w sprawie sygn. III K 367/20 skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań (k. 1224 akt III K 527/22).

Sąd uznał wyjaśnienia P. H. za wiarygodne w części, w jakiej nie znalazły one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym tj. w zakresie braku przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej, jak również przeprowadzenia z Ł. O. transakcji narkotykowych w okresie od stycznia 2006r. do dnia 08.02.2006r.

Jako niewiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia P. H. w zakresie, w jakim zaprzeczył przeprowadzeniu jakichkolwiek transakcji narkotykowych z Ł. O., które to twierdzenia pozostawały w jawnej sprzeczności z materiałami z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)”, a która to kwestia szczegółowo omówiona został w części dotyczącej oceny wyjaśnień oskarżonego, zaś przedstawione tam argumenty i wnioski pozostają w pełni aktualne.

Wyjaśnienia i zeznania M. S. omówione zostały w części dotyczącej oceny wiarygodności wyjaśnień Ł. O., a przedstawiona tam argumentacja pozostaje w pełni aktualna. Wskazać jedynie należy, że świadek nie został przesłuchany w toku niniejszego postępowania, albowiem nie było możliwe ustalenie aktualnego miejsca jego pobytu, w związku z czym zachodziła podstawa do odczytania jego wyjaśnień i zeznań na podstawie art. 391 § 1 k.p.k., a które zostały ujawnione bez odczytywania.

Wyjaśnienia i zeznania M. N., K. C., I. Ł. (1) zostały omówione w części dotyczącej oceny wyjaśnień oskarżonego Ł. O. i brak było podstaw do powielania przedstawionej tam argumentacji. Wskazać jedynie należy, że K. C. nie został przesłuchany w toku niniejszego postępowania, albowiem nie było możliwe ustalenie aktualnego miejsca jego pobytu, w związku z czym zachodziła podstawa do odczytania jego wyjaśnień i zeznań na podstawie art. 391 § 1 k.p.k., a które zostały ujawnione bez odczytywania.

W toku niniejszego postępowania P. M. , z uwagi na toczące się wobec niego przed Sądem Okręgowym w Poznaniu postępowanie w sprawie sygn. III K 367/20 skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań i oświadczył, że nie będzie ustosunkowywał się do treści odczytanych protokołów jego wyjaśnień, w związku z czym, z uwagi na wniosek stron wyjaśnienia P. M. zostały ujawnione bez ich odczytywania (k. 1323v akt III K 527/23).

W toku postępowania przygotowawczego P. M. konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, jak również odmówił składania wyjaśnień (k. 55-56, 59-60, 62, 89-9092-93, 115-116, 138-139 teczka osobowa nr 2). Po końcowym zaznajomieniu z materiałami śledztwa w obecności swojego obrońcy P. M. przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu przestępstw i sformułował wniosek o dobrowolne poddanie karze w trybie art. 335 k.p.k. (k. 143-144 teczka osobowa nr 2). Jednakże w toku dalszego postępowania ponownie zmienił stanowisko procesowe, zakwestionował zasadność stawianych mu zarzutów i wskazał, że przyznanie się do winy wynikało z faktu, że był zastraszany przez prokuratora.

Wyjaśnienia P. M. w ocenie Sądu nie mogły stanowić podstawy poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia oceny zasadności zarzutów stawianych Ł. O.. Faktem jest, że wyjaśnienia złożone przez P. M. po końcowym zaznajomieniu z materiałami śledztwa (k. 143-144 teczka osobowa nr 2) złożone zostały przez niego w obecności swojego obrońcy, a co za tym idzie należało przyjąć, że zostały złożone dobrowolnie, bezwpływowo i z pełnym rozeznaniem. Jednakże lapidarność tych wyjaśnień, a dodatkowo ich zmiana na późniejszym etapie postępowania wykluczała w ocenie Sądu możliwość czynienia ustaleń faktycznych jedynie w oparciu o oświadczenie o przyznaniu się. Zatem, zdaniem Sądu za wiarygodne należało uznać wyjaśnienia P. M. – a odnoszące się bezpośrednio bądź pośrednio do osoby Ł. O. – w takim zakresie, w jakim znalazły one potwierdzenie w pozostałym materiale zgromadzonym w sprawie tj. protokołach zatrzymania i przeszukania osoby K. M. w dniu 02.04.2006r, protokole oględzin przedmiotów zabezpieczonych od K. M. w dniu 02.04.2006r., protokole oględzin telefonu komórkowego marki N. zabezpieczonego od K. M., opinii z zakresu badań chemicznych dotyczącej zabezpieczonej substancji ujawnionej w plecaku K. M., opinii z zakresu badań daktyloskopijnych.

Sąd uznał za niewiarygodne wyjaśnienia i zeznania K. M. (k. 61, 69, 70, 96, 143, 157, 164, 172, 180 oraz 187-187v teczka osobowa nr 1, k. 370v-371 akt III K 242/10, k. 1324 akt III K 527/23), w zakresie w jakim zaprzeczył znajomości z Ł. O., świadomości, co do handlowania przez swojego brata narkotykami, swojemu udziałowi w jakichkolwiek transakcjach narkotykowych pomiędzy jego bratem P. M., a Ł. O., w tym transakcji dotyczącej zakupu przez P. M. od Ł. O. amfetaminy, z którą K. M. został zatrzymany w dniu 02.04.2006r. Wyjaśnienia K. M. w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów należało ocenić jako przyjętą na potrzeby toczącego się przeciwko niemu postępowania linię obrony, zaś złożone przez niego zeznania miały na celu zanegowanie wszelkich okoliczności mogących wskazywać na udział Ł. O. w procederze narkotykowym, co finalnie miało na celu podważenie zasadności stawianych mu zarzutów. Zanegowanie swojej roli jako kuriera w transakcji przeprowadzanej pomiędzy Ł. O., a P. M., która skutkowała jego zatrzymaniem „na gorącym uczynku”, a także twierdzenia o braku świadomości, co do umieszczenia amfetaminy w jego plecaku, w świetle pozostałych dowodów, a także zasad racjonalnego myślenia jawi się jako całkowicie niewiarygodna, a do tego nieudolna próba zakwestionowania wszelkich okoliczności potwierdzających jego świadomy udział w procederze narkotykowym. Wskazać należy, bowiem, że z opinii z zakresu badań daktyloskopijnych bezspornie wynika, że na zabezpieczonej przy K. M. amfetaminie ujawniono ślady linii papilarnych Ł. O. (k. 87-88, 171-175 akt III K 264/10), co wprost dowodzi, że ten miał bezpośredni kontakt z ujawnionymi przy K. M. substancjami psychotropowymi. Również z treści korespondencji prowadzonej pomiędzy K. M., a P. M. ujawnionej w telefonie zabezpieczonym od K. M. (k. 77-79 akt III K 264/10) wprost wynika jego udział i rola w transakcji, w ramach której miał dostarczyć bratu narkotyki.

