Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 144/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Wolsztynie z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt II K 330/19

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk poprzez uznanie za wiarygodne zeznań świadka J. D. (2), co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż oskarżony groził J. D. (2) w sytuacji, gdy:

- J. D. (2) nie był w stanie wskazać konkretnej daty zajścia zdarzenia z udziałem oskarżonego, zaś doskonale zapamiętał jego szczegółowy przebieg, w tym dokładne słowa, które oskarżony miałby do niego wykrzykiwać, rodzaj broni jaką miałby posługiwać się oskarżony, co pozostaje sprzeczne z zasadami logiki oraz szeroko pojętym doświadczeniem życiowym i brakiem możliwości wizualnych doznań pokrzywdzonego w miejscu rzekomych gróźb;

- z zebranego w postępowaniu materiału dowodowego wynika, iż J. D. (2) wielokrotnie odgrażał się, iż zniszczy J. P. (1), doprowadzając m.in. do postawienia oskarżonemu zarzutów, co wynika chociażby z nagrań jego rozmowy z A. K. czy zeznań innych świadków;

- z zebranego w postępowaniu materiału dowodowego wynika, iż J. D. (2) pozostaje osobą niewiarygodną, wielokrotnie nakrywaną na kłamstwie, ze skłonnościami do konfabulacji, posuwającą się nawet do składania przed sądem zeznań sprzecznych z prawdą oraz karaną za pomówienia J. P. (1) o rzekome kontakty ze służbami specjalnymi.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kontrola instancyjna prawidłowości wydanego w niniejszej sprawie orzeczenia nie potwierdziła by Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisu art. 7 kpk. Przeprowadzona ocena dowodów była prawidłowa i została w pełni zaaprobowana przez organ odwoławczy. Dokonując tej czynności Sąd I instancji miał na względzie dyrektywy z art. 7 kpk, tj. zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania. Organ I instancji poddał ocenie wszystkie dowody zgromadzone w tej sprawie i wartościując każdy z nich słusznie skupił się na przedmiocie niniejszego postępowania. Dostrzeżone zostały przy tym wszelkie sprzeczności, czy niespójności pomiędzy poszczególnymi dowodami zgromadzonymi w tej sprawie i wzięto je pod uwagę przy ocenie dowodów. Sąd Rejonowy przypisał przymiot wiarygodności jedynie tym dowodom, które zasługiwały na to w świetle dyrektyw z art. 7 kpk i znajdowały potwierdzenie w pozostałych dowodach zgromadzonych w tej sprawie. Warto nadmienić, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie był bardzo obszerny – przesłuchano wielu świadków, zgromadzono szereg dokumentów, opinii oraz nagrań. Dodatkowo wielu ze świadków w trakcie przesłuchań w sposób rozbudowany opisywało szereg różnych sytuacji dotyczących oskarżonego bądź pokrzywdzonego, które niekiedy nie były związane z czynami stanowiącymi przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie. Sąd Rejonowy słusznie nie skupiał się na tych elementach zeznań świadków albowiem nie miały one decydującego znaczenia przy ustalaniu stanu faktycznego dotyczącego zarzutów stawianych oskarżonemu J. P. (1) aktem oskarżenia.

Zarzuty obrońcy oskarżonego mające na celu zdyskredytowanie wartości dowodowej zeznań J. D. (2) okazały się nieuzasadnione i nie zasługiwały one na uwzględnienie przez organ odwoławczy. Zeznania pokrzywdzonego były spójne, logiczne i w wielu elementach znajdowały potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym w postaci zeznań świadków, opinii biegłego oraz nagrania z monitoringu warsztatu samochodowego. Podkreślić należy, że część dowodów takie jak opinia biegłego, czy nagrania z monitoringu miała charakter bezwpływowy, jednak wymagały zestawienia z pozostałymi dowodami dla ustalenia, która z wersji – ta przedstawiana przez oskarżonego, czy też przez pokrzywdzonego – była prawdziwa i jaki rzeczywisty przebieg miały inkryminowane zdarzenia. Właściwe ostatecznie okazało się przypisanie waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego, w których opisywał bezprawne zachowania J. P. (1) podjęte wobec niego, konfliktową relację w jakiej się znaleźli w związku z zaistniałym sporze finansowym. Próby ukazania pokrzywdzonego jako osobę kłamliwą, skłonną do konfabulacji, celowo dążącą do wydania wobec J. P. (1) wyroku skazującego w ramach rzekomej „zemsty” planowanej od dłuższego czasu przez J. D. (2), po to aby podważyć jego wiarygodność okazały się nieskuteczne. Wyjaśnienia oskarżonego i zeznania zgłoszonych przez obronę świadków obfitowały w różne szczegóły mające osłabić wartość obciążających go zeznań J. D. (2), a kontynuację tej linii obrony stanowi omawiana apelacja, w której podniesiono szereg zastrzeżeń podobnej treści. Kontrola odwoławcza wykazała, że twierdzenia te stanowiły wysoce subiektywne stanowisko strony żywotnie zainteresowanej uniknięciem odpowiedzialności karnej za zarzucone przestępstwa na szkodę J. D. (2), oparte na dowodach słusznie nie uznanych przez Sąd wyrokujący w I instancji jako wiarygodne. Wielokrotne podnoszenie w apelacji, że J. D. (2) jest osobą kłamliwą, ze skłonnościami do konfabulacji, opanowaną żądzą zemsty wpisuje się w prowadzoną linię obrony i zasadza się na dowodach osobowych negatywnie nastawionych do pokrzywdzonego, a przychylnych oskarżonemu. J. D. (2) nie był karany za składanie fałszywych zeznań. Finalnie należało stwierdzić, że sygnalizowane skłonności J. D. (2) do konfabulacji nie dotyczyły przedmiotowego procesu i nie miały żadnego wpływu na ocenę wiarygodności jego zeznań złożonych w niniejszej sprawie, gdzie wykluczony jest jakikolwiek automatyzm. Nawet bowiem osoby skore do kłamstwa, czy wcześniej karane są zdolne składać wiarygodne zeznania. Trzeba bowiem pamiętać, że na świadku ciąży obowiązek mówienia prawdy, a niedopełnienie tego obowiązku może grozić surową odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań. Wiarygodności J. D. (2) nie przekreślały także zapowiedzi zniszczenia J. P. (1), czy też chęci zemszczenia się na nim. Należy w tym miejscu podkreślić, że po zakończeniu świadczenia pracy przez J. D. (2) na rzecz oskarżonego ich relacje uległy znacznemu pogorszeniu. Pokrzywdzony miał roszczenia finansowe wobec J. P. (1), czuł się oszukany. W takiej sytuacji nie powinno dziwić negatywne nastawienie i wypowiedzi pokrzywdzonego dotyczące osoby J. P. (1). Oczywiście koniecznym było zbadanie treści tych zapowiedzi oraz odpowiednio ostrożne podejście do zeznań J. D. (2), czemu Sąd Rejonowy uczynił zadość przy ocenie wiarygodności omawianego dowodu osobowego. Co warte podkreślenia, pokrzywdzony podczas jednego z przesłuchań ustosunkowywał się do nagranej rozmowy z A. K. i co miał na myśli mówiąc, że załatwi J. P. (1) (k. 272 w zw. z k. 666). Należy dostrzec, że obciążające oskarżonego zeznania J. D. (2) były wyważone, spójne i konsekwentne. Decyzja o zawiadomieniu organów ścigania nastąpiła krótko po doznaniu obrażeń ciała od oskarżonego, a poprzedzały je nasilające się groźby przeciwko życiu i zdrowia. Zrozumiałym jest, że obrona w apelacji za wszelką cenę dążyła do zdyskredytowania zeznań J. D. (2) – głównego dowodu stanowiącego podstawę wyroku skazującego – jednakże okazało się to nieskuteczne, ponieważ skarżący nie podważył prawidłowości dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodowej. Podobnie nietrafione były zarzuty skierowane do poczynionych w tej sprawie ustaleń faktycznych, oparte na założeniu, iż na podstawie dostępnego materiału dowodowego (w przypadku dokonania jego innej oceny) można było ustalić inny, alternatywny przebieg inkryminowanych wydarzeń. Obrona nakierowana na oczernianie J. D. (2) spowodowała, że ucierpiała na tym także reputacja oskarżonego ponieważ odkrywanie relacji między tymi mężczyznami pokazało wiele niekorzystnych dla podsądnego okoliczności co do jego zachowania wobec osób z jego otoczenia. Jak pokazuje materiał dowodowy, zarówno oskarżony, jak i pokrzywdzony obracali się w szemranym towarzystwie, prowadząc niejasne interesy. Ustalanie stanu faktycznego co do zdarzeń mających miejsce pomiędzy osobami z takich kręgów nie jest zadaniem łatwym, tak jak to miało miejsce w tym przypadku. Koniecznym stało się zatem rozgraniczenie okoliczności przydatnych do rozstrzygnięcia i tych, które takiego znaczenia nie miały oraz skupienie się na meritum. W tej sprawie, jak już wspomniano wcześniej, Sąd Rejonowy oceniając dowody i ustalając stan faktyczny trafnie uczynił koncentrując się właśnie na dwóch zarzutach postawionych J. P. (1) w akcie oskarżenia i badając, czy zgromadzony materiał dowodowy zawierał wiarygodne dowody potwierdzające sprawstwo J. P. (1). Natomiast obrońca zbędnie taka wagę przywiązywał do zeznań świadków, które dotyczyły okoliczności ubocznych (genezy i przebiegu konfliktu oskarżonego z pokrzywdzonym) i choć Sąd Rejonowy nie pozbawił je wiarygodności, to odnośnie oceny postawy J. D. (2) wobec współpracowników i oskarżonego, nie były one obiektywne. W efekcie czego nie miały decydującego wpływu na ustalenie, czy do inkryminowanych zdarzeń doszło, czy też nie. Odnośnie zaś braku możliwości wskazania przez pokrzywdzonego dokładnej daty gróźb wypowiadanych pod jego adresem przez J. P. (1) w styczniu 2018 r. na terenie firmowej hali w K. wcale nie oznaczał, że jego relacja była niewiarygodna. J. D. (2) składał pierwsze zeznania w tej sprawie po dłuższym czasie od popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 kk ujętego w pkt I zarzutów, co mogło wpłynąć negatywnie na możliwość zachowania w pamięci dokładnej daty tego zdarzenia. Nie wykluczało to jednak zapamiętania jego istotnych elementów sprawczych. J. D. (2) potrafił opisać przebieg tej sytuacji, co z uwagi na jej traumatyczny charakter jest zrozumiałe, podając przy tym racjonalnie dlaczego wskazał jaki konkretnie rodzaj broni oskarżony wtedy przy sobie posiadał. Prawdą jest, że w tym elemencie zeznania pokrzywdzonego nie znajdowały bezpośredniego potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym albowiem nie było żadnych bezpośrednich świadków zdarzenia ze stycznia 2018 r. Znamienne jest jednak to, że poza wyjaśnieniami J. P. (1) nie było innego dowodu, który podważałby prawdziwość relacji pokrzywdzonego w tym zakresie. Ponadto, zebrano dowody pośrednie, z których wynikało, że oskarżony codziennie nosił przy sobie broń, którą dla zabawy się popisywał, lubił też używać broni np. strzelając amunicją treningową do ojca pokrzywdzonego, po czym pozostały mu ślady na ciele. Znalazło to potwierdzenie w zeznaniach T. D., protokole oględzin ciała ww. świadka, a także w zeznaniach świadka A. B., który miał podobne doświadczenia. Warte podkreślenia jest, że świadkowie często widując oskarżonego potrafili określić co to była za jednostka broni. Te dowody umacniały wiarygodność relacji J. D. (2) odnośnie przebiegu zdarzenia ze stycznia 2018 r. Należało mieć przy tym na względzie, że zdarzenie to miało miejsce w newralgicznym momencie, gdy sytuacja pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym uległa znacznemu pogorszeniu. Wypowiedzenie gróźb pod adresem pokrzywdzonego przez J. P. (1) wpasowuje się więc w kontekst sytuacyjny, a pokrzywdzony logicznie tłumaczył dlaczego nie zgłaszał tego wcześniej. W związku z powyższym słuszne było przypisanie J. P. (1) odpowiedzialności karnej za to przestępstwo z art. 190 § 1 kk. Konkludując, w ocenie organu odwoławczego zarówno ocena dowodu z zeznań J. D. (2), jak i ustalenia faktyczne odnośnie pierwszego z zarzucanych J. P. (1) czynów były prawidłowe i nie zostały podważone przez apelującego.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów (w szczególności zeznań J. D. (2)) była poprawna i zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk. Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych uchybień przy ocenie wiarygodności materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie. Wszystkie dowody zostały ocenione w sposób prawidłowy z uwzględnieniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Nie było więc powodów by w instancji odwoławczej wydać orzeczenie jakiego oczekiwałby apelujący.

