Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 665/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt VI K 1002/24

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 4 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego w zakresie, w jakim Sąd orzekający uznał wszystkie zgromadzone dokumenty jako przydatne do ustalenia stanu faktycznego podczas gdy z części tych dokumentów tj. zastrzeżeń oskarżonego do protokołu kontroli (pismo oskarżonego z dnia 10 lipca 2019 r.) oraz zastrzeżeń oskarżonego do wyników kontroli (pismo oskarżonego z dnia 22 sierpnia 2019 r.) jak i pisma oskarżonego z dnia 14 grudnia 2019 r. wynika, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu. Oskarżony wskazywał w swoich pismach, że wnioski Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w P.oparte zostały na niepełnym materiale dowodowym i zawierają nieprawdziwe ustalenia. Oskarżony odnosił się w swych pismach do wszystkich kluczowych kwestii i wyjaśnił kwestię zawarcia umowy najmu powierzchni magazynowej; kwestię tłumaczeń dokumentów; kwestię realizacji faktur; kwestię współpracy ze spółką (...) sp. z o.o.; kwestię dokumentowania płatności za spółkę – za którą nie odpowiada oskarżony Z. S.. W swych pismach Z. S. wyjaśnił także zakres obowiązków, zadań i odpowiedzialności poszczególnych osób współpracujących ze spółką. Oskarżony jednoznacznie wskazał, że wnioski kontroli oparte zostały wyłącznie na domniemaniach osób dokonujących kontroli – bez uzyskania całości dokumentacji spółki.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Powyższy zarzut okazał się niezasadny. Wbrew twierdzeniom apelującego Sąd odwoławczy uznał, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie zostało oparte na wiarygodnym materiale dowodowym, który okazał się pełny i wystarczający do wyrokowania. Wśród tych dowodów zabrakło wyjaśnień podsądnego i to już tylko z tej procesowej przyczyny, że Z. S. nie złożył ich na żadnym etapie tego postępowania karnoskarbowego. Skierowane do Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w P. zastrzeżenia zgłoszone przez oskarżonego, na które powołuje się apelujący, nie mogły zaś zostać potraktowane jako tego rodzaju dowód. Zgodnie z art. 174 kpk dowodu z wyjaśnień oskarżonego (także z zeznań świadka) nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych. Nie sposób zatem za obrońcą rozpatrywać okoliczności podanych przez oskarżonego w pismach z dnia 10 lipca, 22 sierpnia oraz 14 grudnia 2019 r., jako elementów wyjaśnień, wymagających dowodowej weryfikacji. Jak słusznie potraktował te pisma Sąd I instancji, był to wyłącznie dowód z dokumentu na okoliczność, tego że w toku prowadzonej kontroli celno-skarbowej wobec Sp. z o.o. (...), w związku z wezwaniem do złożenia dokumentów i wyjaśnień, oskarżony jako Prezes Zarządu tej spółki sporządził ww. pisma. Były one następnie przedmiotem analizy organów podatkowych. Przykładowo, w wynikach kontroli Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dnia 8 sierpnia 2019 r., wskazano, że nie było nawet podstaw prawnych do złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli dokumentów i ewidencji (k. 1156v akt). Co istotne, w toku prowadzonej kontroli celno-skarbowej spółka (...) nie dostarczyła kompletu żądanych dokumentów, a twierdzenia oskarżonego nie zostały poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami. Ponadto, co warte zaznaczenia, z pełnowartościowych zeznań świadka E. K., która prowadziła księgowość ww. spółki, jasno wynika, iż całość dokumentacji księgowej została przez oskarżonego odebrana w dniu 22 lutego 2019 r. W związku z tym należało uznać, że oskarżony z rozmysłem nie przekazał organom celno-skarbowym tych dokumentów źródłowych, kiedy już były w jego dyspozycji.