Wyjaśnienia i zeznania świadka B. Z. ( k. 10-11, 55, 58, 96-97, 136, 160, 177 teczka osobowa numer 5 – kserokopie k. 1238-1242 akt III K 527/23 oraz protokół przesłuchania świadka na rozprawie w dn. 24.04.2023 r. w sprawie III K 367/20 k. 1207-1209v akt III K 527/23) nie miały bezpośredniego znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia oceny zasadności zarzutów stawianych oskarżonemu Ł. O., albowiem odnosiły się w znacznej mierze do współpracy świadka w procederze narkotykowym z P. M. w związku z czym Sąd odstąpił od ich szczegółowego omawiania. W odniesieniu do zarzutów stawianych Ł. O. wskazać należy jedynie na to, że B. Z. w toku postępowania przygotowawczego wskazywał na powiązania P. M. z mężczyzną o imieniu Ł. ps. (...), który miał kolegę o pseudonimie (...), który miał sprawę za narkotyki w G.. (k. 1242-1243, 1244 akt III K 527/23), a który zajmował się handlem marihuaną, w którą zaopatrywał Ł. (k. 1246 akt III K 527/23), a także, że P. M. prosił go o sprawdzenie osoby z C. o pseudonimie (...), a który brał narkotyki od Ł. z P. (k. 1246 akt III K 527/23). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie może budzić wątpliwości, że mężczyzną o pseudonimie (...) jest P. H., zaś mężczyzną o pseudonimie (...) jest M. S., nie budzi również wątpliwości, że Ł. O. miał pseudonim (...). Z wyjaśnień B. Z. wynika również, że wskazane informacje uzyskał od P. M. i P. H., a zatem od osób biorących bezpośredni udział w przestępczym procederze. Jakkolwiek informacje te nie wskazują wprost na sprawstwo Ł. O., co do zarzucanych mu czynów, to stanowią potwierdzenie ustaleń dokonanych przez Sąd na podstawie materiałów z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)” w zakresie współpracy Ł. O. w handlu narkotykami z P. M., P. H. i M. S.. Sąd dokonując oceny wiarygodności wyjaśnień B. Z. w odniesieniu do osoby Ł. O. miał na uwadze, że ten nigdy nie wskazał wprost na osobę oskarżonego, a tym bardziej nie podał jego nazwiska, a wręcz przeciwnie przed Sądem składając zeznania w charakterze świadka zaprzeczył by znał Ł. O.. Powyższa okoliczność w ocenie Sądu nie dyskwalifikuje wyjaśnień B. Z., a wręcz przeciwnie świadczy o ich wiarygodności. Gdyby, bowiem B. Z. chciał pomówić Ł. O. to mógł to uczynić na każdym etapie postępowania, co więcej w takiej sytuacji zeznając jako świadek nie próbowałby podważać wcześniej składanych wyjaśnień poprzez poddawanie w wątpliwość ich treści, co do identyfikacji wskazywanych w nich osób.

Wyjaśnienia i zeznania świadków M. J. (1) (k. 709 i 713 akt III K 179/10, k. 1204-1205 akt III K 527/23, k. 1223-1223v akt III K 527/23) i S. Z. ( k. 35-36, 38-39, 80 teczka osobowej nr 4, k. 1223-1225 akt III K 527/23) oraz wyjaśnienia S. S. (k. 22-25, k. 26-28, k. 31-32, k. 61-62 teczka osobowa nr 13 – kserokopie k. 1250-1255 akt III K 527/23, k. 741-742, k. 824-827, k. 1151-1152, k. 1206-1209 akt III K 562/10, k. 1087-1088, k. 1489-1490, k. 3110-3111 akt III K 179/10), K. P. (k. 151-155 teczka osobowa nr 6 – kserokopia k. 1359-1363 akt III K 527/23, k. 1488 akt III K 179/10), A. S. (k. 32v-33, 137v-138 teczka osobowa nr 9, k. 664 – obecna numeracja k. 333v akt III K 242/10, k. 1494 akt III K 179/10) i J. S. (k. 112-115, k. 126-129, k. 145-149, k. 172-175 teczka osobowa nr 20 - kserokopia k. 1344-1358 akt III K 527/23 k. 1488 akt III K 179/10), nie były przydatne do ustalenia stanu faktycznego istotnego z punktu widzenia zarzutów stawianych Ł. O.. Wskazać należy, bowiem, że osoby te składając wyjaśnienia nie przyznały się do popełnienia zarzucanych im czynów, nie potwierdziły udziału w procederze narkotykowym, w tym przeprowadzeniu transakcji z oskarżonym. Jednocześnie, w zakresie w jakim S. S. zaprzeczył przeprowadzeniu transakcji z Ł. O., co do których sprawstwo oskarżonego zostało wykazane, złożone przez niego wyjaśnienia należało uznać za niewiarygodne, stanowiące przejaw przyjętej przez niego linii obrony, której celem było uniknięcie odpowiedzialności karnej.

Jednocześnie zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na zakwestionowanie wyjaśnień wskazanych wyżej świadków w zakresie braku przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej, gdyż zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdziły istnienia takiej grupy.

W toku niniejszego postępowania S. S., P. H., K. P., J. S. i A. S. z uwagi na toczące się wobec nich przed Sądem Okręgowym w Poznaniu postępowanie w sprawie sygn. III K 367/20 skorzystali z prawa do odmowy składania zeznań i oświadczyli, że nie będą ustosunkowywali się do treści odczytanych protokołów wyjaśnień, w związku z czym, z uwagi na wniosek stron wyjaśnienia powyższych osób zostały ujawnione bez ich odczytywania (k. 1223, 1224v, 1302v, 1304, 1323-1324, 1325v akt III K 527/23).

Sąd uznał za w pełni wiarygodne i przydatne do rozstrzygnięcia sprawy sporządzone w toku postępowań opinie biegłych z dziedziny psychologii, z badań kryminalistycznych, z zakresu chemii oraz z zakresu badań daktyloskopijnych albowiem zawarte w nich wywody były spójne, logiczne oraz zawierały jasne, kategoryczne wnioski. Biegli sporządzający opinię posiadali odpowiednie kwalifikacje i doświadczanie zawodowe, jednocześnie opinie te nie były kwestionowane przez strony w toku postępowania.

Zebrane w sprawie dowody z dokumentów Sąd uznał w całej rozciągłości za wiarygodny materiał dowodowy, zwłaszcza, że żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności ani prawdziwości informacji w nich zawartych, a Sąd również nie znalazł powodów do tego, aby z urzędu kwestionować autentyczność tych dokumentów lub prawdziwość ich treści.

Sąd zważył, co następuje:

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na przypisanie oskarżonemu Ł. O. popełnienie przestępstw z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii – pkt. 3 i 6 wyroku oraz z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. – pkt 4, 7, 8, 10, 13, 14, 17 wyroku.

