Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 1144/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

4

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 27 maja 2024 r., sygn. akt III K 871/20

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

W. B. (1)

Oskarżony W. B. (1) w dacie wyrokowania przez Sąd Okręgowy był osobą niekaraną za przestępstwa

Dane z Krajowego Rejestru Karnego na dzień 19 maja 2025 r.

3746

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Dane z Krajowego Rejestru Karnego

Dokument urzędowy nie budził wątpliwości co do wiarygodności zawartych w nim informacji. Miały one istotne znaczenie przy ocenie zarzutu działania oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 kk. Z aktualnych danych o karalności wynika bowiem, że oskarżony W. B. (1) nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym. Zatarcie skazania spowodowało, że odpadły podstawy do ustalenia, że oskarżony działał w warunkach powrotu do przestępstwa.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego W. B. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego w zakresie oceny wyjaśnień Ł. S. (1) poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie w jakim potwierdzają one zarzut oskarżenia, w szczególności rzekomą działalność oskarżonego w procederze opisanym w pkt I sentencji wyroku.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska apelującego aby dokonana przez Sąd Rejonowy ocena wyjaśnień i późniejszych zeznań Ł. S. (1) mającego status tzw. małego świadka koronnego, zawierała uchybienia i nieprawidłowości, które mogłyby rzutować na treść zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy miał bowiem pełne rozeznanie, iż przekazane organom ścigania przez Ł. S. (1) informacje, aby mogły stać się podstawą ustaleń faktycznych, wymagały odpowiedniej weryfikacji. Ten dowód osobowy ma bowiem specyficzny charakter, gdyż nie pochodzi od ofiary przestępstw, lecz od sprawcy i w istocie z jednej strony ujawnia przestępstwa popełnione przez innych ale także swoje, w ten sposób chcąc zapewnić sobie nadzwyczajnie łagodne potraktowanie przez sąd karny, ale z drugiej strony, naraża się na zemstę innych osób ze środowiska przestępczego, co przy uwzględnieniu konsekwencji w wyjaśnieniach i zeznaniach, którymi obciąża współsprawców - dodatkowo świadczy za jego prawdomównością. Ł. S. (1) podał szereg istotnych okoliczności wskazujących na sprawstwo osób, o których organy ścigania nie wiedziały, że popełniły one jakiekolwiek przestępstwo, a przeprowadzone postępowanie dowodowe i wskazane przez Sąd I instancji dowody potwierdzały wiarygodność dokonanego pomówienia m.in. oskarżonego W. B. (1).

Argumenty obrońcy zmierzające do podważenia tego dowodu były nieprzekonujące. To, że zeznania Ł. S. (1) zawierają pewne nieścisłości, gdy uwzględni się rozmiar opisywanych przez niego zdarzeń oraz zakres czasowy, którego one dotyczyły (lata 2006 – 31.05.2017 r.), a także upływ czasu od popełnienia czynów do składania zeznań, nie osłabiało to ich wartości. Sam Ł. S. (1) przesłuchiwany przed Sądem w przedmiotowej sprawie w dniach 16 października 2023 r. i 29 stycznia 2024 r. pytany o detale, przyznał, że „po tylu latach nie pamięta już wszystkiego ze szczegółami”. Konsekwentnie podawał zaś okoliczności dotyczące znajomości z oskarżonym W. B., sposobu dokonania wspólnie i w porozumieniu z nim kradzieży z włamaniem lasera diodowego w J. oraz to, że sprzedażą tego sprzętu zajmował się on osobiście. Znamienny jest przy tym fakt, że świadek Ł. S. (1) nie umniejszał swojej roli w tym przestępstwie lecz przyznawał, że to on był inicjatorem tego czynu (analogicznie w odniesieniu do wszystkich pozostałych kradzieży z włamaniem objętych zaskarżonym wyrokiem) gdyż to on planował jego przebieg, zapewniał środek transportu i możliwość zbycia skradzionego sprzętu. Ponadto, wbrew twierdzeniom apelującego wiarygodności zeznań Ł. S. (1) nie umniejszał fakt, że jest on osobą uzależnioną od hazardu. Sporządzona w tym zakresie opinia biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa w innej sprawie (szerzej ten temat zostanie przedstawiony przy zarzutach apelacji obrońcy oskarżonego O. N. (1)) nie dawała podstaw aby poddawać w wątpliwość zdolność świadka do czynienia spostrzeżeń, zapamiętywania i odtwarzania faktów. Zeznania świadka oraz wcześniejsze jego obszerne, wielostronicowe wyjaśnienia były spójne, logiczne i konsekwentne. Warto tu zaś podkreślić, iż Ł. S. (1) miał świadomość, że jest hazardzistą, co skłaniało go do wielu ryzykownych zachowań. Ta sytuacja prowadzi wręcz do przeciwstawnego wniosku, że silna potrzeba uzyskiwania wówczas sporych pieniędzy uzasadniała dokonywanie przedmiotowych kradzieży bardzo drogiego, specjalistycznego sprzętu do wykonywania zabiegów kosmetycznych i było to zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Nie można także tracić z pola widzenia okoliczności w jakich doszło do zatrzymania oskarżonego W. B. (1) w dniu 31 maja 2017 r. w W., przy próbie wypożyczenia samochodu przez Ł. S. (1). To, że W. B. był kierowcą samochodu, w którym znaleziono m.in. podrobione tablice rejestracyjne i kominiarkę, pośrednio potwierdzało wersję Ł. S. odnośnie ich wcześniejszego wspólnie dokonanego włamania. Oskarżony W. B. w swoich wyjaśnieniach nie potrafił logicznie wytłumaczyć swojej bytności w miejscu gdzie zatrzymali ich funkcjonariusze Policji z KP W. W., prowadzący obserwację wypożyczalni pod kątem namierzenia klienta podszywającego się pod osobę nazwiskiem M. M. (1), którym okazał się być Ł. S. (1).

