Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 956/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Obornikach z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 491/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Naruszenie art. 7 kpk poprzez dowolną, a zatem nie mieszczącą się w dyrektywach oceny dowodów zawartych w ww. przepisie, poprzez uznanie, że M. B. (1) faktycznie dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, podczas gdy przedmiotowy proces miał charakter procesu poszlakowego, zaś łańcuch poszlak nie pozwala na uznanie, że w sprawie istniał dowód pozwalający na istnienie sprawstwa oskarżonego;

Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk poprzez dowolną ocenę dowodów i błędne uznanie, iż dane oskarżonego widniejące w serwisie internetowym Allegro jest równoznaczne, że to oskarżony dokonał czynu zabronionego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kontrola odwoławcza nie wykazała aby, jak zgłaszał apelujący, Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania wskazanych w środku odwoławczym. W szczególności dotyczy to art. 7 kpk, gdzie uchybienia miałyby wystąpić w trakcie oceniania materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydanego orzeczenia. Sąd Okręgowy stwierdził, że przeciwnie, dokonana ocena całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest zgodna z art. 7 kpk i uwzględnia w odpowiednim stopniu wskazania wiedzy, logicznego myślenia i zasady doświadczenia życiowego. Organ wydający zaskarżony wyrok wyraźnie wskazał, którym dowodom, bądź ich częściom, przyznał przymiot wiarygodności, a którym cechy tej odmówił oraz podał racjonalne powody, przemawiające za takim ukształtowaniem oceny dowodów. Zdaniem Sądu odwoławczego tok rozumowania Sądu Rejonowego był jasny, zrozumiały oraz przekonujący i wobec tego zasługiwał na aprobatę. Warto równocześnie w tym miejscu wspomnieć, że wynikający z art. 7 kpk obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do jej prostego zanegowania i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd meriti oceniając zebrany materiał dowodowy, w kontekście zasad wiedzy - w szczególności logicznego rozumowania - oraz doświadczenia życiowego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2017 r., II K 180/17, Legalis nr 1668825). Mając na uwadze przytoczone powyżej, w całości podzielane stanowisko, Sąd II instancji stwierdził, że apelujący decydując się na podważanie oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd meriti nie wykazał aby takie faktyczne mankamenty dało się wytknąć organowi orzekającemu. Można nawet stwierdzić, że ocena dowodów dokonana w sposób oczekiwany przez obrońcę byłaby oczywiście sprzeczna z treścią art. 7 kpk. Apelujący bowiem ogniskował uwagę na zaprzeczeniu sprawstwa M. B. (1) oraz podkreślał brak dowodów bezpośrednio wskazujących na sprawstwo tegoż oskarżonego, w tym to, że pokrzywdzony nie miał możliwości zweryfikowania czy ten, z którym nawiązał kontakt internetowy i oskarżony to ta sama osoba, umniejszając wagę dowodów obciążająych.

Warto także w tym miejscu przypomnieć, że w postępowaniu karnym możliwe jest przypisanie sprawcy odpowiedzialności karnej za zarzucany czyn nawet w sytuacji kiedy brak jest naocznych świadków zachowania sprawcy wyczerpującego znamiona danego przestępstwa. Takie skazanie odbywa się w ramach tzw. „procesu poszlakowego”. W tego typu procesie nie ulegają zawieszeniu zasady ani też reguły dowodzenia właściwe dla procesu poznawczego w sprawach karnych. Tak jak w większości spraw o złożonym stanie faktycznym i złożonym przebiegu zdarzenia, gdy oskarżony zaprzecza postawionemu mu zarzutowi, tak też w procesie poszlakowym, możliwe jest stworzenie wielu hipotetycznych wersji przebiegu zdarzenia, mniej lub bardziej prawdopodobnych. Nie wyklucza to jednak efektywności dowodzenia poszlakowego. Chodzi o to, że jeżeli powstają dwie lub więcej wersji zdarzenia, przyjęcie jednej z nich i odrzucenie pozostałych wymaga logicznie nienagannego wykazania, że te inne ewentualne wersje zdarzenia są nieprawdopodobne lub też prawdopodobieństwo jest w racjonalnej ocenie znikome, niedające się rozsądnie uzasadnić, pozostaje w sprzeczności z elementarnymi zasadami życiowego doświadczenia lub w sprzeczności ze wskazaniami wiedzy ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II AKa 39/14, opubl. Lex nr 1455524).