Problematykę dotyczącą przestępczości narkotykowej w polskim prawie karnym regulują przede wszystkim przepisy rozdziału 7 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Przepis art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, zwanej dalej: ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii przewiduje dwie formy sprawcze przestępnego zachowania, tzn. „wprowadzanie do obrotu” lub „uczestniczenie w obrocie” środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub słomą makową. Ustawodawca przedzielił obie formy działań sprawcy spójnikiem międzyzdaniowym „albo” wyrażającym przeciwieństwo. Zasadę rozróżniania obu form przestępnego zachowania wskazał Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 23.12.2008r., II AKa 380/08, gdzie stwierdził, że w odniesieniu do jednej i tej samej partii narkotyku sprawca nie może jednocześnie wprowadzać ich do obrotu i uczestniczyć w ich obrocie. Nabycie środków odurzających lub substancji psychotropowych, a następnie zbycie tej samej partii narkotyków innym osobom nie prowadzi do odpowiedzialności za dwa przestępstwa. Sprawca odpowiada jedynie za uczestniczenie w obrocie środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi. Znamieniem kwalifikującym typ przestępstwa określony w art. 56 ust. 3 cyt. ustawy jest znaczna ilość środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, będąca przedmiotem czynu określonego w art. 56 ust. 1 ustawy. Zważyć należy bowiem, że znaczna ilość środków odurzających, substancji psychotropowych występująca jako znamię przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, czy innych (art. 62 ust. 2 cyt. ustawy) jest znamieniem ocennym. Dotychczasowe orzecznictwo wykształciło kryteria pozwalające na przyjęcie w konkretnej sprawie znamienia znacznej ilości. Zgodnie z wyrokiem SA w Warszawie z 18.4.2000 r., II AKa 22/00, OSA 2001, Nr 2, poz. 8 „kryterium decydującym o tym, czy ilość środków odurzających jest znaczna, nieznaczna czy zwykła są: ich masa wagowa (gramy, kilogramy, tony, ilość porcji), rodzaj środka odurzającego (podział na tzw. twarde i miękkie) i cel przeznaczenia (w celach handlowych, na potrzeby własne)”. Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, że miarą „znaczności” może być stosunek ilości określonych środków do potrzeb jednego człowieka uzależnionego od tych środków (vide: wyrok SA w Lublinie z dn. 17.12.2002 r., II AKA 282/02, OSA 2003, Nr 9, poz. 94) lub ilość, która wystarczy do jednorazowego odurzenia się najmniej kilkudziesięciu osób (vide: wyrok SA w Krakowie z dn. 24.07.1997r., II AKa 94/97, KZS 1997, Nr 8, poz. 47). Biorąc pod uwagę kierunek orzecznictwa uznać należy, że o znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych decyduje kryterium ilościowe (masa wagowa określona w gramach, kilogramach, tonach, porcjach), kryterium jakościowe (rodzaj środka odurzającego lub substancji psychotropowej, biorący pod uwagę właściwości uzależniające i odurzające, a więc uwzględniający podział na narkotyki miękkie i twarde), kryterium jakościowo-ilościowe (ilość środka odurzającego lub substancji psychotropowej wystarczająca do jednorazowego odurzenia się co najmniej kilkudziesięciu osób), kryterium wartości rynkowej środka odurzającego lub substancji psychotropowej” (tak w: Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, dr Tomasz Srogosz).

Z kolei korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego (art. 115 § 4 k.k.). Korzyść majątkową określa się w doktrynie i orzecznictwie jako przysporzenie sobie lub komu innemu majątku albo uniknięcie strat bądź zmniejszenie obciążeń majątku, a zatem zarówno wszelkie zwiększenie aktywów majątkowych, jak i zmniejszenie pasywów (R. Góral, Kodeks karny. Praktyczny komentarz, Warszawa 2000, s. 171).

Zatem działanie przestępcze, o którym stanowi art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, polega na dokonywanym wbrew przepisom art. 33-35, 37, 40 i 40a wprowadzania do obrotu albo uczestniczeniu w obrocie środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, słomą makową lub nowymi substancjami psychoaktywnymi. Kryterium, pozwalającym na rozróżnienie wskazanych znamion od znamienia „udzielania”, o którym stanowią m.in. art. 59 niniejszej ustawy, jest osoba odbiorcy tych środków. W przypadku gdy odbiorcą jest konsument takich środków, sprawca nie popełnia przestępstwa określonego w art. 56 ustawy, lecz jedno z przestępstw udzielania, określanych w przepisach art. 58 lub 59 (vide: wyrok SA w Krakowie z dn. 31.10.2006r., II AKa 177/06, KZS 2006, z. 12, poz. 31, wyrok SA w Białymstoku z dn. 12.02.2004r., II AKa 389/03, OSAB 2004, nr 2, poz. 27).

Obrót środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, słomą makową lub nowymi substancjami psychoaktywnymi oznacza przeniesienie ich własności bądź posiadania, odpłatnie bądź nieodpłatnie, bez udziału konsumenta. Wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, zgodnie z treścią art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, polega na udostępnieniu ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim. Uczestniczenie w obrocie polega na przyjęciu odpłatnie bądź nieodpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej przez osobę niebędącą konsumentem w celu późniejszego ich przekazania innej osobie, przy czym nabywca nie jest konsumentem.

Czyn z art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest przestępstwem materialnym w odniesieniu dla formy sprawczej w postaci wprowadzenia do obrotu. Dla jego zaistnienia konieczne jest określenie skutku w postaci wprowadzenia do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowej lub słomy makowej. Z kolei dla realizacji znamienia uczestniczenia w obrocie nie jest konieczne wystąpienie skutku, sam fakt bowiem brania udziału w określonej transakcji, bez względu na to, czy doszła ona do skutku, realizuje tę formę sprawczą.

Przestępstwo z art. 56 ust. 1-3 ustawy można popełnić tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim lub z zamiarem ewentualnym. Sprawca musi obejmować zamiarem również okoliczność wprowadzenia do obrotu środków odurzających lub substancji psychotropowych albo znamię uczestniczenia w obrocie (vide: T. L. Chruściel, M. Preiss-Mysłowska, Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2000, s.278).

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a szczegółowo opisany wyżej, nie pozostawiał wątpliwości, że Ł. O. wypełnił swoimi zachowaniami znamiona charakteryzujące sposób popełnienia przestępstwa uczestnictwa w nielegalnym obrocie środkami psychoaktywnymi. Oskarżony w sposób sprzeczny z prawem wchodził w posiadanie środków odurzających i substancji psychotropowych nabywając je od różnych dostawców, a także zbywał je celem dalszej odsprzedaży. W zależności od transakcji występował więc zarówno jako nabywca (czyny przypisane w pkt. 3, 7, 13) jak też jako zbywca (czyny przypisane w pkt. 4, 6, 10, 14, 17) środków odurzających i substancji psychotropowych. Czasami występował jednocześnie jako zbywca i nabywca, jak w transakcjach z K. C. (czyn przypisany w pkt. 8).

