Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 659/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 10 marca 2025 r., sygn. akt III K 33/25

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Rażąca niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych za czyny opisane w pkt I i II wyroku, a także kary łącznej wskazanej w punkcie 9 wyroku, tj. kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Należy pamiętać, iż rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca uwzględnienie zarzutu z art. 438 pkt 4 kpk, występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Tak orzeczona kara może być wynikiem bądź to nie dostrzeżenia występującej in concreto okoliczności istotnej z punktu widzenia dyrektywy wymiaru kary z art. 53 kk i nast. lub też nie nadania im adekwatnej wagi. Oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar, nie wolno zapominać, że art. 53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako "proporcjach" pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. W konsekwencji miarą surowości kary polegającej na pozbawieniu wolności, nie może być jedynie ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo, także z uwzględnieniem występujących w danym postępowaniu, zwykle niepowtarzalnych w danym układzie, okoliczności uzasadniających wymiar orzeczonej kary ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 489/21, Legalis nr 2714830).

Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy uznał, że obrońca oskarżonego nie wykazał by kary jednostkowe, czy też kara łączna były rażąco surowe w stosunku do wagi i okoliczności osądzanych czynów. Sąd odwoławczy nie stwierdził by kary jednostkowe orzeczone za przypisane oskarżonemu w zaskarżonym wyroku czyny były niewspółmierne do wagi i okoliczności tego typu czynu zabronionych. Sąd Rejonowy rozważając nad wymiarem kar jednostkowych wziął pod uwagę wszystkie występujące w kontrolowanej sprawie okoliczności obciążające oraz łagodzące. Prawidłowo został także określony stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów zabronionych. Wszelkie te rozważania Sąd Okręgowy w pełni popiera i akceptuje, a przeciwne twierdzenia zawarte w apelacji na ten temat zostały ocenione jako nieuzasadnione.

Ocena współmierności orzeczonych wobec oskarżonego przez Sąd Rejonowy kar jednostkowych za czyny z art. 178a § 1 kk była jednak tylko formalna albowiem z uwagi na uchybienie dostrzeżone przez Sąd Okręgowy z urzędu zaistniała konieczność modyfikacji w instancji odwoławczej opisu i kwalifikacji prawnej dwóch czynów z art. 178a § 1 kk, co z kolei implikowało konieczność określenia na nowo kary za te zachowania. Mianowicie, Sąd I instancji nie dostrzegł, że dwa przestępstwa z art. 178a § 1 kk zostały przez oskarżonego popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk. Zgodnie z przepisem art. 91 § 1 kk jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Oskarżony H. P. pierwszy z czynów z art. 178a § 1 kk popełnił w dniu 8 kwietnia 2023 r., a drugi zaledwie 3 miesiące później, w dniu 15 lipca 2023 r., co należy uznać za „krótki odstęp czasu” w rozumieniu art. 91 § 1 kk. Ponadto, przestępstwa te były popełnione z wykorzystaniem takiej samej sposobności, w zbliżony sposób i były one czynami tego samego typu. Znamienne jest przy tym, że nie zapadł wyrok, chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z tych czynów. Wszystkie ustawowe przesłanki z art. 91 § 1 kk zostały tym samym spełnione, a więc zachowania te (opisane dokładnie w sentencji zaskarżonego wyroku) należało uznać za ciąg przestępstw z art. 91 § 1 kk i wymierzyć za nie jedną karę. Dlatego też, Sąd II instancji zmienił opis i kwalifikację prawną tych czynów. Dokonana zmiana implikowała konieczność orzeczenia na nowo kary za ten ciąg przestępstw. Sąd odwoławczy rozważając nad wymiarem kary wziął pod uwagę trafnie ustalone przez Sąd Rejonowy okoliczności obciążające i łagodzące, stopień winy oraz społecznej szkodliwości osądzanych zachowań. Nie ma potrzeby powtarzania tych wszystkich zagadnień w niniejszym uzasadnieniu, a wystarczające jest powołanie się na wyczerpujące rozważania Sądu Rejonowego zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Warto jednak podkreślić, że okoliczności obciążające występujące po stronie oskarżonego przeważały nad okolicznościami łagodzącymi, co wymagało odpowiednio surowej reakcji ze strony wymiaru sprawiedliwości. Podkreślić należy, że oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, wobec której uprzednio orzekane i odbywane kary nie przyniosły oczekiwanego rezultatu resocjalizacyjnego. H. P. znów wszedł w konflikt z prawem, popełniając kolejne czyny zabronione w nieodległym odstępie czasowym, a drugi i trzeci z czynów zarzucanych popełnił odbywając karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Można na tej podstawie wywnioskować, że podsądny jest osobą zdemoralizowaną, na którą nie oddziałują żadne inne środki, poza odpowiednio surowymi karami izolacyjnymi. Przeciwne stanowisko obrony zaprezentowane w apelacji było wysoce subiektywne i nie znajdowało żadnego potwierdzenia w dowodach zgromadzonych w tej sprawie. Warto zwrócić także w tym miejscu uwagę na to, że czyn z art. 178a § 1 kk w momencie popełnienia inkryminowanych czynów zagrożony był alternatywnie karą grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2. Obecnie przestępstwo to zagrożone jest wyłącznie karą pozbawienia wolności do lat 3, co świadczy o zaistniałej potrzebie ustawowego zaostrzenia granic kary wobec sprawców czynów z art. 178a § 1 kk. Wobec uznania przez Sąd Okręgowy, że dwa czyny oskarżonego z art. 178a § 1 kk zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk sankcję stanowiła kary grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 3 (na podstawie art. 4 § 1 kk wedle ustawy z daty czynów przypisanych oskarżonemu). Nie można przy tym przeceniać, że oskarżony przyznał się do winy i złożył wyjaśnienia, gdyż każdorazowo został on zatrzymany „na gorącym uczynku”. Przyznanie się do popełnienia czynów z art. 178a § 1 kk popełnionych w warunkach z art. 91 § 1 kk, stanowiące pewną okoliczność łagodzącą, miało jednak znaczenie drugorzędne przy kształtowaniu ostatecznego wymiaru kary za ten ciąg przestępstw, zwłaszcza że oskarżony nie był w tym konsekwentny, gdyż podczas przesłuchania w dniu 24 października 2024 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.