Takim przykładem procesu poszlakowego jest kontrolowana sprawa M. B. (1) oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, której efektem jest zapadły wyrok skazujący. Analiza dowodowa akt kontrolowanej sprawy prowadzi bowiem do wniosku zbieżnego z tym jaki wyprowadził Sąd Rejonowy, który celnie wskazywał na okoliczności świadczące o bezpośrednim zaangażowaniu oskarżonego w zaistniałe oszustwo popełnione na szkodę P. G.. Obrona zaś w sposób wybiórczy wskazywała na te elementy stanu faktycznego, których jednoznacznie z osobą oskarżonego nie można było powiązać. Prawdą jest, że pokrzywdzony kontaktując się telefonicznie i mailowo w związku z zawieraną za pośrednictwem Internetu umową sprowadzenia z Holandii samochodu P. (...) nie weryfikował czy osoba z którą korespondował jest właściciel firmy (...) z siedzibą w I. przy ul. (...), zarejestrowanej na oskarżonego M. B. (1). Jednak według danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP i wg wpisu w rejestrze REGON, przedsiębiorstwo o nazwie B. (...) M. B. (1) prowadzone było jednoosobowo, a właściciel nie wyznaczył żadnych pełnomocników. Godne podkreślenia przy tym jest, że policyjna weryfikacja siedziby ww. firmy wykazała, że pod adresem I. ul. (...) nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, jest tam tylko mieszkanie prywatne, w którym od dłuższego czasu nikt nie mieszka (pismo Z-cy Naczelnika Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją KPP w I. z dnia 18.01.2017 r., k. 19). Co przy tym bardzo istotne, a co zdawał się lekceważyć apelujący, rachunek bankowy wskazany w przedmiotowej umowie sprowadzenia samochodu, jako ten, na który mają zostać wpłacone środki, tj. 26.000 zł tytułem zaliczki, został założony osobiście przez oskarżonego, którego podpisy na dokumentacji bankowej potwierdził powołany biegły sądowy z zakresu badania pisma ręcznego. Opinia grafologiczna była przy tym kategoryczna i nie została podważona w toku procesu. Zwraca przy tym uwagę bliski okres czasowy między założeniem konta w (...) Bank (...) S.A. Oddział w I. (18.10.2016 r.), umowy ramowej o korzystanie z systemu bankowości internetowej i umowy Rachunku Otwarte Konto Oszczędnościowe (22.11.2016 r.) a oszukańczym działaniem w postaci zobowiązania się do sprowadzenia samochodu osobowego z zagranicy połączonego z poleceniem wpłaty zaliczki w kwocie 26.000 zł przez zleceniodawcę na wskazane przez sprowadzającego pojazd konto (umowa z dnia 12.12. 2016 r., wpłata zaliczki 13.12.2016 r.). Ponadto, Sąd Okręgowy uznał za celowe wyeksponowanie tej istotnej okoliczności, iż oskarżony zakładając rachunek firmowy w (...) Bank (...) podał jako siedzibę prowadzonej działalności gospodarczej ten sam adres, pod którym faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej, a ponadto, nie upoważnił do tego konta żadnego pełnomocnika. Był zatem jedyną osobą dysponującą kwotą 26.000 zł, które na konto firmowe zostało przelane przez pokrzywdzonego P. G. tytułem zaliczki na sprowadzenie samochodu marki P. (...).

Założywszy nawet za apelującym, że było tak, iż inna osoba niż oskarżony podjęła rozmowy z pokrzywdzonym i uzgodniła z nim warunki umowy zawartej dnia 12 grudnia 2016 r., to nikt inny tylko właśnie podsądny M. B. (1) zajął się tym aby pieniądze przelane przez oszukanego już wówczas zleceniodawcy, trafiły na pozostający do jego wyłącznej dyspozycji rachunek bankowy. Było to działanie oskarżonego podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, które doprowadziło pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia środkami pieniężnymi. Jeśli zatem jeszcze ktoś inny miałby brać udział w tym przestępstwie, to oskarżony działał wówczas na zasadzie współsprawstwa z tą nieustaloną osobą. Nie zmienia to jednak w żadnym razie ram i charakteru odpowiedzialności karnej samego M. B. (1).

Do takich wniosków trzeba było dojść po analizie całokształtu okoliczności sprawy zgodnie z art. 410 kpk, a nie tylko wybiórczo wyselekcjonowanych przez skarżącego elementów, które miały poddać w wątpliwość sprawstwo oskarżonego. Notabene sam oskarżony nie podał żadnej konkretnej wersji wydarzeń, poprzestając na oświadczeniu, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Natomiast ta wykreowana przez obrońcę na etapie apelacyjnym okazała się nieskuteczna. Sąd Okręgowy nie podzielił zatem zgłoszonych przez apelującego zastrzeżeń co do prawidłowości oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W każdym z możliwych wariantów rozważonych przez organy sądowe ( nr 1 w SR - oskarżony działał sam, nr 2 w SO z uwagi na treść apelacji - oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą, czy też miał pomocnika) odpowiedzialność oskarżonego za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk jest niewyjęta i wynika w sposób nie budzący wątpliwości ze zgromadzonych w przedmiotowej sprawie dowodów.