Lp.

Zarzut

3.2.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk poprzez:

- całkowite pominięcie okoliczności wskazywanych przez oskarżonego w swoich wyjaśnieniach, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż oskarżony groził pokrzywdzonemu w sytuacji, gdy we wskazanym okresie, w którym miało dojść do kierowania wobec pokrzywdzonego gróźb oskarżony nie przebywał przez większość czasu w kraju;

- całkowite pominięcie okoliczności, że żaden z pozostałych świadków nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń opisywanych przez pokrzywdzonego, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż oskarżony groził pokrzywdzonemu w sytuacji, gdy jedynym świadkiem obecnym bezpośrednio przy opisywanych zdarzeniach był pokrzywdzony;

- pominięcie wniosku dowodowego obrony z przesłuchania pokrzywdzonego w obecności biegłego psychologa oraz psychiatry, na okoliczność konfabulowania pokrzywdzonego, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż oskarżony groził pokrzywdzonemu w sytuacji, gdy:

⚫

z zeznań świadków, w tym I. B. wynika, że pokrzywdzony pozostaje osobą nieprawdomówną ze skłonnościami do konfabulowania;

⚫

z zeznań świadków oraz nagrania rozmowy pokrzywdzonego z A. K. wynika, że pokrzywdzony planował podjąć wobec oskarżonego działania celem jego zniszczenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Omawianie przedmiotowego zarzutu należy rozpocząć od krytycznego spostrzeżenia, że w apelacji obrońcy oskarżonego oraz jej uzupełnieniu sformułowano kilka zarzutów dotyczących tożsamych zagadnień. Sąd Okręgowy uznał za zbędne powielanie tych samych rozważań, uznając, że kwestie raz przedstawione nie wymagały bezproduktywnej multiplikacji.

Zarzut naruszenia art. 410 kpk okazał się chybiony. Podstawę wyroku, wbrew nietrafionym sugestiom apelującego, stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Znamienne jest przy tym, iż istotą przepisu art. 410 kpk jest to, że sąd wydając wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części materiału dowodowego, a musi być on wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają. Do naruszenia tego przepisu nie dochodzi natomiast wówczas, gdy sąd nie uwzględni pewnych dowodów uznając je za niewiarygodne albo niemające znaczenia dla ustalenia faktów ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2024 r., sygn. akt I KK 199/24, Lex nr 3765843).

Obrońca oskarżonego twierdził, że Sąd Rejonowy nie uwzględnił okoliczności wskazywanych przez oskarżonego w jego wyjaśnieniach, że w styczniu 2018 r. znaczną część miesiąca spędził on poza granicami Polski. Tymczasem Sąd I instancji ustalając stan faktyczny kontrolowanej sprawy miał na uwadze te wyjaśnienia J. P. (1). Kluczowe jest jednak to, że w żaden sposób nie podważały one słuszności tezy, że do inkryminowanego zdarzenia stanowiącego przestępstwo z art. 190 § 1 kk doszło w styczniu 2018 r. Oskarżony sam bowiem wskazał, iż jedynie przez część tego miesiąca był nieobecny w kraju, czyli były dni w styczniu kiedy przebywał w Polsce i to właśnie wtedy mogło dojść do popełnienia zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu. Apelujący dowolnie zinterpretował dowody zgromadzone w tej sprawie, czyniąc to w sposób często skrajnie nieobiektywny, czego omówiony wyżej fragment zarzutu jest idealnym przykładem. Brak bezpośrednich świadków zdarzenia również nie oznaczał, że do gróźb karalnych ze strony J. P. (1) wobec J. D. (2) wtedy nie doszło. Zeznania J. D. (2), których prawdziwości obrona nie zdołała podważyć, pozwoliły odtworzyć stan faktyczny tego zdarzenia i pociągnąć oskarżonego do odpowiedzialności karnej.

Żadnym uchybieniem proceduralnym nie było nieprzesłuchanie pokrzywdzonego w obecności biegłego psychologa i psychiatry. W orzecznictwie funkcjonuje ugruntowany pogląd, że „Stosowanie art. 192 § 2 k.p.k. wymaga uprawdopodobnienia wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. Chodzi bowiem o uwydatnienie rozsądnych w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy wątpliwości, czy wymienione stany psychiczne nie rzutują ujemnie na treść zeznań świadka. Wątpliwości te muszą być rzeczywiste i wynikać z faktów. Nie stanowi ich natomiast przekonanie strony o niezdolności postrzegania czy zapamiętywania świadka i odtwarzania postrzeżeń. To bowiem organ procesowy - sąd albo prokurator, podejmują w tym zakresie, decyzję w oparciu o analizowany przepis, o powzięciu tego rodzaju wątpliwości.” ( tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2024 r., I KK 442/23, LEX nr 3735994).

W tym przypadku nie zaistniały żadne obiektywne przesłanki przemawiające za koniecznością przesłuchiwania J. D. (2) w obecności biegłego z dziedziny psychologii czy psychiatrii. Obrońca za pomocą dobranych okoliczności negatywnych wskazywał na określone zachowania i skłonności pokrzywdzonego do konfabulacji, kłamstwa. Oczywiście nie były one bez znaczenia dla oceny wiarygodności tego dowodu osobowego, lecz tym zajął się Sąd Rejonowy w ramach swoich kompetencji procesowych i nie wymagało to specjalistycznej wiedzy biegłego. Dodać jedynie warto, że wskazani przez obronę świadkowie nie podawali aby było im wiadome, że J. D. (2) składa nieprawdziwe zeznania w tej sprawie, co wymagałoby pogłębionej weryfikacji ze strony organu orzekającego. Za zastosowaniem instytucji z art. 192 § 2 kpk nie mógł również przemawiać fakt, że w rozmowie z A. K. pokrzywdzony zapowiadał, że zniszczy oskarżonego. Ten aspekt sprawy był przedmiotem poprawnej analizy przed wyrokowaniem gdzie ustalono, że A. K. podczas tej wysoce emocjonalnej rozmowy, doradzał J. D. (2) aby wszelkie spory z J. P. (1) załatwiał zgodnie z prawem. Treści rozmowy żaden z jej uczestników nie kwestionował, a obrona jedynie starała się wyprowadzić wnioski w oparciu o swoją ich interpretację. Ponadto jak już wcześniej wspomniano, zeznania J. D. (2) były konsekwentne i wyważone, skupił się w nich na opisaniu incydentów, które pamiętał i mógł wykazać dowodowo. Nie budził przy tym wątpliwości stan psychiczny świadka, jego stan rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania czy odtwarzania przez niego spostrzeżeń. Skarżący nie podniósł zaś żadnych rozsądnych w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy wątpliwości rzutujących ujemnie na treść zeznań tegoż świadka. Wątpliwości te aby były skuteczne musiałyby być rzeczywiste i wynikać z faktów, a takich w kontrolowanej sprawie nie stwierdzono.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła by Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia art. 410 kpk. Podstawę wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Przeciwne stanowisko obrony nie zasługiwało na uwzględnienie. Skarżący w ramach niniejszego zarzutu skupiał się na okolicznościach nie mających znaczenia dla ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, bądź na zagadnieniach pozostających bez wpływu na prawidłowość przeprowadzonej oceny dowodów.

Lp.

Zarzut

3.3.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk poprzez:

- nieuwzględnienie przy ustaleniu faktów dowodu z zeznań świadka P. M. w części, w której świadek mówi, że pokrzywdzony zaplanował pobicie przez oskarżonego z uwagi na fakt, że świadek pozostawał w bliskich relacjach towarzyskich z oskarżonym, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż oskarżony spowodował uszkodzenie ciała pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni w sytuacji, gdy:

⚫

bliskie relacje świadka z oskarżonym nie mogą stanowić jedynej obiektywnej przesłanki do zakwalifikowania ich jako niewiarygodne, zwłaszcza że pokrywają się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym m.in. zeznaniami świadków oraz nagraniem rozmowy pokrzywdzonego z A. K., z których wynika, że pokrzywdzony planował odegrać się na oskarżonym oraz że pokrzywdzony pozostaje osobą niewiarygodną, a także pozostawały logiczne i spójne;

⚫

sąd wbrew logice uwzględnił zeznania świadków A. G. oraz T. D. pomimo faktu, że osoby te pozostawały w bliskich relacjach z pokrzywdzonym;

⚫

z dowodu jakim jest nagranie z monitoringu z dnia 1 kwietnia 2019 r. wynika, że pokrzywdzony prowokował oskarżonego do udziału w bójce, poprzez m.in. pokazanie gestu środkowego palca, kiedy oskarżony nie wykonał wobec niego żadnych agresywnych działań, tak by było to zarejestrowane przez kamerę;

⚫

z zeznań świadków K. C. oraz I. B. wynika, że pokrzywdzony planował zemstę na oskarżonym i w tym celu m. in. gromadził materiały go obciążające.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy nie dostrzegł żadnych uchybień w ocenie dowodów z zeznań świadka P. M.. Odmowa wiarygodności części zeznań P. M. nie wynikała z kwestii jego bliskich relacji z oskarżonym, które same z siebie nie pozbawiały tego dowodu waloru wiarygodności. Chodziło natomiast o występujące sprzeczności w jego zeznaniach z innymi elementami materiału dowodowego, wymienionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, których nie sposób było zasadnie zakwestionować. Bliskie relacje świadka z J. P. (1) były jedynie dodatkowym, ubocznym, elementem uwzględnionym przez Sąd Rejonowy w ocenie omawianego dowodu osobowego. Po raz kolejny obrońca dowolnie, wysoce subiektywnie interpretował treść nieuznanych przez organ orzekający dowodów, ignorując zasadnicze powody krytycznej ich oceny przedstawione w uzasadnieniu wyroku. Nietrafione było również odwoływanie się w ramach niniejszego zarzutu do zeznań wskazanej grupy świadków i nagrania rozmowy pokrzywdzonego z A. K.. Jak już wyżej wskazano, to że J. D. (2) chciał odegrać się na oskarżonym nie oznacza, że sytuacja do jakiej doszło w warsztacie samochodowym w K. została przez niego wyreżyserowana aby zgłosić zawiadomienie o niepopełnionym na jego szkodę przestępstwie. Pokrzywdzony przyjechał tego dnia do warsztatu samochodowego z zamiarem wyprania dywanu, nie wiedział że pojawi się tam J. P. (1). Insynuacje ze strony oskarżonego i świadka P. M., że było inaczej, które pojawiły się w ich wypowiedziach procesowych były realizacją planu maksymalnego oczernienia pokrzywdzonego. To, że oskarżony J. P. (1) użył siły fizycznej wobec pokrzywdzonego, powodując u niego ustalone w obdukcji obrażenia ciała znajdowało potwierdzenie w materiale video z monitoringu zainstalowanego na budynku lakierni samochodowej M. P.. Na nagraniu zostało zarejestrowane jak oskarżony czterokrotnie bije J. D. (2) kolanem w okolice głowy. Co istotne, oskarżony w jednych ze swoich wyjaśnień twierdził, że nigdy nie uderzył pokrzywdzonego (k. 688). W odróżnieniu od podsądnego, J. D. (2) nie przeczył, że wykonał wobec oskarżonego obraźliwy gest obrażał jego oraz jego żonę, samemu będąc obrażanym, a także tłumaczył straszenie oskarżonego grabiami. Należało tu także uwzględnić to, że nagranie zarejestrowało jedynie fragment zdarzenia. Sugerowanie jakoby cała sytuacja została zaplanowana i sprowokowana przez J. D. (2) nie znalazło godnego zaakceptowania potwierdzenia dowodowego, pozostając w sprzeczności z szeregiem niekorzystnych dla oskarżonego dowodów, których obrona zdaje się zupełnie nie dostrzegać. Poza tym apelujący nie zastanowił się dlaczego pokrzywdzony miałby w trakcie omawianego zdarzenia decydować się na wrogie gesty i zachowania wobec oskarżonego, wiedząc że będą one przedmiotem analizy przez organy ścigania, ryzykując przez to swoją wiarygodność.