Nietrafione były przy tym uwagi obrońcy, że w wypadku nikt nie ucierpiał. Fakt braku ofiar nieodpowiedzialnego zachowania oskarżonego jest jedynie zasługą zdarzeń losowych, a nie woli sprawcy. Okoliczność ta była więc bez znaczenia. Przy czym nie sposób pominąć, że za każdym razem kiedy oskarżony decydował się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości dochodziło do zawinionych przez niego zdarzeń drogowych, co wskazuje na duże zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego powodowane zachowaniem podsądnego. Wniosek ten przemawiał za orzeczeniem odpowiednio długiego okresu zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez H. P. celem zapewnienia bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego oraz uświadomienia sprawcy, że tego typu lekkomyślnie i nieodpowiedzialne zachowania są absolutnie niedopuszczalne i zawsze czeka za nie odpowiednio surowa reakcja karna.

Nieskuteczny okazał się też podany w apelacji argument, że oskarżony będzie musiał poddać się zabiegowi operacyjnemu ponieważ stanowi to prostą konsekwencję jego skrajnie nieodpowiedzialnego zachowania, gdzie pomimo znajdowania się z stanie silnego upojenia alkoholowego, nie mając prawa jazdy, zdecydował się na kierowanie pojazdem mechanicznym w ruchu drogowym i doprowadził do poważnego zdarzenia drogowego, w wyniku którego doznał obrażeń ciała. Mając na względzie wszystkie okoliczności wymienione i opisane powyżej, a także te wskazane w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, Sąd Okręgowy uznał, że odpowiednia za ciąg dwóch przestępstw z art. 178a § 1 kk popełnionych przez oskarżonego będzie kara 1 roku pozbawienia wolności. Wymierzenie w takiej sytuacji proponowanej przez obrońcę kary wolnościowej – ograniczenia wolności – było teoretycznie możliwe, jednakże określenie kary za tego typu ciąg przestępstw na tak łagodnym poziomie nie spełniłoby wszystkich celów kary, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej.