Odnośnie zarzutów wskazanych w punktach III i IV aktu oskarżenia, uznając, że materiał dowodowy pozwolił na przypisanie oskarżonemu przeprowadzenia tylko jednej transakcji w dniu 09 lutego 2006r. w P., w ramach obu stawianych mu zarzutów Sąd uznał Ł. O. za winnego tego, że w dniu 09 lutego 2006r. w P., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w ten sposób, że za pośrednictwem ustalonej osoby (S. S.) nabył 500 gram ziela konopi innych niż włókniste od ustalonej osoby (P. H.) za kwotę 6.150 zł w celu sprzedaży innym osobom.

Odnośnie czynu wskazanego w punkcie VII aktu oskarżenia (pkt. 7 wyroku) materiał dowodowy w postaci materiałów z kontroli operacyjnej o kryp. „(...)” uzasadniał przyjęcie, że Ł. O. nie sprzedawał lecz kupował ziele konopi innych niż włókniste od S. S., co szczegółowo omówione zostało w części dotyczącej oceny dowodów. Zmiana roli ze sprzedawcy na nabywcę nie wpływała jednak na ustalenie, że zachowanie oskarżonego stanowiło udział w obrocie środkiem odurzającym. Nie wychodząc poza ramy przedmiotowe zarzucanego Ł. O. czynu Sąd mógł zmienić jego opis przyjmując, że Ł. O. okresie od dnia 12 marca 2006 r. do dnia 16 marca 2006r. w P. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w ten sposób, że nabył od ustalonej osoby 200 gram ziela konopi innych niż włókniste. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że występowanie zarówno w roli nabywcy jak i zbywcy jest formą udziału w obrocie narkotykami.

Przedmiotem obrotu w każdym z przypisanych oskarżonemu przestępstw była znaczna ilość środków odurzających (odpowiednio: 500 gram ziela konopi innych niż włókniste (pkt 3 wyroku), 1100 gram ziela konopi innych niż włókniste (pkt 4 wyroku), 100 gram amfetaminy (pkt 6 wyroku), 200 gram ziela konopi innych niż włókniste (pkt 7 wyroku), 2510 gram ziela konopi innych niż włókniste (pkt 8 wyroku), 2000 gram ziela konopi innych niż włókniste (pkt 10 wyroku), 1000 gram ziela konopi innych niż włókniste (pkt 13 wyroku), 100 gram ziela konopi innych niż włókniste (pkt 14 wyroku), 1855,70 gram amfetaminy (pkt 17 wyroku). Były to więc ilości, które wystarczyłyby do jednorazowego odurzenia się najmniej kilkudziesięciu osób.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego bezspornym jest, że Ł. O. swoim zachowaniem wypełnił znamiona strony podmiotowej omawianego przestępstwa. Sąd uznał, że oskarżony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim udziału w obrocie znaczną ilością substancji psychoaktywnych, a nadto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Oskarżony miał bowiem pełną świadomość tego, że przedmiotem obrotu jest ziele konopi innych niż włókniste i amfetamina, w dystrybucji których czynnie uczestniczył, a jego celem było otrzymanie zapłaty za dostarczone narkotyki i w efekcie korzyść taką w postaci pieniędzy uzyskał. Nie można więc było skutecznie kwestionować stanowiska, iż na skutek takiego zachowania sytuacja majątkowa oskarżonego uległa polepszeniu. Oskarżony zyskał bowiem dodatkowe środki pieniężne na realizację swoich potrzeb. Z opisanego zachowania oskarżonego można wyciągnąć tylko jeden logiczny wniosek – oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim (i to szczególnie zabarwionym) dokonania czynu zabronionego.

W ocenie Sądu zachowania oskarżonego opisane w punktach 4, 7, 8, 10, 13, 14, 17 wyroku stanowiły każdorazowo w istocie jeden czyn zabroniony – czyn ciągły opisany w art. 12 k.k. Zgodnie z normą art. 12 k.k. zamiar przypisany oskarżonemu istniał niejako „z góry” – w niniejszej sprawie od samego początku podjęcia przez oskarżonego przestępnych zachowań składających się na czyn ciągły. Przy każdym z omówionych czynów Ł. O. realizował z góry powzięty zamiar, którego istotą było uczestnictwo w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, o czym świadczy systematyczność jego działalności w okresach przypisanych mu czynów. Przy ocenie istnienia „z góry” powziętego zamiaru oskarżonego trzeba pamiętać, że dla przyjęcia konstrukcji czynu ciągłego nie jest konieczne wykazanie i udowodnienie tego, że oskarżony w chwili rozpoczęcia działalności przestępczej wiedział już z góry, w którym konkretnym dniu oraz miejscu będzie nabywał czy sprzedawał substancje psychoaktywne. Jednak bezspornym jest, że wykorzystywał każdą nadarzającą się sposobność by funkcjonować w obrocie narkotykami. Z całą pewnością został też spełniony drugi z warunków koniecznych dla uznania zachowań oskarżonego za czyn ciągły, a mianowicie odstępy czasu dzielące zachowania oskarżonego, które można niewątpliwie określić jako krótkie ( vide: wyrok SA we Wrocławiu z dnia 11.09.2013 r II AKa 256/13).

Jednocześnie wskazać należy, że z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia, by oskarżony Ł. O. działał w zorganizowanej grupie przestępczej (co prowadziło do uniewinnienia od zarzutu z art. 258 §1 k.k.) Sąd wyeliminował z opisów poszczególnych czynów przypisanych oskarżonemu stwierdzenie, że dopuścił się popełnienia przestępstwa działając w zorganizowanej grupie przestępczej, a z kwalifikacji prawnej art. 65§1 k.k.

Dodać należy, że z uwagi na fakt, iż we wcześniej wydanych wyrokach w niniejszej sprawie (uchylonych) nigdy nie ustalano, by z danego przestępstwa Ł. O. uczynił sobie stałe źródło dochodu i uwzględniając kierunek apelacji, które skutkowały uchyleniem wyroków, niedopuszczalnym było obecnie czynienie takiego niekorzystnego dla oskarżonego ustalenia.

Odnosząc się do zarzutów II, III, X i XIII aktu oskarżenia raz jeszcze wskazać należy, że Sąd dysponował tylko materiałem dowodowym w postaci rozmów zarejestrowanych w toku kontroli operacyjnej stosowanej na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt VIII K 74/RPKO/2006 o zarządzeniu kontroli operacyjnej o krypt. „(...)”, która prowadzona była wobec Ł. O. posługujące go się numerem (...) w okresie od dnia 17 stycznia 2006r. do dnia 17 kwietnia 2006r.

Odnośnie zarzutu II

Biorąc pod uwagę konsekwentny brak przyznania się Ł. O. do popełnienia zarzucanego mu czynu, brak jest w ocenie Sądu jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby dokonanie transakcji wprowadzenia do obrotu (faktycznie zarzut powinien wskazywać na udział w obrocie) znacznych ilości substancji psychotropowej i środka odurzającego w okresie od dn. 28.12.2005r. do dn. 29.03.2006r. w P. i O. poprzez sprzedanie P. M. 4300 gram marihuany, 1000 sztuk tabletek ekstazy i 300 gram amfetaminy w celu sprzedaży innym osobom.