Skoro bliskie relacje świadka P. M. z oskarżonym nie ważyły na odmówieniu przymiotu wiarygodności określonej treści zeznań ww. świadka, za nietrafne uznać należało zarzuty wskazujące, że Sąd Rejonowy zeznania świadków: A. G. - żony pokrzywdzonego (obecnie zmiana nazwiska na D.) i jego ojca T. D., z racji więzów rodzinnych, winien tak samo zakwestionować. Ponadto, w przypadku tych atakowanych przez obronę dowodów osobowych danie im wiary wynikało przede wszystkim z korelacji ich treści z pozostałymi wiarygodnymi dowodami. Natomiast powiązania świadków z pokrzywdzonym zostały wzięte pod uwagę przez Sąd Rejonowy, nie umniejszając ostatecznie wagi ich zeznań, z tym że co do zdarzenia z dnia 1 kwietnia 2019 r. nie miały one decydującego znaczenia ponieważ żadne z nich nie było jego bezpośrednim obserwatorem. Zgodzić się należało z obroną, że pokrzywdzony w dniu 1 kwietnia 2019 r. wobec oskarżonego wykazywał negatywne nastawienie. J. D. (2) przyznał, że pokazał oskarżonemu środkowy palec i kierował obraźliwe słowa pod adresem jego oraz jego małżonki, a także wziął grabie odgradzając się nimi od oskarżonego. J. D. (2) był więc szczery opisując przebieg wydarzeń z dnia 1 kwietnia 2019 r., czego nie sposób powiedzieć o wyjaśnieniach oskarżonego, w których negował on swoją winę i sprawstwo, pomimo tego że na nagraniu z monitoringu wyraźnie widać ciosy jakie zadał oskarżonemu, a z opinii biegłych wynikają obrażenia jakich doznał J. D. (2). Kreowanie w takiej sytuacji przez obronę tez jakoby oskarżony nie podejmował żadnych agresywnych działań wobec pokrzywdzonego, a ujawnione obrażenia nie były tego skutkiem, było zupełnie nieuzasadnione. Warto zwrócić uwagę, że J. D. (2) trwał przy swojej wersji wydarzeń, choć sam przyznał, że batalia procesowa z majętnym i posiadającym liczne koneksje J. P. (1) go bardzo zmęczyła i na koniec zwątpił czy oskarżony w ogóle odpowie karnie za swoje czyny.

Obrońca odwoływał się również do zeznań świadków K. C. oraz I. B. w części w jakiej wskazali na zapowiadanie przez J. D. (2) zemsty na oskarżonym oraz gromadzenie przez pokrzywdzonego obciążających J. P. (1) materiałów. Należało tu jednak uwzględnić, że relacja ww. świadków, choć uznana przez Sąd Rejonowy za wiarygodną co do podawanych faktów odnośnie zachowania J. D. (3), była nacechowana negatywnymi ocenami jego osoby, co w przypadku K. C. mogło wynikać z jej osobistego konfliktu z J. D. (2) i nakazywało zachowanie ostrożności w podejściu do kreowanych opinii. Z kolei z I. B. oskarżony nawiązywał kontakt gdy ten miał być przesłuchiwany w niniejszej sprawie, o czym także należało pamiętać. Podobnie jak o tym, że J. P. (2) i J. D. (2) wzajemnie zarzucali sobie prowadzenie nieczystych interesów, przez co każdy z nich mógł mieć na drugiego kompromitujące informacje. Co zaś istotne, żadne z tych dwojga świadków obrony nie było przy zdarzeniach będących przedmiotem niniejszej sprawy, pokrzywdzony nie wskazywał też na ich obecność. W ten sposób obrońca bezowocnie przekonywał, że wszystkie zdarzenia objęte zarzutami aktu oskarżenia zostały przez pokrzywdzonego spreparowane. Tymczasem tezy te okazały się sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, który analizowany wszechstronnie i obiektywnie, potwierdzał zasadność zarzutów aktu oskarżenia wobec J. P. (1).

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność omówionego zarzutu brak było podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku i wydania wyroku reformatoryjnego, zgodnego z kierunkiem apelacji.

Lp.

Zarzut

3.4.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk poprzez:

- nieuwzględnieniu przy ustalaniu faktów dowodu z zeznań świadka K. K. w części, w której świadek mówi, że pokrzywdzony sam spowodował u siebie naruszenie czynności narządu ciała poprzez otarcia o krawężnik z uwagi na fakt, że są niewiarygodne, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż oskarżony spowodował uszkodzenie ciała pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni, w sytuacji, gdy:

⚫

zeznania te pokrywają się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, takim jak nagranie z monitoringu dnia 1 kwietnia 2019 r. oraz zrzuty z nagrania monitoringu, gdzie pokrzywdzony bezpośrednio po bójce z oskarżonym nie ma widocznych śladów otarć na twarzy, a dopiero po powrocie na miejsce zdarzenia, po wcześniejszym jego opuszczeniu, na twarzy pokrzywdzonego są widoczne otarcia;

⚫

zeznania te pokrywają się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, takim jak zeznania świadków oraz nagraniem rozmowy pokrzywdzonego z A. K., z których wynika, że pokrzywdzony planował odegrać się na oskarżonym;

⚫

z dowodu jakim jest nagranie z monitoringu z dnia 1 kwietnia 2019 r. wynika, że pokrzywdzony prowokował oskarżonego do udziału w bójce, poprzez m.in. pokazanie gestu środkowego palca, kiedy oskarżony nie wykonywał wobec niego żadnych agresywnych działań;

⚫

z zeznań świadków K. C. i I. B. wynika, że pokrzywdzony planował zemstę na oskarżonym i w tym celu m.in. gromadził materiały go obciążające.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Rejonowy trafnie odmówił przymiotu wiarygodności relacjom świadka K. K. w części opisanej w zarzucie apelacji. Zeznania świadka w wymienionym elemencie nie znajdowały potwierdzenia w innych dowodach, ponadto były one nielogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Nie miał przy tym racji obrońca, że znajdujące się w aktach sprawy zrzuty z nagrania z monitoringu potwierdzają zeznania świadka. Dokumenty te są średniej jakości i nie widać na nich wyraźnie śladów na twarzy pokrzywdzonego, które nie były rozległe (wskazuje na to opinia biegłego). Odmienne stanowisko obrony stanowi jedynie subiektywną interpretację wspomnianych zrzutów z monitoringu. Ponadto trzeba pamiętać, że nie zawsze obrażenia ciała są widoczne zaraz po doznaniu urazu. Mogło więc być tak, że otarcia na twarzy stały się bardziej widoczne po upływie pewnego czasu od otrzymania uderzeń przez pokrzywdzonego. Twierdzenia jakoby pokrzywdzony miał dokonać samookaleczenia po to by doprowadzić do skazania oskarżonego nie znajdują potwierdzenia w tej części materiału dowodowego, która została obdarzona przymiotem wiarygodności. Poza tym nielogiczne byłoby postąpienie J. D. (2) i informowanie o tym, że sam otarł się krawężnikiem, człowieka, który nie był z nim w przyjacielskich relacjach, a dodatkowo utrzymującym kontakty z oskarżonym. Dodać też trzeba, że oprócz obrażeń na głowie i twarzy pokrzywdzony miał jeszcze podbiegnięcia krwawe na granicy nadbrzusza i klatki piersiowej, których pochodzenia apelujący już nawet nie analizował. Kwestie rzekomych planów pokrzywdzonego odegrania się na oskarżonym, zemsty oraz prowokowania oskarżonego w trakcie zdarzenia z dnia 1 kwietnia 2019 r zostały omówione w ramach rozważań o niewiarygodności zeznań P. M.. Apelujący niepotrzebnie tu zatem powielił te same zagadnienia.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Sąd Okręgowy nie stwierdził podstaw do wydania w instancji odwoławczej wyroku jakiego oczekiwał apelujący, tj. wyroku reformatoryjnego i uniewinnienia oskarżonego. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów była bowiem poprawna i zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk.

Lp.

Zarzut

3.5.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk poprzez:

- błędną ocenę dowodu z postaci nagrania zdarzenia z dnia 1 kwietnia 2019 r., co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż oskarżony spowodował uszkodzenie ciała pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni, a nie pokrzywdzony dokonał samookaleczenia, celem wszczęcia przeciwko oskarżonemu postępowania karnego, w sytuacji gdy:

⚫

na nagraniu oraz zrzutach z nagrania widać, że pokrzywdzony bezpośrednio po bójce z oskarżonym nie ma widocznych śladów otarć na twarzy, a dopiero po powrocie na miejsce zdarzenia, po wcześniejszym jego opuszczeniu, na twarzy pokrzywdzonego są widoczne otarcia;

⚫

z zeznań świadków oraz nagrania rozmowy pokrzywdzonego z A. K. wynika, że pokrzywdzony planował odegranie się na oskarżonym;

⚫

z nagrania z monitoringu wynika, że pokrzywdzony prowokował oskarżonego do udziału w bójce, poprzez m.in. pokazanie gestu środkowego palca, kiedy oskarżony nie wykonywał wobec niego żadnych agresywnych działań, tak by było to zarejestrowane przez kamerę.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy uznał za trafną dokonaną przez organ orzekający ocenę dowodu w postaci nagrania z monitoringu z dnia 1 kwietnia 2019 r. Dowód ten pozostawał bez wpływu osób trzecich, pokazywał przebieg inkryminowanego zdarzenia, w tym zadawanie ciosów pokrzywdzonemu przez oskarżonego. Dowód z nagrania z monitoringu warsztatu samochodowego należało więc ocenić pozytywnie i w połączeniu z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w tej sprawie odnośnie omawianego zdarzenia mógł on stanowić podstawę dokonania ustaleń faktycznych. Znamiennie jest to, że w ramach zarzutu błędnej oceny omawianego dowodu obrońca odmiennie interpretował jego treść, dopowiadając przy tym inne scenariusze, które jego zdaniem mogły mieć miejsce dnia 1 kwietnia 2019 r. Jednakże te alternatywne koncepcje nie znajdują potwierdzenia w wiarygodnych dowodach zgromadzonych w tej sprawie, rażą dowolnością, nie wyjaśniając logicznie zarejestrowanego momentu używania siły fizycznej przez oskarżonego wobec pokrzywdzonego. Czterech uderzeń kolanem w głowę J. D. gdy był jednocześnie przytrzymywany przez oskarżonego nie sposób zaś określić szarpaniną czy neutralizowaniem zagrożenia. Ten moment zdarzenia był zaś kulminacyjny i racjonalnym było w tej sytuacji chwycenie grabi przez J. D. (2) dla obrony i odstraszenia napastnika. Narzędziem tym pokrzywdzony nie wyrządził oskarżonemu żadnej krzywdy, zeznając dodał, że bał się oskarżonego i tego co może mu jeszcze zrobić. W pewnym momencie schronił się w samochodzie. Podnoszone przez apelującego okoliczności miały więc charakter wybiórczy i jednostronny, nie przekonując co do wniosków wyciąganych z dowodowego nagrania. Natomiast zagadnienia z kolejnych podpunktów tego zarzutu były przedmiotem rozpoznania w pkt 3.3. oraz 3.4. niniejszego uzasadnienia.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Sąd Okręgowy nie stwierdził podstaw do wydania w instancji odwoławczej wyroku jakiego oczekiwał apelujący, tj. wyroku reformatoryjnego i uniewinnienia oskarżonego. Kontrola odwoławcza nie potwierdziła bowiem takich uchybień, które rzutowałyby na treść zaskarżonego wyroku skazującego.

Lp.