Ponadto, Sąd II instancji stwierdził, że prezentacja stanowiska obronnego, oparta wyłącznie na pisemnych oświadczeniach oskarżonego, nie wytrzymywała konkurencji z wszechstronną i szczegółową oceną dowodów zaprezentowaną przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tam organ sądowy jasno i logicznie wykazał jakie dowody uznał za wartościowe oraz którym odmówił wiarygodności, w jakim zakresie i dlaczego. Natomiast w złożonej apelacji próżno szukać tak kompleksowej, przeciwnej w swej wymowie oceny dowodów. Skarżący przemilcza wszelkie wynikające z materiału dowodowego okoliczności niekorzystne dla podsądnego, nie analizuje ich, zatem tak zaprezentowana ocena jest wybiórcza i jednostronna. W związku z tym pozbawiony rzeczowej argumentacji zarzut apelacyjny nie poddawał się głębszej kontroli instancyjnej, a w efekcie końcowym nie zasługiwał na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy stwierdził zatem ostatecznie, iż to ocena dowodów przedstawiona przez Sąd Rejonowy spełniała wszelkie wymogi oceny swobodnej z art. 7 kpk i była zgodna z zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego. Ponadto co istotne, Sąd I instancji zadbał aby była ona kompleksowa i obiektywna, każdy dowód weryfikując poprzez konfrontowanie z pozostałym materiałem dowodowym (art. 410 i art. 4 kpk). Tych pozytywnych cech niestety pozbawiona była obronna prezentacja dowodów, gdzie w apelacji wybiórczo zwracano uwagę tylko na te aspekty, z którymi wiązano określonego rodzaju wątpliwości natury faktycznej, nieznajdujące jednak dowodowego potwierdzenia. W ten sposób skarżący bezskutecznie zmierzał do podważenia niekorzystnych dla podsądnego ustaleń, które legły u podstaw wydania wyroku skazującego.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Z. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia któregokolwiek z powyższych wniosków z uwagi na niezasadność zarzutu. Żaden z argumentów podanych dla podbudowania zarzutu nie okazał się trafny. Sąd Rejonowy z rozwagą i wnikliwością ocenił cały materiał dowodowy, dochodząc do słusznego wniosku, że proces wykazał ponad wszelką wątpliwość winę i sprawstwo podsądnego. Nie było więc powodów by w instancji odwoławczej wydać orzeczenie odmiennej treści jakiego oczekiwał apelujący. Nie stwierdzono poza tym aby zachodziły przesłanki z art. 437 § 2 zd. 2 kpk warunkujące ponowne procedowanie przez Sąd I instancji i prowadzenie na nowo przewodu sądowego w całości.

Lp.

Zarzut

3.2.

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że materiał dowodowy pozwala na ustalenie, iż oskarżony wprowadził w błąd Naczelnika Urzędu Skarbowego P.-Wilda w P. podając dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, poprzez bezzasadne zawyżenie wartości podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług podczas gdy brak jest materiału dowodowego, z którego wynikałby umyślny zamiar bezpośredni oskarżonego. Nie sposób stwierdzić tego także na podstawie zeznań świadków. Oskarżony wskazał kto był odpowiedzialny za rozliczanie dokumentów księgowych i opisał zakres obowiązków poszczególnych osób pracujących dla spółki lub z nią współpracujących. Wskazać bowiem należy, że delikt skarbowy z art. 56 kks może być popełniony jedynie umyślnie, w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym. Działanie w błędzie co do treści obowiązku podatkowego, zgodnie z art. 10 kks nie może być zakwalifikowane jako oszustwo podatkowe. Co istotne, to fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia brak jest jakichkolwiek rozważań Sądu w tej materii.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zgodnie z art. 438 pkt 3 kpk zarzut błędu w ustaleniach faktycznych ma racje bytu wtedy, gdy w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenia faktyczne nie mające jakiegokolwiek oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo gdyby określonych ustaleń nie poczyniono, pomimo że z przeprowadzonych i uznanych za wiarygodne dowodów określone fakty jednoznacznie wynikały ( tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2023 r., II AKa 487/21, Legalis nr 2919526). Zdaniem Sądu odwoławczego przeprowadzona przez Sąd Rejonowy analiza dowodowa była wszechstronna, wnikliwa i obiektywna, a wszystkie istotne okoliczności podano w tym temacie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dokonując analizy powyższego zarzutu apelacyjnego konieczne jest podkreślenie, że zamiar, choć istnieje tylko w świadomości sprawcy, jest faktem psychologicznym, podlega więc identycznemu dowodzeniu jak okoliczności ze sfery przedmiotowej, z zastosowaniem odpowiednich zasad dowodzenia bądź wnioskowania. Jeżeli zatem sprawca nie wyraził swego zamiaru słowami, wnioskuje się o nim z okoliczności zajścia ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2006 r., sygn. akt II KK 92/06, Lex nr 324669). Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy należało uznać, że ustalone na podstawie wiarygodnych dowodów okoliczności sprawy świadczyły o umyślności działania oskarżonego z zamiarem bezpośrednim, a krytyczne stanowisko obrony w tej materii nie zasługiwało na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znalazły się rozważania jednoznacznie wskazujące powody ustaleń w zakresie strony podmiotowej przypisanych oskarżonemu przestępstw z art. 56 § 1 kks, art. 62 § 2 kks oraz art. 61 § 1 kks, jakie utworzyły kumulatywną kwalifikację prawną jego czynu. Apelujący widocznie nie chciał dostrzec tych treści, nie mając żadnych merytorycznych kontrargumentów do ich odparcia. Z oczywistych względów odwoływanie się do stanowiska oskarżonego było chybione skoro, jak wyżej wskazano w rubryce 3.1., Z. S. nie złożył w tej sprawie wyjaśnień.