Podsumowując, nie można zgodzić się z podniesionym zarzutem, iż Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 kpk poprzez dowolną ocenę wyjaśnień (oraz, co należy dodać, również późniejszych zeznań) Ł. S. (1). Jako niezasadne uznano bowiem twierdzenia apelującego, że były one niespójne i zawierały liczne rozbieżności, których sąd orzekający w pierwszej instancji nie wyjaśnił, a mimo to przyjął je jako dowód potwierdzający sprawstwo oskarżonego W. B. (1). Kontrola instancyjna nie potwierdziła także żadnych naruszeń art. 410 kpk. Nie ma zatem racji obrona uważając, iż zeznania i wyjaśnienia Ł. S. (1) nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych odnośnie czynu zarzucanego W. B. (1). Obrońca przedstawił ten dowód jednostronnie i wybiórczo, próbując wykazać jego „słabe strony” . Zabiegi te okazały się nieskuteczne, wobec pełnej, wszechstronnej i obiektywnej oceny dowodowej przeprowadzonej przez Sąd I instancji.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu w całości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na całkowitą bezzasadność omówionego zarzutu odwoławczego. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodu w postaci zeznań Ł. S. (1) była prawidłowa i zgodna z dyrektywami uregulowanymi w art. 7 kpk. Ponadto dowód ten podlegał weryfikacji w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym, wypełniając tym samym wskazania procesowe z art. 410 kpk. Sąd Okręgowy nie stwierdził zatem powodów do ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia w sposób oczekiwany przez apelującego.

Lp.

Zarzut

3.2.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego W. B. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie oceny:

a) analizy kryminalnej w zakresie logowań telefonu komórkowego Ł. S. (1) k. 1072;

b) dokumentów załączonych do wniosków dowodowych obrońcy z dnia 2 czerwca 2022 roku, w tym fotografii obrazujących historię zmian konta F. wypożyczalni samochodów M. C. (...) przy ul. (...) w W.,

co doprowadziło do błędnego i nieuprawnionego uznania Sądu Rejonowego, iż:

- oskarżony W. B. (1) w dniu 9 maja 2017 roku w J., po godzinie 2:00 z Ł. S. (1) poruszając się wypożyczonym na dane M. M. (1) pojazdem marki B. (...) udali się w okolice salonu kosmetycznego (...) P. B. (1): przy ul. (...),

w sytuacji gdy w rzeczywistości z dowodów tych wynika, iż W. B. (1) nie mógł się poruszać białym B. (...) z Ł. S. (1) w dniu 9 maja 2017 roku po godz. 2:00 w nocy (ostatnie logowanie telefonu Ł. S. (1) w J. na ul. (...) było o godz. 1:47) albowiem w tym czasie nie było już nikogo na miejscu kradzieży, a wypożyczalnia przy ul. (...) w W. nie oferowała nigdy, a tym bardziej w dacie zarzucanego czynu białego B. (...), jak również, iż Ł. S. (1) od ok 23:20 do godz. 1:47 przebywał stale w J. i nie opuszczał w tym czasie miejsca obserwacji i następnie kradzieży przy ul. (...),

co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Powyższe zarzuty okazały się nietrafne, a Sąd Okręgowy odniesie się do nich w obranej przez siebie kolejności, gdyż waga i wymowa dowodów prezentowanych w środku odwoławczym przedstawiała się odmiennie niż to przyjął apelujący.