Zarzut

3.6.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk poprzez:

- przyznanie wiary zeznaniom pokrzywdzonego, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż oskarżony dobijał się do jego miejsca zamieszkania z bronią w ręku, w sytuacji gdy:

⚫

okno w kuchni domu pokrzywdzonego, z którego ten miał widzieć oskarżonego, że grozi mu bronią, stanowiło tzw. okno mleczne, które pozostaje nieprzejrzyste, w związku z czym pokrzywdzony nie mógł widzieć wyraźnie oskarżonego, a zwłaszcza przedmiotu, który trzymał w ręce;

⚫

z zeznań T. D. wynika, iż widział on oskarżonego przed drzwiami wejściowymi do domu pokrzywdzonego, lecz nie dostrzegł on w jego ręku broni.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przyznanie wiary zeznaniom pokrzywdzonego J. D. odnośnie przebiegu zdarzenia z lipca 2018 r., w jego miejscu zamieszkania w N., było w pełni uzasadnione. Okazały się one w tym temacie spójne, logiczne i znajdowały potwierdzenie w innych wiarygodnych dowodach, głównie w zeznaniach świadków A. G., T. D. oraz zeznaniach K. K., o czym będzie szerzej mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Tam też zostanie przeanalizowana możliwość dostrzeżenia przez pokrzywdzonego będącego w środku domu, oskarżonego dobijającego się do drzwi. W tym miejscu zaś odnosząc się do podniesionych przez obronę zeznań T. D. dotyczących zdarzenia z lipca 2018 r. przyznać trzeba, iż ww. świadek rzeczywiście nie wskazywał by widział broń w ręku oskarżonego, gdy stał on przed drzwiami mieszkania pokrzywdzonego. Jednakże T. D. zeznał, że był wówczas oddalony o około 300 metrów czyli będąc tak daleko mógł nie widzieć czy J. P. (1) coś trzyma w ręku. Jednak dobijanie się do drzwi mieszkania syna J. świadek potwierdził, wyjaśniając także dlaczego nie zareagował, nie pomógł, tylko oddalił się stamtąd. Ponadto, analizując tą sytuację należało także wziąć pod uwagę, że na co dzień oskarżony nosił broń na pasku pod ubraniem, a więc nie była ona widoczna przez inne osoby. Oskarżony gdy początkowo dobijał się do drzwi nie miał broni na wierzchu, a dopiero po kilku minutach wyciągnął ją z kabury i groził przestrzeleniem zamka w drzwiach. Wszystko to dodatkowo tłumaczy dlaczego T. D. mógł nie zobaczyć broni w ręku oskarżonego. Dodatkowo Sąd Okręgowy wskazuje, że gdyby rzeczywiście pokrzywdzony zgłaszał kłamliwie rzekome czyny karalne oskarżonego, to należało się spodziewać podania świadków, którzy by wprost potwierdzali tak istotny element jak grożenie z bronią w ręku. Tymczasem analiza zeznań świadków J. D. (2), A. G. i T. D. utwierdza w przekonaniu, że każde z nich opisywało swoje własne spostrzeżenia i przeżycia, oddzielając je od tego co poznali z relacji pokrzywdzonego. W tym miejscu należy wskazać, iż w pisemnym uzasadnieniu Sąd Rejonowy omawiając zeznania A. G., wbrew treści jej zeznań przyjął, że podczas incydentu w lipcu 2018 r. widziała ona broń w ręku oskarżonego, choć świadek zeznała, że zakomunikował jej to J. D. (2), nakazując ucieczkę z mieszkania przed odgrażającym się oskarżonym. To uchybienie nie miało jednak istotnego znaczenia w ogólnym rozrachunku dowodowym jakiego dokonał Sąd I instancji i nie stanowiło podstawy do zmiany zaskarżonego orzeczenia.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów (w szczególności tych odnośnie przebiegu zdarzenia z lipca 2018 r.) była poprawna i zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk. Nie było więc powodów by w instancji odwoławczej wydać orzeczenie jakiego oczekiwał apelujący.

Lp.

Zarzut

3.7.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk poprzez:

- nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca zdarzenia z lipca 2018 r., co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż pokrzywdzony widział przez okno znajdujące się w kuchni jego domu jak oskarżony stoi pod drzwiami wejściowymi z wyciągniętą bronią w sytuacji, gdy okno w kuchni domu pokrzywdzonego, z którego ten miał widzieć oskarżonego, że grozi mu bronią, stanowiło tzw. okno mleczne, które pozostaje nieprzejrzyste, w związku z czym pokrzywdzony nie mógł widzieć wyraźnie oskarżonego, a zwłaszcza przedmiotu, który trzymał w ręce.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zdaniem Sądu Okręgowego nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca zdarzenia z lipca 2018 r. nie było żadnym uchybieniem. Obecny stan rzeczy przedstawia załączona przez obronę dokumentacja fotograficzna frontu domu w N., gdzie zamieszkiwał J. D. (2), a Sąd I instancji odpowiednio szczegółowo omówił ten dowód w uzasadnieniu wyroku. Analiza dowodów zgromadzonych w sprawie była zatem wystarczająca dla ustalenia, czy w lipcu 2018 r. pokrzywdzony mógł z okna swojego domu przy drzwiach wejściowych widzieć oskarżonego oraz trzymany przez niego w ręku przedmiot. Okoliczność ta wynikała wprost z wiarygodnych zeznań pokrzywdzonego oraz pomocniczo zeznań jego żony A. G. (obecnie D.). Ponadto należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że w czasie kiedy obrona domagała się przeprowadzenia oględzin miejsca zamieszkania J. D. (2), sposób oklejenia szyby w oknie zlokalizowanym obok drzwi wejściowych uległ zmianie względem tego z lipca 2018 r. Okoliczność ta wynikała z zeznań J. D. (2). W takiej sytuacji przeprowadzanie oględzin miejsca było bezcelowe, skoro nie mogłoby doprowadzić do ustalenia czy w lipcu 2018 r. pokrzywdzony miał możliwość obserwacji przez to okno osoby stojącej na zewnątrz. Warto odnieść się jeszcze z tego miejsca do zeznań świadka K. K., który w trakcie przesłuchania na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. zeznając na inne okoliczności podał, że kiedy był w miejscu zamieszkania J. D. (2) wieczorową porą to przez okno usytuowane obok drzwi widział przemieszczającą się w środku domu kobietę, którą identyfikował jako dziewczynę pokrzywdzonego (k. 441). Przytoczone zeznania potwierdzają wiarygodność opisu zdarzeń z lipca 2018 r. przedstawionego przez J. D. (2), z którego wynikało, iż przez przedmiotowe okno obok drzwi wejściowych widział oskarżonego dobijającego się do jego mieszkania z bronią w ręku wycelowaną w zamek drzwi wejściowych. Składając te zeznania pokrzywdzony zaznaczył, że wspomniane okno oklejone było tzw. „mleczną okleiną”, jednak nie na całej długości, co umożliwiało mu obserwację oskarżonego. Często tego typu okleiny nie przylegają szczelnie do ram okiennych, a nawet wąska przestrzeń pomiędzy okleiną a ramą okienną pozwala na dostrzeżenie tego co dzieje się po drugiej stronie. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy odnośnie przebiegu zdarzenia z lipca 2018 r. były zatem prawidłowe i oparto je na wiarygodnym materiale dowodowym. Przeciwne stanowisko obrony zbudowane zaś zostało na bezpodstawnie tezie o braku możliwości dostrzeżenia przez pokrzywdzonego tego co działo się na zewnętrz mieszkania. Okazało się ono sprzeczne z zasługującymi na wiarę dowodami wymienionymi powyżej i jak słusznie stwierdził Sąd Rejonowy, jednocześnie nie znajdowało miarodajnego potwierdzenia w innych elementach materiału dowodowego.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Sąd Okręgowy nie stwierdził podstaw do wydania w tej sprawie wyroku jakiego oczekiwał obrońca, tj. wyroku reformatoryjnego polegającego na uniewinnieniu oskarżonego od zarzucanych mu czynów. Żadnym uchybieniem ze strony Sądu I instancji nie było zaniechanie dokonania oględzin miejsca zamieszkania J. D. (2) gdyż nie byłoby to pomocne dla rozstrzygnięcia, zaś bezbłędne ustalenia faktyczne, o których mowa w zarzucie, można było poczynić w oparciu o dowody już przeprowadzone.

Lp.

Zarzut

3.8.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk poprzez:

- pominięcie wniosku dowodowego obrony z przesłuchania pokrzywdzonego w obecności biegłego psychologa oraz psychiatry, na okoliczność konfabulowania pokrzywdzonego, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż oskarżony groził pokrzywdzonemu oraz dokonał naruszenia jego czynności narządu ciała na okres nieprzekraczający 7 dni w sytuacji, gdy:

⚫

z zeznań świadków w tym I. B. wynika, że pokrzywdzony pozostaje osobą nieprawdomówną ze skłonnościami do konfabulowania;

⚫

z zeznań świadków oraz nagrania rozmowy pokrzywdzonego z A. K. wynika, że pokrzywdzony planował podjąć wobec oskarżonego działania celem jego zniszczenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przedmiotowy zarzut stanowi powtórzenie zagadnień omówionych w pkt 3.2. Nie ma potrzeby ponownego roztrząsania w tym miejscu tych okoliczności, które stanowiły już przedmiot rozpoznania przez Sąd Okręgowy.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu.

Lp.

Zarzut

3.9.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk poprzez:

- całkowite pominięcie dowodu z przedłożonych przez obronę zrzutów z nagrania z monitoringu z dnia 1 kwietnia 2019 r., co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż oskarżony dokonał naruszenia czynności narządu ciała pokrzywdzonego na okres nieprzekraczający 7 dni w sytuacji, gdy z załączonych zrzutów wynika, iż pokrzywdzony bezpośrednio po bójce z oskarżonym nie ma widocznych śladów otarć na twarzy, a dopiero po powrocie na miejsce zdarzenia, po wcześniejszym jego opuszczeniu, na twarzy pokrzywdzonego są widoczne otarcia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przedmiotowy zarzut stanowi powtórzenie zagadnień omówionych w pkt 3.4. Nie ma potrzeby ponownego analizowania okoliczności, które w oparciu o tą samą argumentację apelującego stanowiły już przedmiot kontroli odwoławczej. Na podkreślenie jedynie zasługuje to, że Sąd Rejonowy nie miał powodów aby niewyraźne obrazy z nagrania z monitoringu z dnia 1 kwietnia 2019 r. uczynić koronnym dowodem dla ustalenia śladów i obrażeń ciała u pokrzywdzonego. Przeciwne stanowisko obrony wynikało z błędnego założenia o samookaleczeniu twarzy przez J. D. (2) i subiektywnej interpretacji obrazów z nagrania z monitoringu. Tezy te jednak słusznie zostały przez Sąd I instancji odrzucone, o czym była już wcześniej mowa.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu.

Lp.

Zarzut

3.10.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk poprzez:

- pominięcie wniosku dowodowego z nagrania rozmowy oskarżonego ze świadkiem A. B. złożonego na ostatniej rozprawie, na okoliczność treści oświadczeń świadka dotyczących okoliczności powstania jego zeznań.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Analiza protokołu rozprawy z dnia 21 listopada 2024 r. prowadzi do wniosku, że obrońca w trakcie tej rozprawy co prawda złożył do akt nagranie z rozmowy świadka A. B. wraz ze stenogramem, jednak nie przedstawił konkretnej tezy dowodowej. Zostały one zaliczone w poczet dowodów, lecz słusznie postąpił Sąd Rejonowy nie czyniąc ich podstawą ustaleń faktycznych. Pomijając już nawet kwestie formalnoprocesowe odnośnie tego dowodu, to nie wiadomo na pewno czy w zarejestrowanej rozmowie brał udział świadek A. B., a samo oświadczenie obrony co do personaliów rozmówców było niewystarczające. Ponadto, nawet gdyby nie kwestionować kto uczestniczył w tej rozmowie, to jej treść nie miałaby wpływu na kształt oceny dowodów, czy też poczynione ustalenia faktyczne. Rzekome sugestie o nakłanianiu świadka A. B. przez funkcjonariuszy policji do składania określonej treści zeznań nie były potwierdzone żadnymi obiektywnymi dowodami. Warto przy tym zwrócić uwagę na niekomfortową sytuację w jakiej znalazł się świadek A. B., który zeznając w postępowaniu przygotowawczym zgłosił, że obawia się J. P. (1), a mimo to jego relacja nie była całkiem dla oskarżonego pozytywna. Wiadomo też w sprawie, że oskarżony dał A. B. pieniądze (pozostawił 50 zł w koszu na śmieci) licząc na pomyślne dla siebie zeznania. W związku z tym nie można wykluczyć, że historia o nakłanianiu ww. świadka przez policjantów do składania niekorzystnych dla J. P. (1) zeznań została stworzona do obrony, na użytek tej sprawy. Trzeba jeszcze w tym miejscu dodać, że zeznania świadka A. B. miały w tej sprawie drugorzędne znaczenie albowiem nie był on bezpośrednim świadkiem żadnego ze zdarzeń objętych aktem oskarżenia. Dotyczyły one w znacznej części wzajemnych relacji J. P. (1) i J. D. (2) w czasie zatrudnienia pokrzywdzonego w firmie (...), jak i potem. Obrońca zbędnie tak wiele uwagi poświęcił zdyskredytowaniu zeznań świadka A. B. albowiem nawet gdyby teoretycznie uznać je za niewiarygodne (co nie miało miejsca), to ocena pozostałych dowodów i ustalenia faktyczne pozostałyby bez zmian. Niemniej jednak zeznania A. B. zasługiwały na przymiot wiarygodności i tej trafnej ich oceny nie zmieniał złożony przez obrońcę zapis rozmowy świadka z oskarżonym. Wymieniony dowód osobowy był zaś pomocny w ustaleniu, że J. P. (1) na co dzień nosił przy sobie broń i w kilku sytuacjach używał jej wobec osób trzecich, takich jak A. B., czy T. D.. Zrozumiałe, że obrona dążyła do zdyskredytowania także tego świadka albowiem jego zeznania nie były korzystne dla oskarżonego, jednak pokrętne zabiegi apelującego w tej materii, okazały się zupełnie nieskuteczne.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Podstawę wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, zaś to, że dowody obronne złożone pod koniec procesu w I instancji nie zostały przyjęte za podstawę ustaleń faktycznych, nie oznacza, że nie były brane pod uwagę przez organ orzekający.