Jak najbardziej trafnie Sąd Rejonowy przyjął, iż osobą decyzyjną w Spółce o.o. (...) był oskarżony jako Prezes Zarządu oraz z jego poczynań wynikało, iż rozmyślnie dokonał czynu przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem. PHU (...) prowadziło księgowość dla podmiotu (...) Sp. z o.o. bazując wyłącznie na dokumentach dostarczanych do biura, a za miesiąc XII. 2017 r. wszystkie te dokumenty w postaci faktur zakupu, sprzedaży, rejestr zakupu i sprzedaży, stan magazynowy, wyciągi bankowe i faktury kosztowe zostały dostarczone drogą mailową, a nadawcą korespondencji był Z. S. jako Prezes Zarządu (...). Na tej podstawie pracownicy biura (...). K. sporządzali stosowne deklaracje. Z kolei prokurent samoistny spółki - (...) nie miał dostępu do rachunków firmowych i w inkryminowanym czasie nie podejmował praktycznie żadnych działań. Oskarżony nie scedował zatem na nikogo innego odpowiedzialności zarządczych, a z zeznań świadków oraz z dokumentów wynikało, że zajmował się sprawami gospodarczymi, a w tym także finansowymi tej spółki posiadającej osobowość prawną. Dogłębna analiza dokumentów zebranych w ramach przeprowadzonych kontroli celno-skarbowych wykazała zaś ponad wszelką wątpliwość, że Spółka (...) nie nabyła w miesiącu grudniu 2017 r. żadnych towarów handlowych od podmiotu (...) Sp. z o.o., wyszczególnionych w 28 fakturach. Nie prowadziła wtenczas żadnej działalności gospodarczej, zajmując się wyłącznie przyjmowaniem i wystawianiem fikcyjnych dowodów kupna-sprzedaży, czyniąc tylko pozory współpracy z takimi podmiotami jak (...), (...) SERWIS i (...). Twierdzenia apelującego obrońcy, że oskarżony działał w błędzie co do obowiązku podatkowego, o którym stanowi art. 10 § 1 kks nie miały racji bytu, a zostały zgłoszone czysto instrumentalnie, aby ukazać oskarżonego w lepszym świetle.

Reasumując, wszelkie ustalenia które legły u podstaw zaskarżonego wyroku, w tym te dotyczące strony podmiotowej czynu oskarżonego były rzetelne, oparte na solidnych wskazaniach dowodowych i dlatego pozytywnie przeszły one kontrolę odwoławczą.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Z. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski obrony okazały się niezasadne wobec powyżej przedstawionych rozważań Sądu II instancji. Kontrola odwoławcza wykazała pełną słuszność stanowiska Sądu I instancji, iż oskarżony, działając umyślnie, swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona przypisanych mu przestępstw, w tym oszustwa podatkowego. Sąd Rejonowy wnioski takie wyprowadził w oparciu o prawidłowo ocenione dowody, za pomocą których odtworzył stan faktyczny.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.12.