Transakcje objęte zarzutem z punktu II aktu oskarżenia zostały ustalone w oparciu o materiały z kontroli operacyjnej o krypt. (...) stosowanej wobec P. M. na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2005r., sygn. akt VIII K 2619/RPKO/2005 o zarządzeniu kontroli operacyjnej, i tak:

⚫

transakcja z dnia 23 grudnia 2005r., której przedmiotem miało być 200 g marihuany i 300 g amfetaminy została ustalona na podstawie rozmów pomiędzy P. M., a Ł. O. posługującym się telefonem nr (...) (rozmowy w dn. 20.12.2005r., godz. 13.06, w dn. 23.12.2005r., godz. 17.18, w dn. 24.12.2005r., godz. 10.49) oraz z M. J. (2) (rozmowa w dn. 23.12.2005r. o godz.20.49, w dn. 14.12.2005r. godz. 00.10, 11.19).

Materiały z kontroli operacyjnej stosowanej wobec P. M. nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych wobec oskarżonego Ł. O., natomiast kontrola operacyjna o krypt. „(...)” stosowana była wobec Ł. O. w okresie od dnia 17 stycznia 2006r. do dnia 17 kwietnia 2006r., a zatem w okresie nie obejmującym transakcji przeprowadzonej w grudniu 2005r.

⚫

transakcja z dnia 29 grudnia 2005r., której przedmiotem miało być 1.000 sztuk tabletek ekstazy, została ustalona na podstawie rozmów pomiędzy P. M., a Ł. O. posługującym się telefonem nr (...) (rozmowy w dn. 29.12.2005r., godz. 11.06; 13.43, 14.30), z M. J. (2) (rozmowy w dn. 29.12.2005r. godz.14.28., 17.12).

Materiały z kontroli operacyjnej stosowanej wobec P. M. nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych wobec oskarżonego Ł. O., natomiast kontrola operacyjna o krypt. „(...)” stosowana była wobec Ł. O. w okresie od dnia 17 stycznia 2006r. do dnia 17 kwietnia 2006r., a zatem w okresie nie obejmującym transakcji przeprowadzonej w grudniu 2005r.

⚫

transakcje w okresie od 16 do 29 marca 2006r., której przedmiotem miała być partia 750 g marihuany oraz dodatkowo dwie transakcje po 1.500 g marihuany, zostały ustalone na podstawie rozmów pomiędzy P. M., a Ł. O. posługującym się telefonem nr (...) (rozmowa w dn. 16.03.2006r., godz. 11.40, 11.48, w dn. 17.03.2006r., godz. 18.57) oraz na podstawie rozmów pomiędzy P. M., a nieustalonym mężczyzną posługującym się telefonem o nr (...) kiedy to P. M. dzieli się swoimi spostrzeżeniami co do swej współpracy z Ł. O. (rozmowa w dn. 19.03.2006r. o godz. 17.01).

Materiały z kontroli operacyjnej stosowanej wobec P. M. nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych wobec oskarżonego Ł. O., natomiast kontrola operacyjna o krypt. „(...)” stosowana była wobec Ł. O. i obejmowała numer (...), a co za tym idzie podstawy ustaleń faktycznych nie mogły stanowić rozmowy prowadzone przez Ł. O. w okresie stosowanej wobec niego kontroli operacyjnej z numeru innego niż numer objęty kontrolą.

Jednocześnie materiały z prowadzonej wobec Ł. O. kontroli operacyjnej o krypt. „(...)” nie zawierają żadnych treści potwierdzających przeprowadzenie przez Ł. O. wskazanych wyżej transakcji narkotykowych z P. M., również żaden inny dowód – w szczególności wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadków takich treści nie zawierają.

Z uwagi na powyższe Sąd uniewinnił oskarżonego Ł. O. od zarzutu z punktu II aktu oskarżenia.

Odnośnie zarzutu X

Biorąc pod uwagę konsekwentny brak przyznania się Ł. O. brak jest w ocenie Sądu jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby dokonanie wspólnie i w porozumieniu z S. S. w dniu 19.02.2006r. transakcji udziału w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci 1000 gram marihuany o średniej wartości 12 zł za gram.

Fakt dokonania wskazanej transakcji miałaby potwierdzać uzyskana w ramach legalnej kontroli operacyjna o krypt. „(...)” stosowanej wobec Ł. O. rozmowa z dnia 19 lutego 2006r. o godz. 18.48 pomiędzy Ł. O. posługującym się telefonem nr (...), a S. S. posługującym się telefonem nr (...). Wskazać jednakże należy, że z rozmowy tej nie wynika jaka substancja i w jakiej ilości, a tym bardzie w jakiej cenie miałaby być przedmiotem transakcji. Narkotyk został określony jedynie jako „dycha” i „coś czystego”, a zatem przyjęcie w oparciu o powyższe, że przedmiotem transakcji jest 1000 gram marihuany byłoby nadużyciem, w szczególności patrząc przez pryzmat art. 5 §2 k.p.k. Jednocześnie Ł. O. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu, również pozostały osobowy materiał dowodowy, w szczególności zeznania S. S. nie pozwoliły na poczynienie ustaleń faktycznych potwierdzający zasadność stawianego oskarżonemu zarzutu.

Z uwagi na powyższe Sąd uniewinnił oskarżonego Ł. O. od zarzutu z punktu X aktu oskarżenia.

Odnośnie zarzutu XIII

Biorąc pod uwagę konsekwentny brak przyznania się Ł. O. brak jest w ocenie Sądu jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby udział w okresie od dnia 17.03 do 28.03.2006r. w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 3239 gram amfetaminy o średniej wartości 6 zł za porcję poprzez jej nabycie za pośrednictwem K. M. od P. M..

Transakcje objęte zarzutem z punktu XIII aktu oskarżenia zostały ustalone w oparciu o treści rozmów telefonicznych zarejestrowanych w toku kontroli operacyjnej o krypt. (...) stosowanej wobec P. M. na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2005r., sygn. akt VIII K 2619/RPKO/2005 o zarządzeniu kontroli operacyjnej, i tak:

⚫

transakcja z dnia 17 marca 2006r., której przedmiotem miało być 1989 g amfetaminy została ustalona na podstawie rozmów pomiędzy P. M., a Ł. O. posługującym się telefonem nr (...) i nr (...) (rozmowy w dn. 17.03.2006r., godz. 8:20, 10:17, 10:43, 10:46).

Materiały z kontroli operacyjnej stosowanej wobec P. M. nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych wobec oskarżonego Ł. O., natomiast kontrola operacyjna o krypt. „(...)” stosowana była wobec Ł. O. i obejmowała numer (...), a co za tym idzie podstawy ustaleń faktycznych nie mogły stanowić rozmowy prowadzone przez Ł. O. w okresie stosowanej wobec niego kontroli operacyjnej z numeru innego niż numer objęty kontrolą. Jednocześnie materiały z prowadzonej wobec Ł. O. kontroli operacyjnej o krypt. „(...)” (rozmowa z dn. 17.03.2006r. o godz. 10.17) bez powiązania jej z pozostałymi rozmowami uzyskanymi w ramach kontroli operacyjnej stosowanej wobec P. M. nie potwierdzają przeprowadzenia przez Ł. O. wskazanej transakcji narkotykowej z P. M., również żaden inny dowód – w szczególności wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadków P. M. i K. M. takich treści nie zawierają.