Lp.

Zarzut

3.11.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1) w uzupełnieniu apelacji:

Obraza przepisów prawa procesowego, tj. art. 410 kpk poprzez pominięcie w ocenie dowodu z zeznań świadka D. D. (2), który jest spokrewniony z J. D. (2) i którego zeznania Sąd uznał za wiarygodne i obiektywne, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż J. P. (1) groził J. D. (2) w związku z czym ten czuł się obiektywnie zagrożony w sytuacji, gdy:

- z zeznań świadka wprost wynika, że obaj mężczyźni wzajemnie sobie „grozili” bez zamiaru zrealizowania przedmiotowych obietnic, zaś żaden z nich nie czuł się obiektywnie zagrożony ze strony tego drugiego w chwili kierowania rzekomych gróźb;

- „groźby” wypowiadane wzajemnie wobec siebie przez oskarżonego i pokrzywdzonego stanowiły jedynie przyjętą dobrowolnie przez nich wzajemną firmę komunikacji, stanowiącą wewnętrzny rodzaj slangu językowego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przedmiotowy zarzut potwierdza jedynie wysoce subiektywne podejście obrony do treści zgromadzonych w sprawie dowodów, kierowane interesem oskarżonego. Jednak oceny dowodów proponowanej w apelacji i jej uzupełnieniu w trybie art. 449a § 3 kpk nie sposób uznać za zgodną z podstawowymi dyrektywami z art. 7 kpk. Obrońca bowiem fragmentarycznie odnosił się do zeznań wybranych świadków, niejednokrotnie przytaczał je bez szerszego kontekstu, co wypaczało ich rzeczywiste znaczenie. Prawdą jest, że świadek D. D. (2) zeznał, że oskarżony i pokrzywdzony wzajemnie sobie „grozili”. Podobne zeznania składały osoby, które w tym czasie co J. D. (2) były zatrudnione w firmie (...). Wskazać jednak trzeba, że relacje oskarżonego z pokrzywdzonym z tego okresu były dobre, a wspomniane przez świadka D. D. (2) „wzajemne groźby” stanowiły element ich wzajemnych rozmów i nie były traktowane przez żadnego z nich poważnie. Istotne jest, że w momencie zakończenia pracy przez J. D. (2) w firmie (...) powstał konflikt z oskarżonym, który narastał. Pokrzywdzony miał pretensje finansowe wobec oskarżonego i jego żony za czas świadczenia pracy w firmie (...) i roszczenia te próbował od nich bezpośrednio wyegzekwować. To z kolei bardzo nie podobało się oskarżonemu, zwłaszcza gdy pokrzywdzony prowadził rozmowy z jego żoną i domagał się od niej wypłacenia znacznej kwoty pieniędzy. czasie od stycznia 2018 r. Wypowiadanie gróźb przez oskarżonego względem pokrzywdzonego w styczniu 2018 r. oraz od lipca 2018 r. do 1 kwietnia 2019 r., w tym także z bronią w ręku, było odbierane przez J. D. (2) zupełnie inaczej niż w czasie kiedy był on zatrudniony w firmie (...) i łączyły go z oskarżonym bardzo dobre relacje. Należy więc podkreślić, że zeznania brata pokrzywdzonego – D. D. (2), uznane zostały za wiarygodne w części, w jakiej odnosiły się do czasu gdy pokrzywdzony był zatrudniony w firmie (...) i łączyły go bliskie, wręcz przyjacielskie stosunki z oskarżonym. Błędem w tej sytuacji było ocenianie przez pryzmat tych zeznań obiektywnej możliwości obawiania się przez J. D. (2) gróźb kierowanych pod jego adresem przez oskarżonego w inkryminowanym okresie.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Podstawę wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Przeciwne stanowisko obrony nie zasługiwało na uwzględnienie. Zeznania świadka D. D. (2) zostały przez Sąd Rejonowy uwzględnione w trakcie czynienia ustaleń faktycznych. Obrona wyciągnęła błędne, subiektywne wnioski w oparciu o fragmenty zeznań w/w świadka, nie biorąc pod uwagę drastycznej zmiany okoliczności w relacji oskarżonego z pokrzywdzonym, do jakiej doszło w styczniu 2018 r. kiedy to J. D. (2) przestał świadczyć pracę na rzecz J. P. (1) i jego małżonki.

Lp.

Zarzut

3.12.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1) w uzupełnieniu apelacji:

Obraza przepisów prawa procesowego, tj. art. 410 kpk poprzez pominięcie całkowite oraz nieuzasadnione pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego dowodu z zeznań świadka K. K., a także niepoddanie go ocenie, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, że oskarżony groził pokrzywdzonemu, zaś J. D. (2) nie pomówił o kierowanie rzekomych gróźb przez oskarżonego co do jego osoby, by zemścić się na oskarżonym poprzez doprowadzenie jego osoby do ponoszenia odpowiedzialności karnej w sytuacji, gdy w toku postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w Wolsztynie w sprawie o sygn. akt I C 297/20, przedmiotem której był spór cywilny między J. P. (1) a J. D. (2), Sąd na podstawie dowodów z zeznań świadka K. K., złożonych w niniejszej sprawie karnej, a w szczególności protokołu z rozprawy z dnia 14 stycznia 2020 r. (k. 439/441), zasądził od J. D. (2) na rzecz J. P. (1) całość dochodzonego roszczenia, które uprawomocniło się z dniem 17 lutego 2023 r., tj. uznał dowód z zeznań K. K. złożonych w niniejszej sprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. za wiarygodny, co przesądziło bowiem o tym, że pozwoliły one udowodnić roszczenia cywilne J. P. (1) wobec J. D. (2), zatem musiały mieć znaczącą moc dowodową.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy w sposób niekompletny przedstawił ocenę wiarygodności dowodu z zeznań świadka K. K. i ich przydatności do ustalenia stanu faktycznego. Rzeczywiście bowiem w pkt 2 uzupełnionego uzasadnienia pt. „Ocena dowodów” nie zostały one bliżej zaprezentowane. Nie sposób jednak zgodzić się z apelującym, że organ I instancji w ogóle pominął ten dowód. Już bowiem w pierwszym wydaniu uzasadnienia, Sąd wskazał w jakiej części uznał te zeznania za niewiarygodne (k. 729 akt). Ponadto, o tym że zeznania K. K. w części zostały uwzględnione przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, wynika z pkt I uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia pt. „Ustalenie faktów”. Zeznania te wymienione są jako jeden z dowodów stanowiących podstawę ustalenia stanu faktycznego. Jak należy przyjąć Sąd Rejonowy zasadniczo dał wiarę części zeznań świadka K. K., które dotyczyły tego co widział na nagraniu z monitoringu u M. P., choć miały one poślednie znaczenie skoro samo nagranie stanowi dowód w sprawie. Dodać tu można, że zeznanie K. K. dotyczące okna przy drzwiach wejściowych w miejscu zamieszkania pokrzywdzonego było przydatne do weryfikacji okoliczności czy J. D. (2) będąc wewnątrz mieszkania mógł widzieć sylwetkę oskarżonego i trzymany przez niego w ręku przedmiot. Natomiast, jak słusznie uznał Sąd I instancji, niewiarygodne już były depozycje świadka, w których pokrzywdzony miałby go powiadomić, że dokonał samookaleczenia płytą chodnikową w dniu 1 kwietnia 2019 r. w celu doprowadzenia do oskarżenia J. P. (1). W tym fragmencie zeznania świadka były bowiem sprzeczne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, w tym zeznaniami pokrzywdzonego i nagraniem z monitoringu, na którym zarejestrowano m.in. uderzenia zadawane przez oskarżonego kolanem w okolice twarzy, tam gdzie następnie ujawniono główne obrażenia o charakterze podbiegnięć krwawych i otarć naskórka. Ponadto, do obciążających pokrzywdzonego elementów zeznań świadka K. K. trzeba było podchodzić ostrożnie, gdyż świadek nie krył negatywnego nastawienia do pokrzywdzonego związanego z przebiegiem transakcji zakupu części samochodowych od J. D. (2). Z uwagi na powyższe wspomniana wyżej część zeznań świadka K. K. została właściwie ujęta i omówiona w uzasadnieniu Sądu Rejonowego nr 1, w tabeli „Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów”. Stwierdzić więc należało, że Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, a drobne uchybienie procesowe z art. 424 § 1 pkt 1 kpk wymagało tylko uzupełnienia w postępowaniu odwoławczym. W związku z zarzutem obrońcy ocena dowodu z zeznań K. K. nie uległa zmianie, a co istotne, Sąd Rejonowy podał powody zakwestionowania ich w określonej części.

Obrońca oskarżonego złożył w apelacji wniosek o dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Wolsztynie z dnia 9 lutego 2013 r. wydanego w sprawie I C 297/20 oraz akt sprawy I C 297/20 celem wykazania faktu przyznania przez Sąd Rejonowy w Wolsztynie w postępowaniu toczącym się pod sygn. akt I C 297/20 wiarygodności zeznań K. K. złożonych przez świadka w niniejszym postępowaniu karnym w dniu 14 stycznia 2020 r., w szczególności co do wątków wspólnych zarówno w niniejszej sprawie jak i prowadzonej pod sygn. akt I C 297/20. Sąd Okręgowy na rozprawie apelacyjnej w dniu 14 października 2025 r. w oparciu o przepis art. 453 § 2 pkt 2 kpk oddalił w/w wniosek dowodowy, uznając że dotyczy on faktu niebędącego przedmiotem postępowania przed Sądem I instancji, a składający wniosek mógł go wcześniej powołać, skoro sprawa w Sądzie Rejonowym w Wolsztynie o sygn. akt I C 297/20 została prawomocnie zakończona już 17 lutego 2023 r. W związku z takim postąpieniem procesowym treści zarzutu odnoszące się do zeznań świadka K. K. w sprawie Sądu Rejonowego w Wolsztynie o sygn. akt I C 297/20 należało uznać za bezprzedmiotowe. Na koniec należy jedynie przypomnieć, że sąd karny ma obowiązek dokonywania samodzielnej oceny zgromadzonych w danym postępowaniu karnym dowodów. Wobec tego wartościowanie zeznań danego świadka w innym przedmiotowo postępowaniu (np. cywilnym), nie ma żadnego wpływu na ocenę zeznań tej osoby złożonych w rozpatrywanej sprawie karnej.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Podstawę wyroku Sądu Rejonowego w sprawie oskarżonego J. P. (1) stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Zeznania świadka K. K. zostały przez Sąd Rejonowy w części uwzględnione do czynionych ustaleń faktycznych, a uzupełnienia wymagała tylko argumentacja dokonania tej pozytywnie ocenionej części relacji świadka K. K., jednak uchybienie to zostało konwalidowane przez Sąd Okręgowy w postępowaniu odwoławczym. Z kolei treść zeznań świadka K. K. złożonych w postępowaniu cywilnym prowadzonym pod sygn. akt I C 297/20 nie miała znaczenia dla oceny wiarygodności jego relacji przedstawionej w niniejszym postępowaniu karnym, a wniosek o przeprowadzenie dowodu z akt w/w sprawy cywilnej został oddalony przez Sąd II instancji w toku postępowania apelacyjnego.

