Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 324/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 255/24

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk oraz art. 5 kpk poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bez uwzględnienia prawidłowego rozumowania oraz wskazań i wiedzy doświadczenia życiowego, co przejawiało się w szczególności na:

a) błędnej ocenie przeprowadzonego dowodu z wyjaśnień oskarżonego D. H., który to nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu, nadto wyjaśnił, że w piwnicy był ostatni raz przed południem – tj. kilkanaście godzin przed zdarzeniem, a także, że pozostaje w konflikcie z sąsiadem – świadkiem M. J. w sytuacji, w której ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż to oskarżony dokonał w nocy 21 kwietnia 2024 r. podpalenia;

b) błędnej ocenie przeprowadzonego dowodu z zeznań świadka Z. H. (1) oraz uznanie, że jej zeznania były jedynie wiarygodne w części w sytuacji, w której świadek Z. H. (1) zeznała, że to oskarżony ją obudził, kiedy doszło do zdarzenia, nadto, że oskarżony w nocy zdarzenia spał, a także przez całą noc nie opuszczał lokalu mieszkalnego. Nadto Sąd I instancji nie wziął pod uwagę zeznań świadka w zakresie konfliktu oskarżonego ze świadkiem M. J.;

c) błędnej ocenie przeprowadzonego dowodu z zeznań świadka M. J., które Sąd uznał za wiarygodne, w sytuacji, w której świadek M. J. nie był świadkiem zdarzenia, a swoje zeznania oparł na domysłach i negatywnym nastawieniu do oskarżonego, a co za tym idzie zeznania świadka nie mogą uzyskać przymiotu wiarygodności. Co więcej zeznania przedmiotowego świadka są niespójne albowiem świadek dwukrotnie wskazał, że zapis z kamer obejrzał w dniu zdarzenia, natomiast po pytaniach obrońcy oskarżonego wskazał, że zapis z kamer obejrzał dopiero następnego dnia;

d) błędnej ocenie przeprowadzonego dowodu z zeznań świadka N. W., które Sąd I instancji uznał jako zeznania logiczne, szczere i konsekwentne, a także nie budziły wątpliwości w sytuacji, w której świadek zeznała, że nie widziała twarzy osoby, która wychodziła z pomieszczenia gospodarczego;

e) błędnej ocenie przeprowadzonego dowodu z zeznań świadka Ł. P. w zakresie w jakim Sąd I instancji ustalił, że oskarżony spowodował czynem zabronionym szkodę w wysokości około 15.000,00 zł w sytuacji, kiedy kwota ta nie została udowodniona czy uprawdopodobniona w toku przedmiotowej sprawy;

f) błędnej ocenie przeprowadzonego dowodu w postaci nagrania, które Sąd I instancji uznał za autentyczne w sytuacji, której nagranie znajdujące się w aktach sprawy jest złej jakości oraz nie widać twarzy osoby, zarejestrowanej na nagraniu tym samym Sąd I instancji błędnie przyjął, że sprawcą zdarzenia jest oskarżony.

Powyższe naruszenia doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego przez Sąd I instancji, że to oskarżony D. H. dokonał podpalenia z użyciem ciepłego akceleratora w zamkniętym pomieszczeniu podpiwniczającym przynależnym do mieszkania oznaczonego numerem (...).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych nieprawidłowości w przeprowadzonej przez Sąd I instancji ocenie wiarygodności materiału dowodowego, zgłoszonych w apelacji obrońcy oskarżonego D. H.. Zdaniem Sądu Okręgowego mieściła się ona granicach sędziowskiej swobody i została dokonana z poszanowaniem wszystkich dyrektyw wartościowania dowodów ustanowionych w art. 7 kpk, a więc zasad wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania. Sąd I instancji należycie ocenił wszystkie zgromadzone dowody, zestawił ze sobą ich treść i przypisał przymiot wiarygodności jedynie tym z nich bądź ich częściom, które zasługiwały na przypisanie takiej cechy w świetle art. 7 kpk. Wobec powyższego Sąd odwoławczy w pełni zaaprobował ocenę dowodów w kształcie dokonanym przez Sąd Rejonowy. Warto z tego miejsca podkreślić, że odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie, jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II AKa 46/24, Lex nr 3716556).

Podkreślić jeszcze trzeba, że ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną analizę, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego zanegowania jej i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd I instancji w kontekście zasad wiedzy – w szczególności logicznego rozumowania – oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy tu uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt VIII AKa 237/23, Lex nr 3693629). Wyjaśnienie powyższych kwestii było potrzebne, gdyż zarzut błędnej oceny dowodów opierał się na apriorycznym założeniu o wiarygodności jedynie dowodów korzystnych dla oskarżonego i jednocześnie całkowitej niewiarygodności wszystkich dowodów świadczących na jego niekorzyść. Zabrakło przy tym w złożonym środku odwoławczym odpowiedniego uzasadnienia stanowiska obrony przedstawionego w omawianej kwesti,i zgodnego z dyrektywami ustanowionymi w art. 7 kpk. Taki sposób podważania oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji był błędny i przez to nie został on zaaprobowany przez organ odwoławczy.

Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z całością akt sprawy nie stwierdził nieprawidłowości w ocenie dowodów, które zostały wymienione i opisane w treści środka odwoławczego. Sąd Rejonowy trafnie odmówił przymiotu wiarygodności znacznej części wyjaśnień oskarżonego D. H. w zakresie niezgodnym z wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci nagrania z prywatnego monitoringu oraz zeznań świadków M. J. i N. W.. Prawdą jest, że matka oskarżonego Z. H. (1) składając zeznania zapewniła, że kiedy kładła się spać jej syn był w domu i oglądał telewizję. Z. H. (1) była przekonana, że oskarżony po tym jak zasnęła nie opuszczał mieszkania. Podkreślić jednak należy, na co trafnie zwrócił uwagę organ meriti, że Z. H. (1) przed zaśnięciem zażyła tabletki m.in. nasenne i nie obudziła się do chwili kiedy służby ratunkowe nie przybyły pod drzwi jej mieszkania. W takiej sytuacji jako skrajnie subiektywne należało ocenić przekonanie świadka o nieprzerwanym pozostawaniu syna w tym mieszkaniu tej nocy. Z. H. (1) nie mogła bowiem w sposób pewny stwierdzić tej okoliczności, skoro od godziny 23:30 do momentu pojawienia się w jej domu strażaków spała głębokim snem i nie przebudzała się. Ponadto zeznania Z. H. (1), podobnie jak wyjaśnienia oskarżonego stoją w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami świadka N. W. (wspartymi nagraniem z monitoringu i zeznaniami M. J.), która w dniu zdarzenia, około godziny 2:30 w nocy widziała krzątającego się D. H. w pobliżu należącego do jego matki pomieszczenia gospodarczego. Warto jeszcze dodać, że do zeznań Z. H. (1) jako matki oskarżonego należało podejść z odpowiednią dozą ostrożności, gdyż jako osoba dla niego najbliższa, wspólnie z nim zamieszkująca i związana uczuciowo, miała powody by celowo składać korzystne dla syna zeznania. Nie jest to oczywiście kryterium decydujące o odmowie wiarygodności znacznej części zeznań Z. H. (1), jednakże okoliczność ta w połączeniu z brakiem korelacji zeznań świadka z wynikającymi z wiarygodnych dowodów wnioskami co do stanu faktycznego przedmiotu niniejszego postępowania, zadecydowała o odmowie przypisania cechy wiarygodności temu dowodowi osobowemu. Ubocznie Sąd Okręgowy zwrócił jeszcze uwagę na zmienność zeznań Z. H. (1) co do godziny kiedy poszła ona spać. Świadek mogła się pomylić co do rzeczywistej godziny położenia się do łóżka w wieczór poprzedzający inkryminowane zdarzenie i rzeczywiście w treści jej zeznań wystąpiły różnice. Zastanawiające jest przy tym, że wspomniana wyżej zmienność zeznań Z. H. (1) nie była dla obrońcy oskarżonego przeszkodą do przekonywania w apelacji o całkowitej wiarygodności zeznań tego świadka, przy jednoczesnym powoływaniu się w tym środku odwoławczym na tożsamego kalibru odmienności w zeznaniach M. J. (kwestia kiedy obejrzał nagranie z monitoringu) jak te u Z. H. (1), twierdząc, że winny spowodować odmowę wiarygodności zeznań tego świadka. Dla Sądu Okręgowego było oczywistym, że te drobne różnice w zeznaniach wymienionych wyżej świadków nie mogły samodzielnie zadecydować o ostatecznym wyniku oceny wiarygodności tych dowodów osobowych. Niemniej jednak, należało zwrócić uwagę na niekonsekwencję apelującego, który zupełnie innymi kryteriami kierował się przy ocenie dowodów niekorzystnych dla jego klienta, a innymi kiedy zarzuty apelacyjne dotyczyły dowodów dla niego korzystnych. Taki sposób ujęcia zarzutu apelacyjnego co do nieprawidłowości oceny dowodów zgromadzonych w tej sprawie nie mógł spotkać się z aprobatą organu odwoławczego.