Wobec dokonanej zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynów z art. 178a § 1 kk przypisanych H. P., Sąd Okręgowy na nowo orzekł o środku karnym oraz świadczeniu pieniężnym, bacząc jednocześnie aby z racji kierunku wniesionej apelacji, żadne z orzeczeń nie pogorszyło sytuacji podsądnego (zakaz reformationis in peius z art. 434 § 1 kpk). Dla czytelności sporządzanego uzasadnienia zasadne było przedstawienie podstaw określenia wymiaru tych środków w tym miejscu, gdzie przestawione zostało wyczerpująco stanowisko organu odwoławczego co do wymiaru kary zasadniczej za przypisany oskarżonemu ciąg przestępstw z art. 178a § 1 kk. Zagadnienia te są bowiem ze sobą ściśle powiązane. Sąd odwoławczy zadecydował o orzeczeniu wobec oskarżonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat. Orzeczenie tego środka w wypadku popełnienia przez sprawcę czynu z art. 178a § 1 kk było zgodnie z art. 42 § 2 kk obligatoryjne, a minimalny jego okres to 3 lata. Sąd II instancji oznaczył okres obowiązywania omawianego środka karnego na 5 lat z uwagi na fakt, że H. P. w krótkim odstępie czasu dopuścił się popełnienia aż dwóch przestępstw z art. 178a § 1 kk, przy czym w każdym z tych zdarzeń doprowadził do zdarzeń drogowych. Poziom nietrzeźwości w każdym wypadku był wysoki i także przemawiał za dłuższym okresem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Nie ma wątpliwości, że oskarżony za kierownicą stanowi poważne zagrożenie dla innych uczestników ruchu i dla zapewnienia im bezpieczeństwa celowe jest wykluczenie H. P. jako uczestnika zmotoryzowanego ruchu drogowego. Co więcej, z akt wynika, że oskarżony nie posiadał nawet uprawnień do kierowania samochodem.

Kolejnym aspektem wymagającym objęcia go wyrokiem było świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej albowiem zgodnie z art. 43a § 2 kk w sytuacji popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk orzeczenie takiego świadczenia jest obligatoryjne, a jego minimalny wymiar wynosi 5.000 zł. Mając na względzie okoliczności opisane powyżej w rozważaniach dotyczących środka karnego, Sąd Okręgowy orzekając o tym elemencie karnym za ciąg przestępstw zdecydował o świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 10.000 zł, w miejsce dwóch jednostkowych świadczeń w kwotach 5.000 zł i 6.000 zł. Taka dolegliwość finansowa obok kary pozbawienia wolności i zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, w wystarczającym stopniu oddaje stopień społecznej szkodliwości jego czynów z art. 178a § 1 kk oraz uwzględnia perspektywę rocznej izolacji więziennej.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kar jednostkowych:

- za czyn I kary 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społecznej w wymiarze 30 godzin miesięcznie;

- za czyn II kary 10 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie;

- wymierzenie kary łącznej 1 roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski końcowe apelacji straciły nieco na aktualności wobec dokonanych przez Sąd Okręgowy zmian w treści zaskarżonego orzeczenia co do kwalifikacji prawnej przestępstw z art. 178a § 1 kk popełnionych, jak przyjęto w toku kontroli instancyjnej, w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk. Tym nie mniej wnioski obrońcy o złagodzenie kary i wymierzenie oskarżonemu ograniczenia wolności, tj. kary rodzajowo łagodniejszej, okazały się całkowicie chybione.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Dwa przestępstwa z art. 178a § 1 kk jakich dopuścił się oskarżony H. P. zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do ustalenia, że Sąd Rejonowy nie dostrzegł, iż dwa przestępstwa z art. 178a § 1 kk zarzucane oskarżonemu H. P. zostały dokonane w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk, co należało uwzględnić w opisie czynu, kwalifikacji prawnej oraz wymiarze kary orzeczonej za ten ciąg przestępstw. To skutkowało dokonaniem odpowiednich modyfikacji w treści zaskarżonego orzeczenia, które to zmiany opisano powyżej w pkt 3.1. oraz ujęto w rubryce 5.2. niniejszego uzasadnienia.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w pozostałej części (poza zmianami opisanymi w pkt 5.2.) – pkt 2 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 września 2025 r.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powodem utrzymania wyroku w mocy w pozostałej części jest całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego H. P., jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok został zmieniony w ten sposób, że przyjęto, iż czyny przypisane w pkt 1 i 4, które oskarżony popełnił w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności stanowią ciąg dwóch przestępstw z art. 178a § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk i za to na podstawie powyższych przepisów w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności – pkt 1 lit. a) wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 22 września 2025 r.