Lp.

Zarzut

3.13.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1) w uzupełnieniu apelacji:

Obraza przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 poprzez:

- wyciągnięcie jedynie na podstawie materiału zdjęciowego znajdującego się w aktach sprawy w postaci dokumentacji zdjęciowej ukazującej wejście do domu pokrzywdzonego wniosków, że J. D. (2) mógł widzieć przez okno znajdujące się obok drzwi wejściowych do jego domu, które było zaklejone tzw. folią mleczną, uniemożliwiającą przejrzystą widoczność, iż oskarżony w chwili dobijania się do drzwi jego domu dzierżył pistolet, co doprowadziło do powstania błędu w ustaleniach faktycznych w powyższym przedmiocie, w sytuacji gdy:

⚫

dokumentacja fotograficzna nie daje możliwości zbadania kwestii przejrzystości z okna znajdującego się przy drzwiach wejściowych domu świadka J. D. (2), zwłaszcza w warunkach wieczornych, które to miały mieć miejsce podczas zdarzenia w lipcu 2018 r.;

⚫

zbadanie przejrzystości okna znajdującego się przy drzwiach wejściowych domu świadka J. D. (2) zwłaszcza w warunkach wieczornych, które to miały mieć miejsce podczas zdarzenia w lipcu 2018 r., mogło się odbyć tylko na podstawie przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca zdarzenia;

⚫

fotografie ukazują wejście do domu pokrzywdzonego i szybę znajdującą się przy nim od strony zewnętrznej, zaś w toku niniejszej sprawy pokrzywdzony miał rzekomo widzieć ze środka pomieszczenia osobę oskarżonego trzymającego w ręku pistolet.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Obrońca bazując na powyższych elementach dowodowych nie zdołał podważyć oceny dowodów jakiej dokonał Sąd Rejonowy co do przebiegu inkryminowanego zdarzenia z lipca 2018 r. Możliwość obserwowania wewnątrz mieszkania sylwetki i przedmiotu trzymanego w ręku przez oskarżonego dobijającego się do drzwi wejściowych, przez okno zlokalizowane obok tych drzwi została rozstrzygnięta i omówiona w pkt 3.6. oraz 3.7. niniejszego uzasadnienia. Sąd Okręgowy zajął się także kwestią procesową dotyczącą ewentualnych oględzin miejsca zamieszkania pokrzywdzonego (pkt 3.7.). Ponowne omawianie tych samych zastrzeżeń apelacyjnych byłoby zbędne. Zaakcentować jedynie warto, że ustalenia faktyczne dotyczące zajścia z lipca 2018 r. wywołanego przez oskarżonego nie zostały poczynione jedynie w oparciu o dokumentację zdjęciową mieszkania pokrzywdzonego przedstawioną przez obronę, jak błędnie założył apelujący, lecz na podstawie szeregu dowodów (przede wszystkim osobowych) omówionych już wyżej przez Sąd II instancji. Odmienne stanowisko obrony w omawianej kwestii nie zostało zaaprobowane przez organ odwoławczy.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów była poprawna i zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk. Ustalenia faktyczne odnośnie możliwości obserwowania przez pokrzywdzonego znajdującego się wewnątrz mieszkania sylwetki i przedmiotu trzymanego w ręku przez oskarżonego znajdującego się przy drzwiach wejściowych, zostały poczynione w oparciu o szereg dowodów (w tym przede wszystkim osobowych) wymienionych i opisanych w pkt 3.6. i 3.7. niniejszego uzasadnienia.

Lp.

Zarzut

3.14.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1) w uzupełnieniu apelacji:

Obraza przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 poprzez:

- nieprawidłową ocenę dowodu z zeznań świadka A. G., polegające na wyciągnięciu z nich wniosku doprowadzającego do powstania błędu w ustaleniach faktycznych, że świadek widziała, iż oskarżony miał przy sobie pistolet podczas zdarzenia z lipca 2018 r. jak również poprzez przypisanie zeznaniom ww. świadka przymiotu wiarygodności w sytuacji, gdy:

⚫

z zeznań J. D. (2) – rzekomego bezpośredniego świadka zdarzenia – złożonych na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. wynika, iż A. G. nie widziała zdarzenia;

⚫

świadek nie złożył zeznań na żadnej z rozpraw toczących się w przedmiotowej sprawie, uniemożliwiając tym samym obronie weryfikację prawdziwości składanych zeznań;

⚫

wnioski wyprowadzone przez Sąd w tym przedmiocie pozostają sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym;

⚫

całkowicie pozbawione logiki pozostają twierdzenia świadka jakoby ze strachu przed J. P. (1) odmawiała zeznań dotyczących jego osoby podczas przesłuchania w dniu 2 kwietnia 2019 r. albowiem dzień wcześniej złożyła obszerne zeznania na jego niekorzyść, zaś w trakcie przesłuchania w dniu 2 kwietnia 2019 r. pomimo rzekomego strachu przed oskarżonym, podtrzymała swoje zeznania z dnia 1 kwietnia 2019 r., co miało stanowić wyłącznie zabieg mający na celu przedstawienie osoby oskarżonego w niekorzystnym świetle Sądu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła takich nieprawidłowości w ocenie zeznań A. G., które rzutowałyby na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy zasadniczo trafnie ocenił wartość dowodową tego dowodu osobowego, zestawił go z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, uwzględniając przy tym wszystkie dyrektywy z art. 7 kpk. Zeznania A. G. korelowały z wiarygodnymi dowodami wymienionymi w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Przeciwne stanowisko obrony było w tej sytuacji błędne i nie zostało poparte argumentacją, która podważałaby prawidłowość tych posunięć procesowych Sądu I instancji. Nie miał racji skarżący twierdząc, że zeznania A. G. były sprzeczne z zeznaniami J. D. (2) odnośnie zaobserwowania osoby J. P. (1) stojącego przed drzwiami ich mieszkania i jego zachowania. Z zeznań J. D. (2) wynika, że w chwili inkryminowanego zdarzenia z lipca 2018 r. w N. był on skupiony na obserwowaniu zachowań J. P. (1) znajdującego się przed drzwiami wejściowymi, nie wskazywał gdzie dokładnie wówczas znajdowała się jego żona. W takich okolicznościach mógł on nawet nie dostrzec, że A. G. była w pobliżu i również widziała ona J. P. (1) na zewnątrz ich mieszkania. Inkryminowane zdarzenie przecież trwało dłuższą chwilę, stąd A. G. mogła zauważyć oskarżonego przed drzwiami przez okno, a następnie szukać schronienia w innym pomieszczeniu. Świadek, tak jak pokrzywdzony utrzymywała, że była możliwość zobaczenia przez okno w kuchni co dzieje się na zewnątrz. W takich okolicznościach nie sposób uznać opisu zdarzeń przedstawionego przez pokrzywdzonego i jego żonę jako zawierających sprzeczności nie dające się logicznie wytłumaczyć. Jedynym mankamentem Sądu I instancji było przyjęcie w treści uzasadnienia, że A. G. widziała w ręku oskarżonego broń, ponieważ świadek tak nie zeznawała. Zwrócono na to uwagę przy omawianiu jednego z wcześniejszych zarzutów apelacyjnych, w pkt 3.6. niniejszego opracowania.

Apelujący niezasadnie też twierdził, że zeznania A. G. odnośnie obaw przed oskarżonym były nielogiczne względem pozostałej części jej relacji procesowej. Po złożeniu pierwszych chronologicznie zeznań w postępowaniu przygotowawczym miała miejsce sytuacja kiedy oskarżony jeździł za A. G. autem, czego świadek się przestraszyła. Ta sytuacja jak najbardziej mogła mieć wpływ na postawę procesową świadka gdy przyszło jej składać zeznania w postępowaniu przygotowawczym po raz drugi. Jednocześnie podtrzymała wtedy swoje poprzednie zeznania, a to przecież w żaden sposób nie wykluczało odczuwania przez nią strachu przed oskarżonym. Powyższe okoliczności zaś obrońca w swoich rozważaniach niezasadnie pominął. Na koniec należało wskazać, że świadek A. G. została przesłuchana bezpośrednio przed Sądem I instancji w dniu 21 listopada 2024 r. Na tej rozprawie obecny był obrońca oskarżonego i miał możliwość zadawania świadkowi pytań, z którego to uprawnienia skorzystał. Zupełnie nieuzasadnione było więc twierdzenie, że świadek A. G. nie złożyła zeznań na żadnej z rozpraw toczących się w przedmiotowej sprawie, uniemożliwiając tym samym obronie weryfikację prawdziwości składanych zeznań. Niedobrze zatem wypadł podniesiony zarzut procesowy, który de facto pozostawał w sprzeczności z treścią materiału dowodowego sprawy.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu.

Lp.

Zarzut

3.15.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1) w uzupełnieniu apelacji:

Obraza przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 poprzez:

- dokonanie nieprawidłowej oceny dowodu z zeznań świadka M. P. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że świadek dostarczył informacji w jaki sposób doszło do szarpaniny, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, że oskarżony spowodował uszkodzenie ciała pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni, zaś J. D. (2) nie spowodował samodzielnie obrażeń na swoim ciele, by zemścić się na oskarżonym poprzez doprowadzenie jego osoby do ponoszenia odpowiedzialności karnej w sytuacji, gdy świadek wprost zeznał, iż nie widział w jaki sposób miało dojść do szarpaniny, bowiem był zajęty innymi czynnościami, jak również przebywał w oddzielnym pomieszczeniu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych uchybień w procesie oceny wiarygodności zeznań świadka M. P., która podobnie jak pozostałych, była trafna, rzetelna i uwzględniała w odpowiednim stopniu dyrektywy z art. 7 kpk, tj. zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Podkreślić trzeba, że zeznania ww. świadka były jednym z szeregu dowodów dotyczących przebiegu zdarzenia z dnia 1 kwietnia 2019 r. Prawdą jest, jak wskazał obrońca, że M. P. nie widział całości inkryminowanego zdarzenia albowiem był zajęty obowiązkami zawodowymi i nie obserwował dokładnie pokrzywdzonego i oskarżonego kiedy byli oni razem w jego warsztacie. Natomiast przebieg wydarzeń przed warsztatem świadek relacjonował w oparciu o nagranie z monitoringu, z którym zapoznał się po zdarzeniu. Wobec tego, że zeznania świadka M. P. nie były jedynym dowodem w sprawie co do przebiegu wydarzeń z dnia 1 kwietnia 2019 r., brak z jego strony bacznej obserwacji wzajemnych zachowań oskarżonego i pokrzywdzonego gdy przebywali w środku warsztatu samochodowego, nie uniemożliwiał ustalenia tego fragmentu zdarzenia. Pomocne w tym zakresie były przede wszystkim konsekwentne zeznania pokrzywdzonego J. D. (2), wskazujące też na przyczynę wybuchu agresji oskarżonego względem niego. Obrońca zaś opierając się na wyjaśnieniach oskarżonego tracił z pola widzenia istotny w tej sprawie fakt, że to J. P. (1) zadawał pokrzywdzonemu ciosy przed warsztatem samochodowym M. P., a nie odwrotnie. To właśnie one doprowadziły do powstania ustalonych obrażeń ciała, wyczerpując zarazem ustawowe znamiona występku z art. 157 § 2 kk. Nawet kierowanie przez J. D. (2) obraźliwych słów pod adresem oskarżonego i jego małżonki oskarżonego (do czego pokrzywdzony sam się przyznał) w ramach odzewu na jego zaczepki słowne nie uprawniało podsądnego J. P. do użycia siły. Tych ważkich okoliczności obrońca zdawał się zupełnie nie dostrzegać. Konkludując, ocena wiarygodności zeznań M. P. była prawidłowa i na tej podstawie, w połączeniu z pozostałymi wiarygodnymi dowodami, Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne co do przebiegu zdarzenia z dnia 1 kwietnia 2019 r. Obrońca natomiast w sposób dowolny, w oderwaniu od dowodów uznanych przez organ orzekający za pełnowartościowe, interpretował zeznania M. P. dotyczące zajścia w dniu 1 kwietnia 2019 r. Teza o dokonaniu samookaleczenia przez J. D. (2) została odrzucona, co omówiono kompleksowo we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła uchybień przy ocenie wiarygodności materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym co do zeznań M. P.. Wszystkie dowody zostały ocenione w sposób prawidłowy z uwzględnieniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Nie było więc powodów by w instancji odwoławczej wydać orzeczenie jakiego oczekiwał apelujący.