Sąd II instancji nie stwierdził równocześnie żadnych nieprawidłowości w ocenie zeznań świadków M. J. oraz N. W.. Należy wskazać, że Sąd Rejonowy oceniając wiarygodność relacji M. J. miał na względzie konflikt istniejący pomiędzy nim a oskarżonym, co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Nie można więc zarzucać Sądowi I instancji braku obiektywizmu, co nieskutecznie podnosił apelujący. M. J. chociaż nie krył swojej niechęci do D. H. nie obciążył go swoimi zeznaniami w nadmierny sposób. Świadek jedynie zasugerował w trakcie przesłuchania mającego miejsce w postępowaniu przygotowawczym, że podejrzewa o pokonanie podpalenia w piwnicy swojego sąsiada D. H.. Wskazania tego nie można oceniać jako oskarżenie (co błędnie zinterpretował obrońca), a jako przypuszczenie co do osoby sprawcy. Świadek nie czynił tego zupełnie bezpodstawnie albowiem opierał się o treść nagrania z zamontowanego przez siebie monitoringu, który zarejestrował mężczyznę kręcącego się około godziny 2:30 w pobliżu pomieszczenia gospodarczego H.. Prawdą jest, że wykonane w warunkach nocnych nagranie nie jest najwyższej jakości, gdzie oświetlenie nie sprzyjało wyraźnemu rejestrowaniu obrazu, w tym twarzy nagranej osoby, jednak pozwalało na poczynienie szeregu ustaleń. Na wspomnianym nagraniu widoczny jest również rozbłysk w piwnicy należącej do Z. H. (1), który pojawił się po pewnym czasie od momentu gdy osoba widoczna w pobliżu pomieszczenia gospodarczego wróciła do bloku. Okoliczności opisane wyżej należało analizować łącznie z tymi wynikającymi z pozostałych wiarygodnych dowodów zgromadzonych w tej sprawie, a więc także z zeznaniami świadka N. W., która wychodząc w nocy z sąsiedniego bloku na krótki spacer z psem widziała D. H. trzymającego z ręku ciemny worek (lub reklamówkę), gdy wracał z pomieszczenia gospodarczego do bloku, w którym zamieszkiwał. N. W. zna D. H. od wielu lat ze względu na zamieszkiwanie w bliskim sąsiedztwie. Świadek niejednokrotnie spotykała oskarżonego, utrzymywała z nim powierzchowne kontakty typu powitania i krótkie grzecznościowe rozmowy. Z uwagi na powyższe świadek N. W. znała sposób poruszania się i zachowywania się D. H., który miała możliwość wielokrotnie obserwować. Ponadto w momencie kiedy D. H. podchodził do klatki swojego bloku włączyło się automatycznie zamontowane tam światło, przez co N. W. mogła jeszcze lepiej zaobserwować sylwetkę mężczyzny, który wracał z pomieszczenia gospodarczego do bloku. Kluczowe jest to, że świadek N. W. była pewna, iż to właśnie D. H. widziała podczas nocnego spaceru z psem. Świadek nie miała żadnych powodów by bezpodstawnie pomawiać swojego sąsiada, z którym nie jest w żadnym konflikcie. Ważne jest przy tym, że zeznania N. W. korelowały z zeznaniami M. J. oraz z przedstawionym przez niego nagraniem z prywatnego monitoringu. Racjonalne w takiej sytuacji było przypisanie przymiotu wiarygodności właśnie tym dowodom, a nie pozostającym z nimi w sprzeczności wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom jego matki – Z. H. (1). Warto dodać, że opinia biegłego z zakresu pożarnictwa wykazała, że podpalenie nastąpiło w piwnicy, w samym środku komórki lokatorskiej Z. H. i nie było możliwości by źródło ognia zostało podłożone przez osobę trzecią, nie mającą dostępu do klucza od kłódki zamontowanej na drzwiach tego pomieszczenia piwnicznego. Jak wynika z wiarygodnej części zeznań Z. H. (1) oraz wyjaśnień oskarżonego, osobami dysponującymi tym kluczem był oskarżony, jego matka i siostra, przy czym tej ostatniej w tym czasie nie było na os. (...) w S. i brak podstaw by zakwestionować, że Z. H. (1) spała gdy ogień został podłożony. Zatem jedyną osobą, która kluczem mogła otworzyć drzwi pomieszczenia piwnicznego należącego do rodziny H. i dokonać tam podpalenia i na powrót je zamknąć był oskarżony. Ta nieodparta logika faktów znajduje potwierdzenie w omówionych powyżej wiarygodnych dowodach, tj. nagraniu z prywatnego monitoringu oraz zeznaniach M. J. i N. W.. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że żadną przeszkodą do uznania nagrania z prywatnego monitoringu za wartościowy materiał dowodowy nie była jego słaba jakość i to, że nie pozwalało na identyfikację twarzy człowieka zarejestrowanego tym urządzeniem w porze nocnej. Żadna z zasad procesu karnego nie nakazuje bowiem kwalifikowania dowodów z monitoringu jako przydatnych lub nie w zależności od jakości danego nagrania. Kluczowe jest przy tym, że tak krytykowane przez obrońcę nagranie nie było jedynym dowodem potwierdzającym winę i sprawstwo oskarżonego D. H.. Nagranie to musiało być oceniane w połączeniu z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w tej sprawie, jak to uczynił Sąd Rejonowy. Osobne rozpatrywanie i analizowanie dowodów wymienionych i opisanych powyżej doprowadziło obronę do chybionego wniosku o braku wystarczających dowodów umożliwiających przypisanie oskarżonemu przestępstwa z art. 163 § 1 pkt 3 kk w zw. z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