Konsekwencją powyższych rozważań było nieuznanie twierdzeń apelującego obrońcy odnośnie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w jakim kwestionował swój udział w przestępstwie i brak zawinienia. Zaprzeczanie przez obrońcę jakoby oskarżony miał jakikolwiek związek z kontem bankowym nie było przekonujące w świetle naprowadzonych wyżej okoliczności i braku podważenia wartości dowodowej opinii biegłego grafologa mgr R. K.. Postawa oskarżonego stanowiła zatem wyraz przyjętej przez niego linii obrony, realizowanej w trakcie prowadzonego procesu za pośrednictwem przybranego obrońcy.

Reasumując wszystko powyższe, zabiegi obrony zmierzające do przerzucenia odpowiedzialności karnej za przypisany M. B. (1) czyn na inną osobę okazały się całkowicie nieskuteczne.

Wniosek

Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia wniosku z uwagi na niezasadność zarzutu opartego na jednostronnej ocenie dowodowej. Nie stwierdzono żadnych takich naruszeń proceduralnych zgłoszonych w apelacji obronnej, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji w sposób pewny i nie budzący wątpliwości wykazał sprawstwo i winę oskarżonego M. B. odnośnie popełnienia zarzucanego mu występku oszustwa przy zawartej przez Internet umowie sprowadzenia samochodu osobowego zza granicy. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła równocześnie by w badanej sprawie zachodziła konieczność przeprowadzania dodatkowych czynności, które mogłyby mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Wszystko to doprowadziło Sąd odwoławczy do wniosku, że proces miał charakter poszlakowy i został przeprowadzony w sposób poprawny, tak że organ odwoławczy nie miał do niego żadnych zastrzeżeń. Zebrane elementy dowodowe, rozpatrywane razem stworzyły spójny i logiczny łańcuch, potwierdzający sprawstwo i winę oskarżonego M. B. (1).

Na marginesie kwestii procesowych Sąd odwoławczy miał na uwadze, że oskarżony M. B. (1) w związku z wydanym ENA, w dniu 23 maja 2023 r. został sprowadzony do Polski celem odbycia kary i w niniejszym postępowaniu nie zrzekł się ochrony wynikającej z zasady specjalności w odniesieniu do czynu popełnionego przed przekazaniem na podstawie ENA do innej sprawy. Jednak wobec treści art. 607e § 3 pkt 4 kpk (w tym postępowaniu nie stosowano wobec osoby ściganej środka polegającego na pozbawieniu wolności) nie stanowiło to przeszkody do prowadzenia postępowania karnego przeciwko niemu o przestępstwo będące przedmiotem kontrolowanej sprawy. Natomiast, w związku z brzmieniem art. 607e § 1 kpk, te kwestie procesowe winien mieć jednak na uwadze organ wykonawczy.

Lp.

Zarzut

3.2.

Zarzut ewentualny apelacji podniesiony w przypadku nieuwzględnienia zarzutu głównego: Rażąca niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 9 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy analiza dyrektywy sądowego wymiaru kary, a w szczególności warunki osobiste oskarżonego, ustabilizowane życie zawodowe, przestrzeganie prawa, jednoznacznie wskazują na konieczność orzeczenia wobec oskarżonego kary o charakterze wolnościowym.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Tytułem przypomnienia warto wskazać, iż rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca uwzględnienie zarzutu z art. 438 pkt 4 kpk, występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celów kary, ze szczególnym uwzględnieniem tych zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Tak orzeczona kara może być wynikiem bądź to niedostrzeżenia występującej in concreto okoliczności istotnej z punktu widzenia dyrektywy wymiaru kary z art. 53 kk i nast. lub też nie nadania im adekwatnej wagi. Oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar, nie wolno zapominać, że art. 53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako "proporcjach" pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. W konsekwencji miarą surowości kary polegającej na pozbawieniu wolności, nie może być jedynie ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo, także z uwzględnieniem występujących w danym postępowaniu, zwykle niepowtarzalnych w danym układzie, okoliczności uzasadniających wymiar orzeczonej kary ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 489/21, Legalis nr 2714830).

Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy uznał, że obrońca oskarżonego nie wykazał by kara 9 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk była rażąco surowa w stosunku do wagi i okoliczności osądzanego czynu. Sąd Rejonowy wziął bowiem pod uwagę wszystkie występujące w kontrolowanej sprawie okoliczności obciążające oraz słusznie stwierdził brak okoliczności łagodzących, co musiało znaleźć odzwierciedlenie w odpowiednio surowym wymiarze kary. Istotne jest, że ustawowe zagrożenie za występek z art. 286 § 1 kk to kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat, przy czym z uwagi na popełnienie go w warunkach z art. 64 § 1 kk Sąd Rejonowy mógł wymierzyć karę nawet do górnej granicy zagrożenia ustawowego zwiększonego o połowę czyli do 12 lat pozbawienia wolności (stosując art. 4 § 1 kk, w reżimie prawnym obowiązującym w dacie czynu). Oskarżony M. B. (1) był w przeszłości wielokrotnie karany, w tym także na kary pozbawienia wolności, przebywał w warunkach izolacji penitencjarnej, a pomimo tego nie zrozumiał naganności swojego zachowania i dopuścił się popełnienia kolejnego przestępstwa. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, że szkoda materialna powstała na skutek przestępczych działań oskarżonego była stosunkowo wysoka (26.000 zł) i do chwili wyrokowania nie została przez sprawcę naprawiona w żadnej części, mimo upływu 9 lat od jej spowodowania. Działania oskarżonego były starannie przemyślane i zaplanowane, a jego postawa procesowa nie dawała powodów aby potraktować go łagodniej (poszukiwany na ENA do innej sprawy, przebywał poza granicami Polski, brak skruchy).

Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła zatem wskazań zawartych w apelacji odnośnie niewspółmierności kary zasadniczej w wymiarze 9 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec podsądnego M. B. (1). Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd Rejonowy czyniąc rozważania co do wymiaru kary za czyn przypisany temu oskarżonemu wziął pod uwagę wszystkie występujące w sprawie okoliczności obciążające oraz łagodzące, nadając im odpowiednią wartość i znaczenie. Sąd ten dokonał również właściwego wartościowania stopnia społecznej szkodliwości czynu jakiego dopuścił się podsądny oraz jego zawinienia, a przedstawione argumenty były logiczne i przekonujące. Wszystkie tu analizowane okoliczności prowadzą do wniosku, że orzeczona kara pozbawienia wolności była konieczna ponieważ brak było przesłanek aby poprzestać na karze wolnościowej poprzez zastosowanie art. 37a kk. Sąd Okręgowy nie zgodził się ze skarżącym, że wymierzona oskarżonemu przez Sąd I instancji kara razi swą surowością, a tylko w takim wypadku mogłaby podlegać zmianie na inną rodzajowo bądź wydatnemu złagodzeniu. Proponowana w apelacji kara grzywny nie przekraczałaby nawet połowy zaistniałej szkody majątkowej. Taka kara byłaby wręcz nieuzasadnionym wyrazem pobłażania wobec M. B. jako osoby wielokrotnie karanej za umyślne przestępstwa, w tym przeciwko mieniu. Warto zaznaczyć, że poprzednio otrzymał już karę wolnościową karę w postaci grzywny, a także karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary, które nie sprowadziły go na właściwą drogę. W tym przypadku zatem jedynie kara pozbawienia wolności jest odpowiedną reakcją wymiaru sprawiedliwości na kolejne naruszenie prawa przez niepoprawnego sprawcę. Niezbędne jest także właściwe oddziaływanie kary w aspekcie ogólnym, uświadomienie obywatelom, że naruszanie przepisów prawa karnego niesie za sobą zasłużoną odpowiedzialność. Tym bardziej taka stanowczość działań jest uzasadniona wobec sprawcy powracającego do przestępstwa.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wysokości 100 stawek po 100 złotych.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na niezasadność omówionego w tym miejscu zarzutu. Nie było więc powodów do ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia poprzez wydanie orzeczenia reformatoryjnego w zakresie wymiaru kary.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powodem utrzymania wyroku w mocy jest całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Brak zmian w zaskarżonym wyroku

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Zgodnie z art. 636 § 1 kpk w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego ma on obowiązek ponieść koszty procesu. Koszty te zgodnie z art. 616 § 1 kpk obejmują: koszty sądowe na które składają się wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania oraz opłaty.

Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, tj. kwotę 20 zł tytułem ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism, co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2013, poz. 663 ze zm.) i na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) wymierzył mu opłatę za II instancję w kwocie 180 zł.

Nie stwierdzono przy tym okoliczności z art. 624 § 1 kpk przemawiających za zwolnieniem podsądnego od uiszczenia tych należności. Aktualnie oskarżony przebywa na wolności, jak podał jego obrońca, pracuje on zarobkowo, zatem może bez uszczerbku dla swego utrzymania uiścić koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa.

7.  PODPIS

Hanna Bartkowiak