Lp.

Zarzut

3.16.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1) w uzupełnieniu apelacji:

Obraza przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 poprzez:

- przeprowadzenie oceny dowodu z nagrania rozmowy J. D. (2) z A. K. w sposób dowolny a nie swobodny, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż J. D. (2) nie planował zemsty na oskarżonym, zwłaszcza w kontekście sprowokowania go do popełnienia czynu zabronionego celem spowodowania ponoszenia przez jego osobę odpowiedzialności karnej w sytuacji, gdy:

⚫

wypowiedzi J. D. (2) kierowane na temat oskarżonego stanowiły bezpośrednie zapowiedzi zemsty na nim;

⚫

z wypowiedzi J. D. (2) wynika, że planował zemstę na oskarżonym od dłuższego czasu;

⚫

„pełnoprawne” działania mające być skierowane przez J. D. (2) względem oskarżonego sprowadzały się do tego, iż J. D. (2) chciał doprowadzić do sytuacji, gdzie oskarżony będzie ponosił odpowiedzialność prawną, jednakże miałoby się to odbyć na skutek sprowokowania takowej sytuacji przez J. D. (2).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy podkreśla, iż dowód z nagrania rozmowy J. D. (2) z A. K. został poddany należytej ocenie przez organ orzekający. Jak wynika z uzupełnionego uzasadnienia Sądu Rejonowego, przyjęto do rozważań, że w rozmowie tej pokrzywdzony zapowiadał zemstę na oskarżonym. Jak jednak wyraźnie zaznaczono już w pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia samo wypowiadanie takich słów/zapowiedzi nie oznacza, że zdarzenia stanowiące przedmiot niniejszego postępowania zostały celowo zaplanowane i przeprowadzone przez J. D. (2) po to by doprowadzić do bezpodstawnego skazania oskarżonego J. P. (1). J. D. (2) oraz A. K. składali zeznania odnośnie tej rozmowy, które zasadnie zostały przez Sąd Rejonowy zaakceptowane. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w trakcie rozmowy z A. K. pokrzywdzony był wzburzony, kierowała nim złość i frustracja z powodu nieuwzględnionych przez J. P. (1) roszczeń finansowych związanych z jego działalnością w ramach firmy (...). W takich okolicznościach wypowiadanie zapowiedzi zemsty bywa nieprzemyślane. Ponadto pokrzywdzony został uczulony przez A. K. o konieczności rozwiązywania wszystkich sporów z oskarżonym zgodnie z literą prawa i na drodze sądowej. Rozmowa z A. K. uświadamiała pokrzywdzonemu konieczność działania zgodnie z przepisami prawa. Przeciwne wnioski obrony raziły dowolnością, nie znajdując podstawy faktycznej w wartościowych dowodach. Przedstawiane dowody mające przekonać do ferowanej linii obrony były pozbawione obiektywizmu. Obciążające zaś oskarżonego zeznania J. D. (2) były wyważone, spójne, a opis inkryminowanych zdarzeń nie był przerysowany, czy wyolbrzymiony, czego można by się spodziewać po osobie celowo oskarżającej o niepopełnione czyny. Co godne podkreślenia, pokrzywdzony zawsze podawał tło sytuacyjne oraz towarzyszące zdarzeniom emocje. Kluczowe jest także, że zeznania pokrzywdzonego nie były jedynym dowodem świadczącym o zaistnieniu inkryminowanych zdarzeń. Na drugiej szali zaś pozostawały wyjaśnienia oskarżonego, nieprzyznającego się do zarzucanych mu czynów. Znamienne jest przy tym, że obrona nie wykazała w postępowaniu odwoławczym żadnych takich nieprawidłowości w ocenie poszczególnych dowodów zgromadzonych w tej sprawie, które rzutowałyby na prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych. Wypowiedziana chęć zemszczenia się na oskarżonym obrona podchwyciła, gdyż miało to potwierdzać tezę o wymyśleniu przez pokrzywdzonego wszystkich inkryminowanych sytuacji, zaplanowania przebiegu zajścia dnia 1 kwietnia 2019 r., po to by doprowadzić do niesłusznego i bezpodstawnego skazania J. P. (1). Jednak tezy te pozostawały nielogiczne, wyolbrzymione, ale przede wszystkim nie korelowały z wiarygodnymi dowodami zgromadzonymi w sprawie.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów (w tym również nagrania rozmowy J. D. (2) z A. K.) była poprawna i zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk. Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych uchybień przy ocenie wiarygodności materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie. Wszystkie dowody zostały ocenione w sposób prawidłowy z uwzględnieniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Nie było więc powodów by w instancji odwoławczej wydać orzeczenie jakiego oczekiwał apelujący.

Lp.

Zarzut

3.17.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1) w uzupełnieniu apelacji:

Obraza przepisów prawa procesowego, tj. art. 410 kpk poprzez:

- pominięcie w ocenie dowodu z zeznań świadka D. D. (2), który jest spokrewniony z J. D. (2) i którego zeznania Sąd uznał na wiarygodne oraz obiektywne, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż J. P. (1) groził J. D. (2) w związku z tym ten czuł się obiektywnie zagrożony w sytuacji, gdy:

⚫

z zeznań świadka wprost wynika, że obaj mężczyźni wzajemnie sobie „grozili” bez zamiaru zrealizowania przedmiotowych obietnic, zaś żaden z nich nie czuł się obiektywnie zagrożony ze strony tego drugiego w chwili kierowania rzekomych gróźb;

⚫

„groźby” wypowiadane wzajemnie wobec siebie przez oskarżonego i pokrzywdzonego stanowiły jedynie przyjętą dobrowolnie przez nich wzajemną formę komunikacji, stanowiącą wewnętrzny rodzaj slangu językowego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Tożsamy zarzut został już omówiony w pkt 3.11. niniejszego uzasadnienia, do którego należało z tego miejsca odesłać. Zagadnienia poruszone w niniejszym zarzucie nie wymagały uzupełnienia.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Zeznania świadka D. D. (2) zostały przez Sąd Rejonowy uwzględnione w trakcie czynienia ustaleń faktycznych. Obrona wyciągnęła błędne, subiektywne wnioski wynikające z fragmentów zeznań w/w świadka, nie biorąc pod uwagę drastycznej zmiany okoliczności i relacji oskarżonego z pokrzywdzonym, kiedy to J. D. (2) został zwolniony z firmy (...).

Lp.

Zarzut

3.18.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1) w uzupełnieniu apelacji:

Obraza przepisów prawa procesowego, tj. art. 410 kpk poprzez:

- całkowite oraz nieuzasadnione pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego dowodu z zeznań świadka K. K., a także niepoddanie go ocenie, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, iż oskarżony spowodował uszkodzenie ciała pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni, zaś J. D. (2) nie spowodował samodzielnie obrażeń na swoim ciele, by zemścić się na oskarżonym poprzez doprowadzenie jego osoby do ponoszenia odpowiedzialności karnej w sytuacji, gdy:

⚫

zeznania te pokrywają się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, takim jak nagranie z monitoringu dnia 1 kwietnia 2019 r. oraz zrzuty nagrania z monitoringu, gdzie pokrzywdzony bezpośrednio po bójce z oskarżonym nie ma widocznych śladów otarć na twarzy, a dopiero po powrocie na miejsce zdarzenia, po wcześniejszym jego opuszczeniu, na twarzy pokrzywdzonego widoczne są otarcia;

⚫

zeznania te pokrywają się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, takim jak zeznania świadków oraz nagraniem rozmowy pokrzywdzonego z A. K., z których wynika, że pokrzywdzony planował odegrać się na oskarżonym;

⚫

z dowodu jakim jest nagranie z monitoringu z dnia 1 kwietnia 2019 r. wynika, że pokrzywdzony prowokował oskarżonego do udziału w bójce poprzez m.in. pokazanie gestu środkowego palca, kiedy oskarżony nie wykonywał wobec niego żadnych agresywnych działań;

⚫

z zeznań świadków K. C. i I. B. wynika, że pokrzywdzony planował zemstę na oskarżonym i w tym celu m.in. gromadził materiały go obciążające;

⚫

w toku postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w Wolsztynie w sprawie o sygn. akt I C 297/20, przedmiotem której był spór cywilny między J. P. (1) a J. D. (2), Sąd na podstawie dowodów z zeznań świadka K. K., złożonych w niniejszej sprawie karnej, a w szczególności protokołu z rozprawy z dnia 14 stycznia 2020 r. (k. 439-441), zasądził od J. D. (2) na rzecz J. P. (1) całość dochodzonego roszczenia, które uprawomocniło się z dniem 17 lutego 2023 r., tj. uznał dowód z zeznań K. K. złożonych w niniejszej sprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. za wiarygodne, co przesądziło bowiem o tym, iż pozwoliły one udowodnić roszczenia cywilne J. P. (1) wobec J. D. (2), zatem musiały mieć znaczącą moc dowodową.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przedmiotowy zarzut stanowi powtórzenie zagadnień omówionych już w pkt 3.2. - 3.5., 3.12 oraz 3.16. niniejszego uzasadnienia. Nie ma potrzeby ponownego rozstrzygania w tym miejscu tych samych okoliczności, które stanowiły już przedmiot rozpoznania przez Sąd Okręgowy.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Podstawę wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Przeciwne stanowisko obrony nie zasługiwało na uwzględnienie.

Lp.

Zarzut

3.19.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1) w uzupełnieniu apelacji:

Obraza przepisów prawa procesowego, tj. art. 449a § 1 i 2 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez brak uzupełnienia treści uzasadnienia o kwestię wpływu treści nagranej rozmowy między świadkiem A. K. i pokrzywdzonym J. D. (2) a brakiem jej ujemnego wpływu na wiarygodność zeznań J. D. (2) w sytuacji, gdy w treści postanowienia z dnia 15 kwietnia 2025 r. o sygn. akt IV Ka 144/25 Sąd Okręgowy w Poznaniu zobowiązał Sąd I instancji do szczegółowego uzasadnienia przedmiotowej kwestii.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przedmiotowy zarzut podniesiony w uzupełnieniu apelacji poddaje w wątpliwość, czy obrońca skrupulatnie zapoznał się z uzupełnionym przez Sąd Rejonowy uzasadnieniem zaskarżonego wyroku. W dokumencie tym znajduje się bowiem argumentacja, jaka zaważyła na przypisaniu wiarygodności zeznaniom świadka A. K.. W ramach tych wskazań znajduje się nawiązanie do nagrania rozmowy prowadzonej przez J. D. (2) z A. K.. Sąd Rejonowy dokonał trafnej oceny tego nagrania, opisał jej wpływ na wiarygodność relacji świadka A. K., tym samym czyniąc zadość zobowiązaniom z postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 15 kwietnia 2025 r. Stanowisko organu meriti zasługiwało na akceptację. Nie ma przy tym potrzeby w tym miejscu bardziej rozbudowanego omawiania znaczenia dowodowego nagrania rozmowy J. D. (2) z A. K., gdyż rozważania Sądu Rejonowego w tej kwestii są wystarczające, a obrona nie przedstawiła żadnych rzeczowych argumentów poza subiektywnymi twierdzeniami, że wspomniana rozmowa miałaby potwierdzać celowe sprowokowanie czy wyimaginowanie przez pokrzywdzonego wszystkich inkryminowanych zdarzeń objętym aktem oskarżenia celem doprowadzenia do niesłusznego skazania J. P. (1). Zagadnienia związane z zemstą, pomówieniem i rzekomym sprowokowaniem inkryminowanych zdarzeń również zostały już omówione powyżej, a obrona w ramach przedmiotowego zarzutu nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła by doszło do naruszenia przepisów proceduralnych wymienionych w zarzucie, mających przy tym wpływ na treść zapadłego wyroku. Uzupełnione przez Sąd Rejonowy uzasadnienie zasadniczo spełniało wymogi wymienione w treści postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2025 r. Konieczne okazało się jedynie w instancji odwoławczej uzupełnienie oceny dowodowej w zakresie części zeznań świadka K. K.. Nie był to jednak żaden powód do ingerencji w zaskarżony wyrok.