⚫

transakcja z dnia 28 marca 2006r., której przedmiotem miało być 1.250 g amfetaminy została ustalona na podstawie rozmów pomiędzy P. M., a Ł. O. posługującym się telefonem nr (...) i nr (...) (rozmowy w dniu 26 marca 2006r. o godz. 20.45, w dniu 28 marca 2006r. o godz. 10.40, 14.56, 16.42, 16.46, 19:16, 19.27, 20:03).

Materiały z kontroli operacyjnej stosowanej wobec P. M. nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych wobec oskarżonego Ł. O., natomiast kontrola operacyjna o krypt. „(...)” stosowana była wobec Ł. O. i obejmowała numer (...), a co za tym idzie podstawy ustaleń faktycznych nie mogły stanowić rozmowy prowadzone przez Ł. O. w okresie stosowanej wobec niego kontroli operacyjnej z numeru innego niż numer objęty kontrolą. Jednocześnie materiały z prowadzonej wobec Ł. O. kontroli operacyjnej o krypt. „(...)” (rozmowa z dn. 26.03.2006r., godz. 20.03) bez powiązania jej z pozostałymi rozmowami uzyskanymi w ramach kontroli operacyjnej stosowanej wobec P. M. nie potwierdzają przeprowadzenia przez Ł. O. wskazanej transakcji narkotykowej z P. M., również żaden inny dowód – w szczególności wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadków P. M. i K. M. takich treści nie zawierają.

Z uwagi na powyższe Sąd uniewinnił oskarżonego Ł. O. od zarzutu z punktu XIII aktu oskarżenia.

W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na przypisanie Ł. O. przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej.

Zgodnie z dyspozycją art. 258 § 1 k.k. karze podlega ten, kto bierze udział w zorganizowanej grupie lub związku mającym na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Przedstawiciele nauki, Sąd Najwyższy i sądy apelacyjne wielokrotnie wypowiadali się na temat pojęcia zorganizowanej grupy przestępczej. Według wytycznych SN z dn. 9.01.1962r. zorganizowaną grupę stanowi porozumienie co najmniej 3 sprawców, w którym istnieje element organizacji, polegające na ustaleniu podziału ról i koordynacji działania uczestników przy popełnianiu przestępstw, przy czym organizacja ta musi być tego rodzaju, iż umożliwia lub ułatwia popełnianie przestępstw lub utrudnia jego wykrycie (vide: uchwała SN z dn. 19.01.1962r., VI KO 90/60, OSNKW 1962, z. 3, poz. 37). We wskazanym orzeczeniu Sąd Najwyższy rozstrzygnął o wielu typowych cechach grupy przestępczej, przede wszystkim o minimalnej liczbie członków, która pozwoliłaby na zakwalifikowanie ugrupowania jako zorganizowanej grupy przestępczej. Za przyjętym stanowiskiem dotyczącym udziału co najmniej 3 osób przemawiał m.in. fakt, że należy zdecydowanie oddzielić udział i popełnienie przestępstwa od współsprawstwa oraz przygotowania polegającego na wejściu w porozumienie. Przestępstwa w dwóch ostatnich formach mogą być bowiem popełnione już przez dwie osoby. Ponadto między dwoma osobami trudno jest doszukać się elementu organizacji, jako typowego dla grupy przestępczej. Co istotne, dla bytu zorganizowanej grupy przestępczej potrzebne jest coś więcej niż samo wskazane powyżej porozumienie. O ile bowiem do istnienia porozumienia w szerokim pojęciu wystarczy nawet dość luźne urzeczywistnienie kontaktu między sprawcami (np. uzgodnienie celu działania bez nadania mu form organizacyjnych), to do istnienia zorganizowanej grupy konieczne jest istnienie stałej więzi organizacyjnej, opartej na tym porozumieniu (vide: wyrok SA w Katowicach z dn. 25.11.1997r., II AKa 282/97, Prokuratura i Prawo 1998, nr 9, s. 18). W pojęciu zorganizowania tkwią warunki podstawowej wewnętrznej struktury organizacyjnej (choćby z niskim stopniem zorganizowania), jakaś trwałość, jakieś więzy organizacyjne w ramach wspólnego porozumienia, planowanie przestępstw, akceptacja celów, trwałość zaspokojenia potrzeb grupy, gromadzenie narzędzi popełniania przestępstw, wyszukiwanie miejsc dla przechowywania łupu, rozprowadzanie go, podział ról, skoordynowany sposób działania, czy też powiązania socjologiczno-psychologiczne między członkami (vide: wyrok SA w Krakowie z dn. 07.12.2000r., II AKa 184/00, Lex nr 46100). Dla bytu przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. konieczne jest branie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, którą scharakteryzowano powyżej. Branie udziału polegać będzie na przynależności do grupy, akceptowaniu zasad, które nią rządzą oraz wykonywaniu poleceń i zadań wskazanych przez osoby stojące w hierarchii grupy odpowiednio wyżej. Istotna jest tu też identyfikacja członka z grupą. Owe branie udziału może polegać na wspólnych akcjach przestępczych, ich planowaniu, odbywaniu spotkań, uzgadnianiu struktury, wyszukiwaniu kryjówek, posługiwaniu się pseudonimami, zdobywaniu zaopatrzenia niezbędnego grupie lub związkowi do realizacji założonych celów, na podejmowaniu czynności mających uniemożliwić wykrycie sprawców czy też na dzieleniu łupów pochodzących z przestępstw. Wskazane znamię nie musi przy tym oznaczać formalnego przystąpienia do grupy w charakterze członka, wystarczy że opiera się na uczestnictwie, o którym była mowa powyżej. Analizowane przestępstwo może być popełnione wyłącznie umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym, gdyż absolutnie możliwym jest „udział” w grupie przestępczej, gdy sprawca godzi się, że podejmuje jakiekolwiek działania w grupie osób, co do której ma świadomość bezprawności ich działania i pewnego stopnia zorganizowania (vide: Z. Ćwiąkalski, Komentarz…, op. cit., teza 32, wyrok SA w Katowicach z dnia 26 stycznia 2006 r., II AKa 394/05, Lex nr 191755). Skoro występek z art. 258 § 1 k.k. można popełnić tylko umyślnie, to istnienia grupy przestępczej nie można się domyślać, należy wykazać, że dana osoba miała świadomość istnienia grupy przestępczej i zamiar działania w jej ramach (vide: wyrok SA w Katowicach z dn. 26.04.2012r., II AKa 72/12, Lex nr 1171012). Podkreślić przy tym należy, że pomimo użycia przez ustawodawcę znamienia „zorganizowanej grupy”, nie oznacza to wcale, by wymagała ona specjalnej wewnętrznej struktury organizacyjnej. Cel, jakim jest popełnienie przestępstwa, może mieć charakter stały lub zależny od nadarzającej się okazji. Nie jest wymagany stały skład grupy. Jej członkowie mogą popełniać przestępstwa w różnych układach personalnych. Łączyć ich musi jedynie wspólna chęć popełnienia przestępstwa, jak i gotowość do takich działań na rzecz grupy, które mogą ułatwić popełnienie przestępstwa. Zdaniem A. Gaberle – które należy zaakceptować (vide: Przestępczość grupowa w Polsce jako zjawisko kryminologiczne i prawnokarne, CzPKiNP 1998, z. 1-2, s. 75 i n.) – za przestępstwo popełnione w grupie mającej na celu popełnianie przestępstw przyjmować należy przestępstwo popełnione przez choćby niektóre z trzech osób, które wspólnie lub za pośrednictwem niektórych z nich podzieliły się zadaniami w związku z zamiarem prowadzenia przestępczej działalności, jeżeli popełnienie przestępstwa wynikało z tego podziału. „Zorganizowanie” polega zatem na w miarę stałym jej składzie, choć nie wszyscy członkowie muszą uczestniczyć w popełnieniu każdego z zaplanowanych przestępstw, jak również akceptacji celów i gotowości do zaspokajania potrzeb grupy. Zorganizowana grupa mająca na celu dokonywanie przestępstw tym różni się od innej grupy (szajki) przestępców, że jest zorganizowana, a więc posiada trwałą strukturę czy to pionową – z przywódcą kierującym działalnością, czy poziomą – ze stałym gronem uczestników koordynujących działalność według ustalonych reguł i tym, że jej grono nie nawiązuje kontaktu dla dokonania pojedynczych przestępstw, lecz z góry zakłada popełnienie możliwie wielu przestępstw. Nie jest grupą zorganizowaną grono znajomych, którzy odnawiają kontakty tylko dla dokonania doraźnej przestępczej transakcji handlowej. Nie jest taką grupą środowisko ludzi zajmujących się tą samą działalnością przestępczą, jeśli nie utrzymują ze sobą kontaktów organizacyjnych, to jest gdy nie łączy ich żadna struktura (vide: wyrok SA w Krakowie z dn. 21.03.2001r., II AKa 28/01, KZS 2001, z. 4, poz. 26).

Udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstwa, jest występkiem formalnym. W związku z tym, do wypełnienia znamion tego typu przestępstwa wystarcza sama bierna przynależność bez popełnienia innych czynów zabronionych. Znamiona przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej wypełnia samo przystąpienie do niej i pozostawanie w jej strukturze, choćby bez pełnienia w niej funkcji czy wykonywania zadań. Nie jest przy tym konieczna wiedza sprawcy o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów funkcjonowania, czy wreszcie udział we wszystkich przestępstwach przez grupę tę dokonanych (vide: wyrok SN z dn. 10.02.2009r., III K 304/08, OSNwSK 2009).

Prokurator jako podstawę dowodową zarzutu, co do udziału Ł. O. w zorganizowanej grupie przestępczej uczynił zarejestrowane w toku różnych kontroli operacyjnych rozmowy telefoniczne, które z przyczyn, o których była już mowa wyżej nie mogły w ogóle stanowić dowodu przeciwko oskarżonemu Ł. O., zaś zakres stosowanej wobec Ł. O. kontroli operacyjnej pod kryptonimami „(...)” był ograniczony wyłącznie do przestępstw z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Zatem należało uznać, że w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów na podstawie których można byłoby poczynić ustalenia odnoszące się do elementów niezbędnych dla przyjęcia istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, której członkiem miałby być Ł. O., tj. dowodów na podstawie, których można byłoby odtworzyć „strukturę” zorganizowanej grupy przestępczej czy wzajemne zależności pomiędzy jej członkami. Nie pozwalał na takie ustalenia materiał uzyskany w ramach kontroli operacyjnej również żaden inny dowód – w szczególności żadne osobowe źródło dowodowe – z wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków. Na podstawie zgromadzonego i legalnego materiału dowodowego można było co najwyżej wnioskować o fakcie znajomości Ł. O. z osobami występującymi w sprawie tj. z P. H., S. S., I. Ł. (1), M. S., P. M., K. M., B. Z., lecz brak jakichkolwiek dowodów pozwalających na ustalenie, by te osoby łączyła jakaś więź organizacyjna zawiązana celem popełniania przestępstw i by osoby te tworzyły zorganizowaną grupę przestępczą.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uniewinnił oskarżonego Ł. O. od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 258§1 k.k.

Wymierzając oskarżonemu kary za przypisane mu przestępstwa Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 § 1 i 2 k.k., a mianowicie dyrektywę dostosowania wymiaru kary do stopnia winy, dyrektywę społecznej szkodliwości czynów, która w niniejszej sprawie jest wielka z uwagi na rodzaj i charakter naruszonych dóbr, dyrektywę prewencji indywidualnej – wymierzone oskarżonemu jednostkowe kary mają wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego i zapobiec popełnieniu podobnych czynów w przyszłości, a wreszcie dyrektywę prewencji ogólnej – z uwagi na wysoką społeczną szkodliwość przestępstw polegających na obrocie narkotykami konieczne jest uświadomienie, iż takie zachowania jak oskarżonego są nieopłacalne i spotykają się z nieuchronną karą.

Rozważając kwestię wymiaru kary Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające, jak i łagodzące.

Okoliczność obciążającą stanowił charakter popełnionych przestępstw i ich znaczna szkodliwość społeczna, jeżeli zważy się, że przestępstwa narkotykowe, zwłaszcza wśród młodych ludzi, popełniane są obecnie nagminnie, a czynów tych oskarżony dopuścił się w stosunku do znacznych ilość substancji psychoaktywnych będących przedmiotem obrotu. Ł. O. decydując się na przestępczy proceder handlu narkotykami z pewnością w pełni zdawał sobie sprawę z ujemnych następstw swojego postępowania, nie tylko w sferze życia prywatnego, lecz również tych w szerokim wymiarze społecznym czy ekonomicznym. Należy w tym miejscu podkreślić, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu w pkt 4, 7, 8, 10, 13, 14, 17 wyroku czynów, w ramach czynu ciągłego, z zamiarem bezpośrednim, dodatkowo z niskiej motywacji, tj. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przy czym musiał zdawać sobie sprawę, że środki odurzające i substancje psychotropowe, które sprzedawał, w szczególności w celu ich dalszej dystrybucji trafią do szerokiej rzeszy odbiorców powodując niepowetowane straty społeczne i zdrowotne.