W pierwszym rzędzie Sąd za bezpodstawne, wręcz sprzeczne ze zgromadzonymi dowodami uznał twierdzenia obrońcy wykluczające aby do kradzieży z włamaniem z dnia 9 maja 2017 r. sprawcy użyli samochodu marki B. (...) wypożyczonego z wypożyczalni samochodów M. C. (...) przy ul. (...) w W., co miałoby podważać zeznania Ł. S. (1) w tym zakresie. Obrońca nieskutecznie bowiem w toku procesu założył, że wypożyczalnia przy ul. (...) w W. nie oferowała nigdy, a tym bardziej w dacie zarzucanego czynu białego B. (...). Przeprowadzone w tym zakresie, zainicjowane wnioskami obrońcy W. B. postępowanie dowodowe przed Sądem Rejonowym doprowadziło do zgoła odmiennych wniosków, których obrona zdaje się, nie chce przyjąć do wiadomości. Co istotne, ustalenia organu orzekającego w tym zakresie poczyniono w oparciu o całkowicie obiektywne dowody, których wiarygodności nie kwestionowała żadna ze stron tego procesu. Koniecznym zatem w tym miejscu jest przypomnienie, że z dokumentów dotyczących dzierżawy gruntu (k. 3037-3039) oraz zeznań P. G. – prezesa spółki (...) z siedzibą w W. (k. 2978) wynikało, iż prowadzona przez tą spółkę wypożyczalnia samochodów rzeczywiście nie oferująca samochodów marki B., przejęła teren przy ul. (...) w W. od podmiotu C. G. (odpowiedź z KP W. W. k. 2761) dopiero 1 października 2018 r. To więc nie z wypożyczalni M. C. (...) Ł. S. (1) wynajął B. (...) koloru białego, którym poruszali się sprawcy przedmiotowej kradzieży z włamaniem w dniu 9 maja 2017 r., tylko z wypożyczalni, która prowadziła tam działalność przed nimi. Zatem to jakie marki pojazdów oferowała klientom wskazywana przez obrońcę wypożyczalnia nie miało żadnego znaczenia dla odpowiedzialności karnej oskarżonego W. B. (1), a Ł. S. (1) opisywał wypożyczalnię od miejsca (na ul. (...)), a co nazwy nie był pewny ( (...) G. lub (...) albo jakoś tak” k. 1182).

W drugiej kolejności przeanalizowano podawany przez apelującego czas pobytu Ł. S. (1) w pobliżu miejsca kradzieży w J., Gdyż według obrońcy to, że ww. od ok 23:20 do godz. 1:47 stale tam przebywał i nie opuszczał w tym czasie miejsca obserwacji wykluczało by był tam z nim oskarżony W. B. (1). Było to błędne założenie, oparte wyłącznie o jeden element w postaci logowania telefonu komórkowego, nie uwzględniające takiej okoliczności, że sprawcy mogli wyłączyć telefony komórkowe na określony czas oraz tego, że każdy z nich mógł to wykonać w innym momencie, podobnie jak z ponownym włączeniem telefonów. Warto w tym miejscu wspomnieć, że Ł. S. (1) podał, że W. B. (1) był bardzo ostrożny jeśli chodzi o korzystanie z telefonu na miejscu zdarzenia (wyjaśnienia z dnia 5 grudnia 2017 r., k. 1184 t. VI). O tym, że tok rozumowania obrońcy był chybiony świadczy choćby wskazanie w zarzucie, że po godzinie 2:00, gdy miało miejsce włamanie, nie było już nikogo na miejscu, co apelujący buduje w oparciu o analizę danych logowania telefonów komórkowych Ł. S. i W. B., co oznaczałoby, że także przyznający się do tego przestępstwa świadek, nie był sprawcą tego czynu. Natomiast materiał dowodowy tej sprawy nie budził najmniejszych wątpliwości, że sprawcy znaleźli się w obrębie działania urządzeń rejestrujących obraz (monitoringi) o godz. 1:51 kamera została podniesiona ku górze, o godz. 1:55 widoczne są dwie postacie, z których jedna niesie drabinę (kamery nr 2 i 3 z budynku firmy (...), k. 345). O godz. 2:06 widoczne były światła latarek przy dwóch poruszających się osobach (kamera nr 13 z lokalu A., k. 334). Z kolei ochrona pojawiła się przy okradzionym salonie kosmetycznym firmy (...) o godz. 2:50. Z powyższych materiałów, w zestawieniu z zeznaniami Ł. S. (1) należało wywnioskować, że obaj sprawcy byli na miejscu jeszcze przed godziną 2-gą w nocy, przyjechali tam razem z W., samochodem B. (...) z wypożyczalni przy ul (...). Natomiast Sąd Rejonowy co do tego szczegółu poczynił błędne ustalenia faktyczne. Jednocześnie jednak ta stwierdzona przez Sąd Okręgowy nieścisłość w rozliczeniu czasowym, nie podważała istotnych ustaleń organu orzekającego w I instancji, skoro przyjęto za pewne i wykazane, iż oskarżony W. B. (1) od początku do końca współdziałał z Ł. S. (1), że byli tam razem (w opisie przyjęto działanie wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą z uwagi na brak prawomocnego skazania współsprawcy).