Lp.

Zarzut

3.20.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego J. P. (1):

Obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 § 1 kk poprzez uzależnienie możliwości zastosowania instytucji warunkowego umorzenia od przyznania się oskarżonego do zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy przyznanie się do winy nie jest obligatoryjną przesłanką do zastosowania ww. instytucji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Rację ma obrońca, że kwestia przyznania się do winy za dany czyn zarzucany sprawcy nie jest warunkiem koniecznym dla zastosowania instytucji przewidzianej w art. 66 § 1 kk. Wymieniony przepis nie wymienia przyznania się do winy pośród warunków niezbędnych dla zastosowania środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego. Niemniej jednak negatywna decyzja w zakresie złożonego przez obronę wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego okazała się słuszna i była rozpatrywana pod kątem ewentualnych błędów w ustaleniach faktycznych, a nie zgłoszonego mylnie zarzutu obrazy prawa materialnego. Przepis art. 66 § 1 kk stanowi, że sąd może (nie jest to nakazane) warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Istotne jest, że przewidziana w art. 66 § 1 kk instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego, dedykowana jest sprawcom przestępstw o niedużym ciężarze gatunkowym ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV KK 103/25, Lex nr 3854415). Ponadto tylko sprawca, co do którego sąd nabierze przekonania, że rozpoznawany czyn był odosobnionym incydentem w jego życiu i można realnie zakładać, iż w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa może skorzystać z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt III KK 537/22, Lex nr 3509850).

Mając na względzie wszystko powyższe, Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego o braku podstaw do warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec J. P. (1). Nie sposób bowiem uznać przypisanych mu przestępstw za takie, w których wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne. Świadczy o tym przykładowo kierowanie wielokrotnych gróźb, w tym z użyciem broni i prezentowanie tego typu narzędzia, także dokonanie uszkodzeń ciała pokrzywdzonego, w okolicznościach wskazujących na zuchwałość sprawcy, bez zważania na możliwość obserwowania zdarzenia przez osoby trzecie. Co również istotne, oskarżony działał wówczas celem wywarcia wpływu na postawę świadka. To wszystko nie mogło być uznane za czyny o społecznej szkodliwości uzasadniającej brak wyroku skazującego i niewymierzenie sprawcy kary. Obrona kreując w środku odwoławczym odmienne tezy pomijała istotne okoliczności inkryminowanych zdarzeń wpływające na podwyższenie poziomu stopnia społecznej szkodliwości przypisanych J. P. (1) czynów. Nie przedstawiono przy tym żadnej okoliczności mogącej korzystnie wpłynąć na ocenę zachowań oskarżonego. Kwestia pojednania się sprawcy z pokrzywdzonym była już także znana Sądowi I instancji i w związku z tym, że nie wpłynęła istotnie ani na zakres prowadzonego postępowania dowodowego ani na większą samokrytykę postępowania przez oskarżonego, także nie zaważyła na złagodzeniu wyroku. Konkludując, w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania albowiem stały temu na przeszkodzie duży stopień winy i społecznej szkodliwości osądzanych zachowań podsądnego. Przeciwne stanowisko obrony nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez warunkowe umorzenie postępowania karnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. W niniejszej sprawie Sąd I instancji słusznie uznał, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania z art. 66 § 1 kk.

Lp.

Zarzut

3.21.

Zarzut podniesiony przez prokuratora:

Rażąca łagodność wymierzonej kary poprzez niesłuszne niezastosowanie wobec oskarżonego J. P. (1) za przypisane mu przestępstwa z art. 190 § 1 kk oraz art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk i art. 245 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk środków probacyjnych z art. 72 § 1 pkt 7 i 7a kk, tj. powstrzymania się od kontaktowania z pokrzywdzonym, zbliżania się do pokrzywdzonego oraz powstrzymywania się od przebywania w miejscu zamieszkania pokrzywdzonego, a także środka kompensacyjnego z art. 46 § 1 kk w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, przez co wydane orzeczenie nie uwzględnia stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, nie uwzględnia w pełni celów kary w zakresie prewencji indywidualnej oraz ogólnej, a w szczególności nie zabezpiecza interesów pokrzywdzonego J. D. (2).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzut za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd II instancji nie stwierdził by orzeczone kary jednostkowe były rażąco łagodne. Ich wymiar został dostosowany do występujących w sprawie okoliczności obciążających, łagodzących oraz stopnia winy i społecznej szkodliwości każdego z osądzanych czynów. Kary jednostkowe w świetle ustawowych granic kary za przypisane oskarżonemu czyny nie były nadmiernie surowe, jednakże w okolicznościach osądzanych przypadków były odpowiednie do wagi poszczególnych przestępstw i wystarczające by zadośćuczynić wszystkim celom stawianym karze zarówno w zakresie prewencji generalnej, jak i indywidualnej. Powyższe uwagi mają zasadniczo charakter porządkowy, gdyż prokurator nie podważał współmierności orzeczonych kar jednostkowych, tylko wskazywał na niewspółmierną łagodność wyroku z uwagi na zaniechanie orzeczenia przez Sąd Rejonowy środków probacyjnych wymienionych w art. 72 § 1 pkt 7 i 7a kk oraz środka kompensacyjnego w postaci naprawienia szkody przewidzianego w art. 46 § 1 kk.

Zdaniem Sądu odwoławczego podniesiony przez skarżącego brak orzeczenia środków probacyjnych okazał się chybiony. Zaznaczyć należy, że nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do kwestii zasadności zastosowania wskazanych środków probacyjnych nie było żadnym uchybieniem. Przepisy proceduralne nie nakładają bowiem na organ meriti obowiązku omawiania w uzasadnieniu wyroku wszystkich fakultatywnych instytucji, których sąd w danej sprawie nie zastosował, a nie wnioskowała o to żadna ze stron postępowania. Odmienne oczekiwania oskarżyciela publicznego były bezpodstawne. Przechodząc do meritum, Sąd II instancji nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości w decyzji o niezastosowaniu środków probacyjnych przewidzianych w art. 72 § 1 pkt 7 i 7a kk. Znamiennym jest, że orzeczenia takich środków probacyjnych nie domagał się sam pokrzywdzony. Ponadto, nie było obiektywnych przesłanek przemawiających za ich zastosowaniem. Należy dostrzec, że od momentu popełnienia czynów przez oskarżonego do wyrokowania minęło około 6 lat. Oskarżony i pokrzywdzony zadeklarowali pojednanie, a od momentu feralnych zdarzeń nie doszło do popełnienia przez oskarżonego przestępstwa na szkodę J. D. (2). Żadnych sygnałów w tym zakresie w czasie trwającego postępowania jurysdykcyjnego pokrzywdzony nie zgłaszał (jak to miało miejsce w postępowaniu przygotowawczym) ani, że jeszcze realnie obawia się oskarżonego. W takich okolicznościach nie było obiektywnych podstaw by orzekać środki probacyjne przewidziane w art. 72 § 1 pkt 7 i 7a kk celem zapewnienia bezpieczeństwa pokrzywdzonemu albowiem po upływie tak długiego okresu czasu od inkryminowanych czynów, nie było to ani celowe ani konieczne posunięcie. Na marginesie, apelujący nie wskazał konkretnie za który z czynów środki te miałyby zostać dodane.

Zgodnie z art. 46 § 1 kk w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Pokrzywdzony J. D. (2) nie składał w toku niniejszego postępowania wniosku o orzeczenie środka kompensacyjnego z art. 46 § 1 kk. Oczywiście mimo braku inicjatywy pokrzywdzonego, Sąd Rejonowy miał możliwość orzec z urzędu obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienie za krzywdę, co wynika wprost z art. 46 § 1 kk. Należało rozważyć, czy w rozpatrywanej sprawie zaistniały podstawy do fakultatywnego orzeczenia o środku kompensacyjnym. Zdaniem Sądu Okręgowego brak było podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia. Nie wykazano bowiem w apelacji by na skutek bezprawnego zachowania oskarżonego powstała konkretna szkoda i na czym ona polegała. Pozostawała możliwość orzeczenia zadośćuczynienia za krzywdę, jednak ku takiemu rozstrzygnięciu również nie było wystarczających podstaw. Znamienne jest, że wystąpienia krzywdy nie można domniemywać, tylko należy wykazać ją dowodowo. W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do przyjęcia ustaleń faktycznych o wystąpieniu krzywdy oraz jej rozmiarze, gdyż powinien to wykazać apelujący na niekorzyść oskarżonego prokurator. Apelujący w tym zakresie jednak się z tego zadania nie wywiązał, poprzestając na dość ogólnych twierdzeniach o konieczności zastosowania środka kompensacyjnego celem wzmocnienia oddziaływania orzeczonej kary na osobę oskarżonego. Tymczasem głównym celem środków kompensacyjnych jest wyrównanie szkód i krzywd wyrządzonych przestępstwem a nie realizowanie celów stawianych karze i środkom karnym w ogólności. Konieczności orzeczenia środka kompensacyjnego z art. 46 § 1 kk z urzędu apelujący jednak nie wykazał. Stanowisko oskarżyciela publicznego nie zasługiwało zatem na uwzględnienie w żadnej części.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie wobec oskarżonego na podstawie art. 72 § 1 pkt 7 i 7a kk środków probacyjnych powtrzymania się od kontaktowania w jakiejkolwiek formie z pokrzywdzonym J. D. (2), zbliżania się do pokrzywdzonego J. D. (2) na odległość mniejszą niż 20 m, a także powstrzymania się od przebywania oskarżonego w miejscu zamieszkania pokrzywdzonego J. D. (2) oraz na podstawie art. 46 § 1 kk środka kompensacyjnego w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 5.000 zł na rzecz pokrzywdzonego J. D. (2).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższych wniosków z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Kontrola odwoławcza nie wykazała żadnych nieprawidłowości w decyzji Sądu Rejonowego o braku orzeczenia środków probacyjnych przewidzianych w art. 72 § 1 pkt 7 i 7a kk oraz środka kompensacyjnego z art. 46 § 1 kk. Przeciwne tezy zawarte w apelacji oskarżyciela publicznego nie zasługiwały na aprobatę.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w całości – pkt 1 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 października 2025 r.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powodem utrzymania wyroku w mocy w całości jest całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego J. P. (1) oraz apelacji oskarżyciela publicznego, jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Przepis art. 636 § 1 kpk stanowi, że w sprawach z oskarżenia publicznego, w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy, a jeżeli środek ten pochodzi wyłącznie od oskarżyciela publicznego – koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. Natomiast zgodnie z art. 633 kpk koszty procesu przypadające od kilku oskarżonych lub oskarżycieli prywatnych albo posiłkowych, jak również oskarżonych i oskarżycieli, sąd zasądza od każdego z nich według zasad słuszności, mając w szczególności na względzie koszty związane ze sprawą każdego z nich.

Mając na względzie powyżej przytoczone normy prawne, Sąd Okręgowy obciążył oskarżonego J. P. (1) kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w 1/2 części, tj. w kwocie 20 zł. [10 zł jako połowa ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism, którą określa § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2013, poz. 663 ze zm.) oraz 10 zł jako połowa opłaty za wydanie informacji o oskarżonym z Krajowego Rejestru Karnego, którą określa § 3 ust. 2 ustawy z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego]. Ponadto w oparciu o regulacje art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych Sąd odwoławczy wymierzył podsądnemu opłatę za II instancję w kwocie 570 zł. Nie stwierdzono przy tym żadnych podstaw z art. 624 § 1 kpk uzasadniających zwolnienie podsądnego od obowiązku zwrotu należnych od niego kosztów sądowych. Skoro apelacja obrońcy nie została uwzględniona, należało obciążyć oskarżonego połową kosztów postępowania odwoławczego. Apelacja wniesiona przez prokuratora także nie została uwzględniona, wobec czego w połowie kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb Państwa.

7.  PODPIS

Hanna Bartkowiak