Rozważając okoliczności łagodzące Sąd wziął pod uwagę długi okres czasu, który minął od przypisanych oskarżonemu czynów, jak również aktualny ustabilizowany tryb życia Ł. O., który pracuje, osiąga regularne dochody, z których utrzymuje dzieci i żonę.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wymienione okoliczności obciążające i łagodzące Sąd wymierzył oskarżonemu:



za przestępstwo przypisane pkt 3 wyroku karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz 80 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda,



za przestępstwo przypisane pkt 4 wyroku karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda,



za przestępstwo przypisane pkt 6 wyroku karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda,



za przestępstwo przypisane pkt 7 wyroku karę 9 miesięcy pozbawienia wolności oraz 60 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda,



za przestępstwo przypisane pkt 8 wyroku karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda,



za przestępstwo przypisane pkt 10 wyroku karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda,



za przestępstwo przypisane pkt 13 wyroku karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda,



za przestępstwo przypisane pkt 14 wyroku karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary 50 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda,



za przestępstwo przypisane pkt 17 wyroku karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 150 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda.

Wymierzając oskarżonemu obok kary pozbawienia wolności karę grzywny Sąd kierował się potrzebą kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a w tym zakresie zwłaszcza zapobieżeniu społecznemu poczuciu bezkarności sprawcy i braku odpowiedniej reakcji organów wymiaru sprawiedliwości na popełnienie przestępstw. Ustalona wysokość stawek dziennych grzywny w ocenie Sądu jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i społecznej szkodliwości czynów – wyrażająca się w wyżej przywołanych okolicznościach łagodzących i obciążających.

Jeśli chodzi o stawkę dzienną wskazać należy, iż oceniając stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe oskarżonego należało wziąć pod uwagę, że jest on zdrowy, zdolny do pracy zarobkowej, a tym samym przy dołożeniu określonych starań ma faktyczne możliwości na zdobycie środków na zapłatę orzeczonej przez Sąd grzywny, która to kara w sferze materialnej pozwoli mu odczuć naganność jego zachowań.

Równocześnie, z uwagi na fakt, że oskarżony przypisane mu przestępstwa popełnił w warunkach realnego zbiegu przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju, Sąd zobligowany był wymierzyć mu kary łączne określając ich wysokość w granicach od najwyższej z kar wymierzonych do ich sumy na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k.

Jednocześnie wskazać należy, że orzekając o karach jednostkowych pozbawienia wolności i grzywny, karze łącznej pozbawienia wolności i grzywny, w myśl art. 4 §1 k.k., Sąd zastosował ustawę obowiązującą w chwili popełnienia przypisanych oskarżonemu czynów jako względniejszą dla sprawcy, albowiem ustawa z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii za przestępstwo z art. 56 ust. 3 przewidywała karę grzywny w wymiarze do 360 stawek dziennych (art. 33 §1 k.k.) i karę pozbawienia wolności do lat 10, obecnie karę grzywny w wymiarze do 540 stawek dziennych (art. 33 §1 k.k.) i karę pozbawienia wolności od lat 2 do 12, nadto kodeks karny w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania określa wymiar kary łącznej pozbawienia wolności na 30 lat i kary grzywny na 810 stawek dziennych, a poprzednio maksymalna kara łączna pozbawienia wolności mogła zostać orzeczona w wymiarze 15 lat, a kara łączna grzywny w wymiarze 540 stawek dziennych.

Zważywszy na powyższe uregulowania Sąd wymierzył na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 §1 k.k. oskarżonemu Ł. O. karę łączną 3 lat pozbawienia wolności i 350 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł.

Przypisane oskarżonemu czyny charakteryzowała znaczna zbieżność czasowa i miejscowa, nadto były przestępstwami podobnymi – godziły one w porządek publiczny oraz w zdrowie publiczne w aspekcie zapobiegania narkomanii, co przemawiało za zastosowaniem w znacznym stopniu zasady absorpcji.

Sąd był władny wymierzyć oskarżonemu karę łączną w granicach od 1 roku i 4 miesięcy do 8 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny – zgodnie z art. 86 §1 k.k. obowiązującym w chwili czynu – do 540 stawek dziennych. Mając na uwadze powyższe podmiotowo-przedmiotowe związki czynów oskarżonego oraz ilość kar podlegających połączeniu uznać należało, iż adekwatną karą łączną w stosunku do czynów oskarżonego będzie kara 3 lat pozbawienia wolności i 350 stawek dziennych grzywny.

Wymierzone Ł. O. kary są karami surowymi, oddają one jednak stopień winy oskarżonego, uwzględniają wysoki stopień szkodliwości społecznej przypisanych mu czynów oraz właściwie realizując zasady prewencji indywidualnej i ogólnej kary. Zatem, tylko taka kara będzie dla oskarżonego bodźcem do przemyślenia swego postępowania, a z drugiej strony spełni cele tak zapobiegawcze, jak i wychowawcze oraz spowoduje, iż oskarżony będzie miał świadomość zagrożenia, jakie niesie za sobą popełnianie kolejnych przestępstw, w szczególności przestępstw wskazanych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii i nie będzie miał poczucia bezkarności.

Na podstawie art. 45 § 1 k.k. Sąd Okręgowy zobowiązany był do orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnionych przestępstw.

Wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem za korzyść majątkową, o której mowa w art. 45 § 1 k.k., można uznać całą kwotę uzyskaną ze sprzedaży narkotyków, a szerzej, wszelkie składniki majątkowe uzyskane z przestępstwa, bez odliczania poniesionych nakładów. Zatem przez pojęcie korzyści majątkowej, o jakiej mowa w art. 45 § 1 k.k., nie należy rozumieć wyłącznie tylko dochodu (zysku), czyli nadwyżki wpływów nad wydatkami. Owa korzyść to przychód sprawcy. Zatem w przedmiotowej sprawie punktem wyjścia dla wyliczenia kwoty stanowiącej równowartość korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa były pełne kwoty uzyskane z odpłatnego uczestniczenia w obrocie substancjami psychotropowymi.

Z tych względów Sąd orzekł przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa przypisanego w pkt. 4 wyroku w kwocie 15.400 zł (pkt 5 wyroku), w pkt. 8 wyroku w kwocie 6.500 zł (pkt 9 wyroku), w pkt. 10 wyroku w kwocie 24.000 zł (pkt 11 wyroku) i w pkt. 14 wyroku w kwocie 1.400 zł (pkt. 15 wyroku).

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 10.07.2006 r., godz. 14.50 do dnia 21.05.2008 r. i od dnia 13.09.2017 r. do dnia 01.11.2018 r., uznając karę pozbawienia wolności za wykonaną w całości.

Na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny Sąd zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 01.11.2018r. do dnia 07.03.2019r., godz. 12.45 uznając karę grzywny za wykonaną w zakresie 252 stawek dziennych.

Mając na uwadze sytuację majątkową i możliwości zarobkowe oskarżonego, uwzględniając jednocześnie wysokość orzeczonych wobec niego kar i środków karnych o charakterze pieniężnym Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych, a na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił go z opłaty sądowej uznając, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe.

sędzia Izabela Dehmel

ZARZĄDZENIE

Proszę:

1. Notować w kontrolce uzasadnień.

2. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć:

- obrońcy oskarżonego Ł. O. adw. A. T.

- prokuratorowi

3. Za 14 dni lub z apelacją.

Poznań, dnia 15.11.2025r.

sędzia Izabela Dehmel