Mając na względzie powyższe należało uznać, że brak naocznych świadków podłożenia ognia w piwnicy nie był przeszkodą dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 163 § 1 pkt 3 kk w zw. z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, gdyż zgromadzone w sprawie dowody poszlakowe były wystarczające dla niebudzącego żadnej wątpliwości ustalenia, że to właśnie D. H. dopuścił się popełnienia tego czynu zabronionego. Warto z tego miejsca przypomnieć, że w procesie poszlakowym łańcuch wiążących się ze sobą poszlak można uznać za zamknięty tylko wówczas, gdy każda z poszlak będąca ogniwem tego łańcucha ustalona została w sposób nie budzący wątpliwości i uniemożliwiający jakiekolwiek inne rozważania. O dowodzie z poszlak jako pełnowartościowym dowodzie winy oskarżonego można mówić dopiero wówczas, gdy zespół (łańcuch) poszlak rozumianych jako udowodnione fakty uboczne, prowadzi pośrednio do stwierdzenia jednej tylko wersji zdarzenia (fakt główny), z której wynika, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2023 r., sygn. akt II KK 489/21, Lex nr 3585146). Innymi słowy w procesie poszlakowym ustalenie faktu głównego (sprawstwa, czy winy oskarżonego) jest możliwe wtedy, gdy całokształt materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że inna interpretacja przyjętych faktów ubocznych (poszlak) poza ustaleniem faktu głównego nie jest możliwa. Poszlaki należy uznać za niewystarczające do ustalenia faktu głównego, wówczas gdy nie wyłączają one wszelkich rozsądnych wątpliwości w tym względzie, czyli inaczej, gdy możliwa jest także inna, od zarzucanej oskarżonemu, wersja wydarzeń ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn. akt II AKa 311/22, Lex nr 3650179). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało wskazać, że dowody poszlakowe zgromadzone w tym procesie spełniały wszystkie wymogi wynikające z przytoczonych judykatów. W oparciu o te dowody nie można było bowiem ustalić innego alternatywnego stanu faktycznego. Żadnych takich scenariuszy nie zaproponowano też we wniesionym środku odwoławczym.

Poza tym kontrola odwoławcza nie wykazała żadnych nieprawidłowości w ocenie wartości dowodowej zeznań świadka Ł. P.. Świadek ten jako przedstawiciel jednostki zarządzającej m.in. budynkiem zlokalizowanym na os. (...) w S., gdzie doszło do podłożenia ognia w pomieszczeniu piwnicznym został przesłuchany na okoliczność wysokości szkód jakie spowodowało inkryminowane zdarzenie. Świadek ten wyraźnie podkreślił, że do momentu składania przez niego zeznań nie zostały naprawione wszystkie szkody spowodowane zdarzeniem z nocy 21 kwietnia 2024 r. Ł. P. był w stanie podać jedynie koszty prac elektrycznych albowiem te zostały już przez zarządcę wykonane i udokumentowane. Natomiast koszty oczyszczenia i odmalowania części wspólnych i części lokatorskich budynku zostały przez świadka jedynie oszacowane w oparciu o uprzednio prowadzone podobne prace remontowe w innych budynkach. Organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnych powodów aby odmówić wiary zeznaniom Ł. P. co do podanych kosztów naprawienia szkód powstałych w budynku na os. (...) w S., zgłoszona kwota odpowiada realiom rynkowym i nie jest wygórowana. Przede wszystkim zaś żadnych takich obiektywnie uzasadnionych powodów nie wykazał sam apelujący.

Konkludując powyższe, przeprowadzona kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych uchybień w procesie oceny wiarygodności dowodów zgromadzonych w tej sprawie. Podobnie stan faktyczny tego konkretnego wydarzenia został ustalony w sposób prawidłowy w oparciu o szereg wiarygodnych dowodów, które analizowane łącznie dawały jasny, niebudzący wątpliwości obraz przebiegu badanej sytuacji. Przeciwne wskazania zawarte w apelacji na ten temat okazały się chybione, a przez to nie zasługiwały na uwzględnienie przez organ odwoławczy.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów była poprawna i zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk. Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych uchybień przy ocenie wiarygodności zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego. Dowody zostały ocenione w sposób prawidłowy z uwzględnieniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Nie doszło również do innych uchybień, jakich występowanie sugerował skarżący w swoim środku odwoławczym. Podobnie ustalenia faktyczne odnośnie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu w zaskarżonym wyroku przestępstwa były prawidłowe. Przeciwne stanowisko obrońcy D. H. okazało się błędne. Nie było więc powodów by w instancji odwoławczej wydać orzeczenie jakiego oczekiwał apelujący.

Lp.

Zarzut

3.2.

Rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary 6 lat pozbawienia wolności w sytuacji, kiedy to kara wymierzona oskarżonemu jest karą zbyt surową w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości zarzucanych oskarżonemu czynów, a jego względy indywidualno-prewencyjne, a zwłaszcza stwierdzone u oskarżonego upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim uzasadniają orzeczenie wobec niego niższej kary.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Warto rozpocząć omawianie przedmiotowego zarzutu od wyjaśnienia, iż rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca uwzględnienie zarzutu z art. 438 pkt 4 kpk, występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Tak orzeczona kara może być wynikiem bądź to nie dostrzeżenia występującej in concreto okoliczności istotnej z punktu widzenia dyrektywy wymiaru kary z art. 53 kk i nast. lub też nie nadania im adekwatnej wagi. Oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar, nie wolno zapominać, że art. 53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako "proporcjach" pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. W konsekwencji miarą surowości kary polegającej na pozbawieniu wolności, nie może być jedynie ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo, także z uwzględnieniem występujących w danym postępowaniu, zwykle niepowtarzalnych w danym układzie, okoliczności uzasadniających wymiar orzeczonej kary ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 489/21, Legalis nr 2714830).

Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy uznał, że obrońca oskarżonego nie wykazał by kara 6 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 163 § 1 pkt 3 kk w zw. z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk była rażąco surowa w stosunku do wagi i okoliczności osądzanego czynu. Sąd Rejonowy rozważając nad wymiarem kary wziął pod uwagę wszystkie występujące licznie w kontrolowanej sprawie okoliczności obciążające i trafnie nie dostrzegł po stronie D. H. żadnych znaczących okoliczności łagodzących. Prawidłowo został ustalony stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, jakiego dopuścił się D. H. w nocy 21 kwietnia 2024 r. Zauważyć należy, że skarżący wytykając organowi meriti niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przedstawił rzeczowej argumentacji uzasadniającej słuszność prezentowanego w apelacji stanowiska. Omawiany zarzut był więc w istocie pozbawiony odpowiedniego uzasadnienia i sprowadzał się jedynie do polemiki ze słusznym stanowiskiem Sądu Rejonowego co do wymiaru kary. Za rzeczowy argument nie sposób uznać stwierdzenia, że ogień podłożony w pomieszczeniu piwnicznym należącym do Z. H. (1) nie był duży i nie rozprzestrzenił się na inne pomieszczenia. Okoliczność ta zadecydowała bowiem o zmianie kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu w akcie oskarżenia, ale nie rzutowała dodatkowo na wymierzenie D. H. niższej kary. Ponadto kwestia fizycznych i chemicznych cech budynku zlokalizowanego na os. (...) w S. pozostawała poza jakimkolwiek wpływem oskarżonego D. H.. Ponadto oskarżony mógł nie zdawać sobie w pełni sprawy z tego, że odporność pożarowa budynku stała na przeszkodzie rozprzestrzenieniu się podłożonego w piwnicy ognia na blok i okoliczne zabudowania. W związku z tym nie mogło to być postrzegane jako okoliczność łagodząca dla wymiaru kary. Odmienne stanowisko obrony było nietrafione. Podobnie bezzasadne było powoływanie się przez obrońcę na to, iż na skutek inkryminowanego zdarzenia nie doszło do rozstroju lub uszczerbku zdrowia u mieszkańców budynku. Jedynie bowiem dzięki temu, że żona M. J. obudziła się w nocy by podać lekarstwa matce i zwróciła uwagę na dochodzący do jej mieszkania dym zawiadamiając służby ratunkowe, które niezwłocznie ewakuowały wszystkich mieszkańców budynku, nikomu nic poważnego się nie stało. Brak poważnych skutków bezmyślnego zachowania D. H. był wynikiem losowej sytuacji, a nie rozmyślnego i zaplanowanego działania oskarżonego. Podsądny podkładając ogień w swojej piwnicy zupełnie nie liczył się z tym, czy jego zachowanie będzie stanowiło zagrożenie dla pozostałych mieszkańców jego bloku i czy doprowadzi ono do rozstroju czy uszczerbku na zdrowiu innych mieszkańców budynku. Powoływanie się w takiej sytuacji przez obrońcę na omówioną wyżej okoliczność było zupełnie nietrafione. Nie ma przy tym również żadnego znaczenia, że jedną z mieszkanek bloku była matka oskarżonego, której według oświadczenia obrońcy oskarżony nie chciał zrobić żadnej krzywdy. W chwili popełnienia przypisanego D. H. czynu był on w stanie nietrzeźwości, ponadto cierpi on na lekkie upośledzenie umysłowe. Oskarżony najpewniej nawet nie zastanowił się nad tym, że mógł zaszkodzić zdrowiu, czy nawet życiu jego matki, skupiając się jedynie na realizacji swojego działania polegającego na podłożeniu ognia. Natomiast to, że jemu i matce nic się nie stało było skutkiem szybkiej reakcji sąsiadki, która obudziwszy się zorientowała się, że po budynku rozprzestrzenia się drażniący dym i wezwała na miejsce służby ratunkowe. Warto nadmienić, że to nie oskarżony obudził swoją matkę, tylko obudziła się ona sama kiedy strażacy zapukali do drzwi jej mieszkania. Obrońca zupełnie niezgodnie ze stanem rzeczywistym przywołuje zatem okoliczności zdarzenia, by przedstawić swojego klienta w jak najkorzystniejszym świetle. Ponadto, jak wynika z relacji funkcjonariuszy służb ratunkowych, początkowo wręcz oskarżony wraz z matką nie chcieli opuścić swojego mieszkania, ignorując realne zagrożenia dla życia i zdrowia. Żadnego wpływu na wysokość orzeczonej kary nie mogło mieć to, że matka oskarżonego jako osoba starsza potrzebuje pomocy swojego syna. Oskarżony podkładając ogień w piwnicy dobrze wiedział w jakim wieku i stanie zdrowia jest jego matka i winien liczyć się z tym, że w sytuacji kiedy zostanie on prawomocnie osądzony i skazany na karę pozbawienia wolności Z. H. (1) przez dłuższy czas będzie pozbawiona opieki i pomocy z jego strony. W zaistniałych realiach, w razie takiej potrzeby, Z. H. (1) może na dalszy okres izolacji więziennej syna D. bądź prosić córkę o wsparcie bądź zwrócić się o pomoc do służb społecznych powołanych do tego typu zadań. W żadnym jednak wypadku okoliczność ta nie mogła zaważyć na wydatnym obniżeniu D. H. kary. Relatywnie niewielkie znaczenie dla wymiaru kary miał również fakt, że D. H. cierpi na lekkie upośledzenie umysłowe. Jak orzekli biegli lekarze psychiatrzy i psycholog, w chwili dokonania czynu ten defekt nie znosił ani też nie ograniczał zdolności oskarżonego do zrozumienia znaczenia jego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. To natomiast, że jak sygnalizuje obrona, oskarżony nie najlepiej znosi warunki izolacji penitencjarnej (przebywał w nich dotychczas w ramach stosowania tymczasowego aresztowania) i dalszy pobyt w zakładzie karnym może mieć negatywny wpływ na jego stan psychofizyczny i zdrowie, nie mogły w żaden sposób determinować wysokości kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec sprawcy tego jakże poważnego przestępstwa. Okoliczności wymienione przez skarżącego nie zostały też ujęte w art. 53 § 1 i 2 kk jako mające wpływ na wymiar orzekanej kary. Ponadto warto zauważyć, że osadzenie w izolacji penitencjarnej w sposób naturalny niesie za sobą negatywne konsekwencje dla sprawcy, które to właśnie mają mu uświadomić popełnione zło i naganność zachowania jakiego się dopuścił oraz skutecznie zniechęcić go do tego by w przyszłości nie dopuścił się kolejnego przestępstwa.