Zwięźle o powodach zmiany

Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do ustalenia, że dwa przestępstwa z art. 178a § 1 kk zarzucane w akcie oskarżenia H. P. zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk, czego nie dostrzegł Sąd Rejonowy. Uchybienie to wymagało uwzględnienia z urzędu oraz dokonania odpowiedniej modyfikacji opisu i kwalifikacji prawnej ciągu przestępstw przypisanego podsądnemu. Dokonana zmiana spowodowała konieczność orzeczenia na nowo kary za ciąg przestępstw, w miejsce dwóch kar jednostkowych orzeczonych przez Sąd I instancji osobno za każde z przestępstw z art. 178a § 1 kk. Uwzględniając powyższe, Sąd odwoławczy dokonał zmian w zaskarżonym wyroku opisanych powyżej, o czym orzekł w pkt 1 lit. a) wyroku z dnia 22 września 2025 r. Okoliczności wzięte pod uwagę przy wymiarze kary orzeczonej przez organ II instancji za przypisany H. P. ciąg przestępstw zostały omówione powyżej w pkt 3.1. Wobec ustalenia, że ustawa w brzmieniu obowiązującym w czasie popełnienia czynów składających się na przypisany podsądnemu ciąg przestępstw była względniejsza dla sprawcy, wszelkie orzeczenia z uwzględnieniem przepisu art. 4 § 1 kk oparto na ustawie w brzmieniu obowiązującym w czasie popełnienia inkryminowanych czynów.

0.0.12.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok został zmieniony w ten sposób, że na podstawie art. 42 § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat – pkt. 1 lit. b) wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 22 września 2025 r.

Zwięźle o powodach zmiany

Wobec dokonanych w instancji odwoławczej modyfikacji treści zaskarżonego wyroku zaistniała konieczność orzeczenia na nowo o środku karnym (w zaskarżonym wyroku zawarte były osobne rozstrzygnięcia o środku karnym odnoszące się do dwóch odrębnie przypisanych oskarżonemu czynów z art. 178a § 1 kk). Sąd Okręgowy opierając się na wymienionym wyżej przepisie orzekł wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym (taki sam zakres jak przyjął Sąd Rejonowy) na okres 5 lat. Podstawy określenia wymiaru wskazanego tutaj środka karnego zostały zaprezentowane w pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia.

0.0.13.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok został zmieniony w ten sposób, że na postawie art. 43a § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej – pkt 1 lit. c) wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 22 września 2025 r.

Zwięźle o powodach zmiany

Wobec dokonanych w instancji odwoławczej modyfikacji treści zaskarżonego wyroku zaistniała konieczność orzeczenia na nowo o świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej za ciąg przestępstw z art. 178a § 1 kk (w zaskarżonym wyroku zawarte były osobne rozstrzygnięcia o świadczeniu pieniężnym odnoszące się do dwóch odrębnie przypisanych oskarżonemu czynów z art. 178a § 1 kk). Sąd Okręgowy opierając się na wymienionym wyżej przepisie orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10.000 zł. Podstawy określenia wymiaru wskazanego świadczenia pieniężnego zostały podane w pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia.

0.0.14.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok został zmieniony w ten sposób, że uchylono orzeczenia o środkach karnych z pkt 2 i 5, o świadczeniach pieniężnych z pkt 3 i 6 oraz o karze łącznej i łącznym środku karnym zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych stanowiące pkt 9 i 10 – pkt 1 lit. d) wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 22 września 2025 r.

Zwięźle o powodach zmiany

Wobec dokonanych przez Sąd Okręgowy zmian zaskarżonego orzeczenia konieczne było uchylenie wymienionych wyżej rozstrzygnięć, które dotyczyły przypisanych oskarżonemu osobno dwóch przestępstw z art. 178a § 1 kk, a także wiążącej się z tym karze łącznej i łącznym środku karnym zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3.

Zgodnie z art. 634 kpk jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji.

Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy opierając się na dyspozycji przepisu art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze. H. P. nie ma żadnego znaczącego majątku, dotychczas utrzymywał się z prac dorywczych, na utrzymaniu ma 5 osób (w tym 4 dzieci), a nadto ciąży na nim obowiązek uiszczenia grzywny oraz świadczenia pieniężnego orzeczonego zaskarżonym wyrokiem zmienionym przez organ odwoławczy. Ponadto oskarżony będzie musiał odbyć karę pozbawienia wolności orzeczoną w kontrolowanej sprawie. Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że obciążanie oskarżonego wydatkami sądowymi za postępowanie odwoławcze i opłatą za II instancję stanowiłoby dla niego nadmierną dolegliwość finansową, oddalając też w czasie realizację grzywny oraz świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

7.  PODPIS

Hanna Bartkowiak