Przedmiot utrzymania w mocy

Poza zmianą omówioną poniżej w pkt. 5.2., wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powodem utrzymania wyroku w mocy jest całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońcy, jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę albo uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji. Sąd II instancji ocenił przy tym, że poza usunięciem niecelowego w tym przypadku środka probacyjnego orzeczonego w pkt 3, orzeczenie o karze wymierzonej oskarżonemu jest wyważone, sprawiedliwe, celowe i nie razi surowością.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Uchylenie pkt 3, tj. orzeczenia o nałożonym na oskarżonego obowiązku informowania sądu o przebiegu okresu próby (pkt 2 wyroku SO z dnia 25 września 2025 r.).

Zwięźle o powodach zmiany

Ta zmiana na korzyść została dokonana z urzędu na podstawie art. 440 kpk, gdyż Sąd Okręgowy dopatrzył się w nim rażącej niesprawiedliwości. Nałożony na oskarżonego na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 20 § 2 kks obowiązek probacyjny jest bowiem ściśle powiązany z warunkowym zawieszeniem wykonania kary i oznaczonym okresem próby. Należy przy tym pamiętać, iż ten obowiązek, podobnie jak pozostałe z katalogu z art. 72 § 1 i 2 kk stanowi narzędzie, które ma służyć weryfikacji pozytywnej prognozy kryminologicznej sformułowanej wobec oskarżonego, co do którego sąd orzekł karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Istotą środków probacyjnych, nakładanych na podstawie art. 72 § 1 kk jest zaś to, że mają być one wykonywane i egzekwowane. Sąd Okręgowy stwierdził, iż w orzeczeniu o obowiązku informowania sądu o przebiegu okresu próby nie uwzględniono tej istotnej okoliczności, że nie jest znane miejsce zamieszkania ani pobytu oskarżonego w kraju, co spowodowało prowadzenie niniejszego postępowania w stosunku do nieobecnego (art. 173 § 1 kks). Oskarżony nie brał udziału w tym procesie i należy przyjmować, że nie jest mu też znane zapadłe orzeczenie. W tej sytuacji, realizacja takiego obowiązku przez oskarżonego wydaje się fikcją, a istnieje niebezpieczeństwo, że taka postawa mogłaby zostać potraktowana jako uchylanie się od obowiązku probacyjnego i doprowadzić do zarządzenia wykonania kary.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

1.

Na podstawie art. 105 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks Sąd Okręgowy w pkt 1 swego wyroku sprostował oczywistą omyłkę pisarską w komparycji zaskarżonego wyroku, poprzez dopisanie w zarzucie, po słowach FV/2017/12/6 z dnia, brakującej daty „18.12.2017 r.” Sąd Okręgowy z urzędu dostrzegł opisane wyżej pominięcie co do określenia daty faktury. Ta omyłka miała charakter oczywisty i wymagała sprostowania w wyżej wskazanym trybie, znajdującym zastosowanie także w instancji odwoławczej.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

4.

Zgodnie z art. 616 § 1 pkt 1 kpk do kosztów procesu należą koszty sądowe, którymi są m.in. wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania (art. 616 § 2 pkt 2 kpk). Jednym z wydatków Skarbu Państwa, na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk są wypłaty dokonane z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych.

Obrońca oskarżonego z urzędu – adw. M. S. w apelacji zawarł wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym. Wniosek ten podtrzymał na rozprawie apelacyjnej w dniu 11 września 2025 r. Przytoczone wyżej przepisy stanowią podstawę prawną orzeczenia uwzględniającego to żądanie. Wysokość kosztów adwokata została zaś ustalona w oparciu o § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 763). Jest to kwota 1.033,20 zł (brutto).

5.

Zgodnie z art. 634 kpk jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji.

Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy opierając się na dyspozycji przepisu art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym nie wymierzył mu opłaty za II instancję. Oskarżony nie posiada żadnego majątku na terenie RP, a ciąży na nim wynikająca z zaskarżonego wyroku do uiszczenia należność z tytułu orzeczonej kary grzywny i kosztów sądowych. Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że dodatkowe obciążanie oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, w tym kosztami wynagrodzenia obrońcy z urzędu stanowiłoby dla niego zbyt dużą dolegliwość finansową.

7.  PODPIS

Hanna Bartkowiak