Warto zwrócić uwagę, że czyn z art. 163 § 1 pkt 3 kk zagrożony jest wyłącznie karą pozbawienia wolności od roku do 10 lat. Z uwagi na popełnienie tego czynu przez oskarżonego w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk Sąd Rejonowy mógł wymierzyć karę od 1 roku i 1 miesiąca do 15 lat pozbawienia wolności. Same ustawowe granice kary świadczą o tym, że przestępstwo tego typu uznawane jest za poważne i wymaga odpowiednio surowej reakcji organów wymiaru sprawiedliwości. Mając na względzie ustawowe granice kary za ten czyn, występujące po stronie sprawcy liczne okoliczności obciążające, brak znaczących okoliczności łagodzących, popełnienie czynu w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk oraz bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego D. H., nie sposób uznać za niewspółmiernie surową orzeczonej wobec tego oskarżonego kary 6 lat pozbawienia wolności. Rodzaj kary oraz jej wymiar zostały bowiem właściwie dostosowane przez Sąd Rejonowy do wszystkich okoliczności wpływających na określenie wymiaru kary odpowiedniej do czynu jakiego dopuścił się oskarżony D. H.. Kara pozbawienia wolności w takim wymiarze, surowa, jednak w tym wypadku jest niezbędna dla realizacji celów w zakresie prewencji generalnej oraz indywidualnej. D. H. swoim bezmyślnym zachowaniem sprowadził poważne zagrożenie dla wielu osób zamieszkujących wspólnie z nim budynek wielorodzinny zlokalizowany na os. (...) w S.. Pośród tych osób były także małe dzieci i osoby starsze, na które wydobywające się z piwnicy niebezpieczne lotne substancje duszące i trujące mogły mieć bardzo poważny negatywny wpływ. Jedna z mieszkanek bloku wymagała hospitalizacji celem zweryfikowania czy dym jaki do niej doszedł nie miał negatywnego wpływu na stan jej zdrowia (podejrzenie o zaczadzenie). Prawdą jest, że na skutek odpowiedniej reakcji jednej z mieszkanek bloku i zawiadomienia służb ratunkowych nikomu z mieszkańców ostatecznie nic się nie stało. Niemniej jednak było to wynikiem losowego zdarzenia, a nie działania i realizacji zamiaru oskarżonego. Nie można tracić z pola widzenia, że D. H. był już w przeszłości karany, w tym za czyn z art. 163 § 1 pkt 1 kk oraz z art. 288 § 1 kk. Skoro więc podsądny dopuszczał się w przeszłości podobnych czynów, odbył karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu i pomimo tego ponownie prowadził kolejne niebezpieczne działania z podkładaniem ognia, to jego kolejne tego rodzaju zachowanie wymagało odpowiednio surowej reakcji organów wymiaru sprawiedliwości. Wymierzenie D. H. kary 6 lat pozbawienia wolności było w tej sytuacji konieczne i oczekiwane. Należy się zgodzić ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nawet jeżeli kara w takim wymiarze nie wpłynie na resocjalizację oskarżonego to zapewni mieszkańcom os. (...) w S. spokój przez dłuższy okres czasu i brak strachu o to, że w obrębie ich miejsca zamieszkania oskarżony wywoła zdarzenie zagrażające ich życiu lub zdrowiu. Konkludując, kara w wymiarze orzeczonym przez Sąd Rejonowy chociaż obiektywnie surowa, w tym wypadku została przez organ odwoławczy uznana za współmierną do wagi i okoliczności kontrolowanego przypadku oraz osoby sprawcy.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego D. H. najniższej grożącej mu kary.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec uznania bezzasadności zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw aby uwzględnić powyższy wniosek o wydanie wyroku reformatoryjnego w zakresie wymiaru kary orzeczonej wobec D. H. za przypisane mu w zaskarżonym wyroku przestępstwo. Kara orzeczona przez Sąd Rejonowy w kontrolowanej sprawie była współmierna do wagi czynu przypisanego D. H.. Przeciwne stanowisko obrońcy oskarżonego nie spotkało się z aprobatą organu odwoławczego. Nie było żadnych uzasadnionych powodów by organ odwoławczy ingerował w treść zaskarżonego orzeczenia w zakresie dotyczącym wymiaru kary.

Lp.

Zarzut

3.3.

Obraza przepisu art. 46 § 2 kk poprzez zastosowanie i zasądzenie od oskarżonego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej w S. Osiedle (...) nawiązki w kwocie 15.000,00 zł w sytuacji, kiedy to na gruncie przedmiotowej sprawy nie zaistniały przesłanki do orzeczenia nawiązki, a Wspólnota Mieszkaniowa w S. Osiedle (...) w trakcie trwania postępowania nie wykazała, że w związku ze zdarzeniem w nocy 21 kwietnia 2024 r. wystąpiła szkoda na kwotę 15.000,00 zł.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Omawianie przedmiotowego zarzutu należy rozpocząć od przypomnienia, że zgodnie z art. 46 § 2 kk jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 (obowiązku naprawienia szkody) jest znacznie utrudnione, sąd może orzec na rzecz pokrzywdzonego zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200.000 zł. W doktrynie przyjmuje się, że trudności, które powstają w zakresie udowodnienia wysokości szkody, uprawniają sąd do orzeczenia nawiązki, która jest rodzajem zryczałtowanego naprawienia szkody ( wyrok Sądu Apelacyjnego e Warszawie z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt II AKa 401/21, Lex nr 3347804). Ponadto zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty nawiązki może być skuteczny tylko wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania tejże nawiązki, tj. gdy sąd nie uwzględnił wszystkich okoliczności i czynników uzasadniających wyższe świadczenie albo niewłaściwie ocenił całokształt tych, należycie ustalonych i istotnych okoliczności, przy czym w ramach kontroli instancyjnej nie jest możliwe wkraczanie w sferę swobodnego uznania sędziowskiego ( wyrok Sądu Apelacyjnego w łodzi z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II AKa 60/19, Lex nr 3352462).

W ocenie Sądu odwoławczego z żadną z sytuacji opisanych w przytoczonym judykacie nie mamy do czynienia na gruncie kontrolowanej sprawy. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił i ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wysokość nawiązki należnej od oskarżonego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej w S., w ramach której pozostaje blok mieszkalny nr (...) na Osiedlu (...). Świadek Ł. P., którego zeznania trafnie zostały uznane w całości za wiarygodne, wskazał jakie konkretnie szkody powstały na skutek podłożenia ognia w dniu 21 kwietnia 2024 r. Wobec tego, że podobne prace naprawcze były przez wspólnotę wykonywane wcześniej, świadek miał wiedzę jakie mniej więcej są koszty oczyszczenia i odmalowania części budynku i przywrócenia ich do stanu poprzedniego. Ponadto przedmiotowe zdarzenie spowodowało konieczność wykonania prac elektrycznych w budynku celem przywrócenia działania instalacji elektrycznej. Już tylko koszt tych prac elektryka wyniósł według oświadczenia Ł. P. około 2.400 zł i został uwzględniony w wysokości orzeczonej nawiązki określonej na łączną kwotę 15.000 zł. Zdaniem Sądu odwoławczego orzeczona nawiązka nie może zostać uznana za nadmiernie wygórowaną. Oszacowanie zatem kosztów prac remontowo-malarskich w budynku na kwotę 12.600 zł należało uznać za dostosowane do realiów rynkowych. Przeciwne stanowisko obrony w tym zakresie było mocno subiektywne i pozbawione odpowiedniego uzasadnienia.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie nawiązki w kwocie 15.000,00 zł na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej w S. Osiedle (...).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła by orzeczona wobec oskarżonego nawiązka była zawyżona. Oszacowanie kosztów prac przedstawionych przez Ł. P. było trafne i dostosowane do stawek rynkowych za prace elektryczne oraz remontowo-malarskie. Wobec tego nie było żadnych podstaw do ingerencji w tę część orzeczenia poświęconą środkowi kompensacyjnemu.

Lp.

Zarzut

3.4.

Obraza przepisu art. 43b § 2 kk poprzez orzeczenie o podaniu wyroku do publicznej wiadomości w sytuacji, kiedy nie jest to celowe.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy podkreśla, że podanie wyroku do publicznej wiadomości powinno mieć miejsce przede wszystkim w takich przypadkach, które wzbudziły szczególne zainteresowanie społeczne, wywołały powszechne oburzenie czy też niepokój. Celowe jest również sięganie do tego środka w przypadku przestępstw nagminnie popełnianych na danym terenie lub w określonym środowisku ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II AKa 190/07, Lex nr 370433). Obrońca w ramach uzasadnienia opisanego wyżej zarzutu jako elementu rażącej niewspółmierności kary przekonywał, że Sąd Rejonowy w żaden sposób nie uzasadnił celowości podania wyroku skazującego zapadłego przeciwko D. H. do publicznej wiadomości. Tymczasem dokładna lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia prowadzi do odmiennego wniosku. Sąd I instancji trafnie uznał, że zostały spełnione przesłanki do orzeczenia środka karnego o którym mowa w art. 43b kk albowiem mieszkańcy S. są żywo zainteresowani wynikiem niniejszego procesu karnego. Warto wskazać, że na terenie N. w ostatnich latach dochodziło do wielu incydentów związanych z podkładaniem ognia. Mieszkańcy tej niewielkiej miejscowości powinni się więc dowiedzieć, że sprawca jednego z takich poważnych zdarzeń zagrażających życiu i zdrowiu wielu osób został ustalony i pociągnięty do odpowiedzialności karnej. Podanie wyroku do publicznej wiadomości jest w tej sytuacji jak najbardziej celowe, a przeciwne stanowisko obrońcy oskarżonego zostało uznane za pozbawione racji.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie na podstawie art. 43b kk podania wyroku do publicznej wiadomości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Sąd Okręgowy nie dostrzegł podstaw uzasadniających uwzględnienie wyżej wskazanego wniosku. Orzeczenie o podaniu wyroku skazującego zapadłego wobec D. H. do publicznej wiadomości było zgodne z brzmieniem art. 43b kk i w tej konkretnej sytuacji wydanie takiego rozstrzygnięcia należało uznać za celowe. Przeciwne stanowisko obrony zostało odrzucone w toku kontroli odwoławczej, przez co zgłoszony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powodem utrzymania wyroku w mocy jest całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego D. H., jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Zgodnie z art. 616 § 1 pkt 1 kpk do kosztów procesu należą koszty sądowe, którymi są m.in. wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania (art. 616 § 2 pkt 2 kpk). Jednym z wydatków Skarbu Państwa, na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk są wypłaty dokonane z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych.

Obrońca oskarżonego w apelacji zawarł wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu przed Sądem II instancji. Wniosek ten podtrzymał na rozprawie apelacyjnej odbywającej się w dniu 20 maja 2025 r. Przytoczone wyżej przepisy stanowią podstawę prawną uwzględniającą to żądanie. Wysokość kosztów adwokata została ustalona w oparciu o § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 763). Mając powyższe na względzie, Sąd II instancji zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. S. kwotę 1033,20 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

3.

Zgodnie z art. 634 kpk jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji.

Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy opierając się na dyspozycji przepisu art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze. D. H. nie ma żadnego majątku, na wolności utrzymywał się z niewielkiego zasiłku, zaś od ponad roku pozostaje w izolacji jako osoba tymczasowo aresztowania. Nadto, ciąży na nim obowiązek uiszczenia nawiązki orzeczonej zaskarżonym wyrokiem. Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że obciążanie oskarżonego wydatkami sądowymi za postępowanie odwoławcze i opłatą za II instancję stanowiłoby dla niego nadmierną dolegliwość finansową, oddalając też w czasie realizację środka kompensacyjnego orzeczonego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej w S. os. (...).

7.  PODPISy

Marcin Przybylski Hanna Bartkowiak Dariusz Śliwiński