Trzecią kwestią, którą w tym miejscu należało poruszyć była wartość dowodowa analizy kryminalnej w zakresie logowań telefonu komórkowego Ł. S. (1). Pomijając nieuprawnione wnioski jakie obrońca wyprowadził z uzyskanych na tej podstawie danych (co omówiono powyżej), to zdaniem Sądu Okręgowego apelujący w ogóle zbyt pochopnie traktował tą analizę jako istotny dowód w sprawie. Dalsze rozważania na ten temat zostaną zaprezentowane przy omawianiu zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego O. N. (1), gdyż było to jednym z podniesionych tam zagadnień procesowych. W tym miejscu jedynie należy zasygnalizować, że wspomniana analiza została wykonana w ramach czynności operacyjnych Policji, nie była weryfikowana w żaden sposób przez organy prowadzące to postępowanie. W związku z tym stanowiła jedynie dowód o charakterze roboczym i została potraktowana przez Sąd Rejonowy jako dowód z dokumentu - notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariuszy Policji Wydziału Kryminalnego KP W. W.. Dlatego też wskazywane przez obrońcę logowania telefonów były analizowane wyłącznie w zakresie dotyczącym osoby Ł. S. (1) i tylko pod kątem zarzutów podniesionych w apelacji.

Podsumowując, żadna z powyższych okoliczności nie podważyła zasadności oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji, ani nie wykazała aby była to ocena sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Przeciwnie, takie negatywne cechy można było znaleźć w argumentacji omawianej apelacji.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu w całości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na całkowitą bezzasadność omówionego zarzutu. Sąd Okręgowy nie stwierdził zatem powodów do ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia w sposób oczekiwany przez apelującego.

Lp.

Zarzut

3.3.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego W. B. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie oceny zeznań świadka D. O. i nieuprawnione pominięcie okoliczności podanej przez w/w świadka, iż „opuścił moje mieszkanie około w pół do drugiej, mogło też być później bo była zdenerwowana”, a także „Wtedy kiedy się pokłóciliśmy w tym maju, W. był pod wpływem alkoholu i się pokłóciliśmy, bo ja się bardzo zdenerwowałam”,

co doprowadziło do błędnego i nieuprawnionego uznania Sądu Rejonowego, iż:

- oskarżony W. B. (1) w dniu 9 maja 2017 roku w J., po godzinie 2:00 z Ł. S. (1) poruszając się wypożyczonym na dane M. M. (1) pojazdem marki B. (...) udali się w okolice salonu kosmetycznego (...) przy ul. (...),

a także, iż:

- co nie wyklucza, że po godz. 2:00 W. B. (1) mógł być w J., oddalonym od Z. o ok. 50 km (ok. 45 minuty drogi autostradą)

w sytuacji gdy w rzeczywistości z dowodu tego wynika, iż:

- Sąd Rejonowy nie ustalił jakim środkiem transportu miałby się poruszać W. B. (1) i czy w ogóle korzystał z jakiegokolwiek środka transportu zważywszy, że był pijany, a na podstawie danych logowania można stwierdzić, iż Ł. S. (1) nie opuszczał granic administracyjnych J. na przełomie 8/9.5.2017,

- W. B. (1) mógł opuścić mieszkanie D. O. po godz. 1:30, przykładowo o 2:00 w nocy, co dobitnie obrazuje, iż nie mógł być jednocześnie w miejscu dokonania kradzieży przez Ł. S. (1) w J., tym bardziej, iż Ł. S. (1) opuścił to miejsce kradzieży w dniu 9 maja 2017 r. o godz. 1:47 na podstawie danych logowania jego telefonu przy ul. (...),

co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 279 § 11 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Skonstruowanie tego zarzutu było możliwe z uwagi na przyjęcie przez Sąd Rejonowy za w pełni wiarygodne zeznań świadka D. O. i w konsekwencji niezakwestionowanie złożonych w tym zakresie zbieżnych z tymi zeznaniami wyjaśnień oskarżonego W. B. (1), co zdaniem Sądu odwoławczego nie było właściwe i spowodowało wewnętrzne sprzeczności w ustaleniach, które skarżący próbował wykorzystać. Niezasadnie jednak apelujący wywodził z powyższego brak podstaw do skazania jego mandanta. Istotnie zaś umknęło uwadze Sądu Rejonowego bardzo późne zgłoszenie świadka obrony, bo dopiero w uzupełniających wyjaśnieniach złożonych w dniu 19 kwietnia 2023 r. W. B. (1) ujawnił tak przecież ważny dla niego rzekomy fakt alibijny, jaki miałby mu być znany od samego początku. Sąd ten zbyt ufnie także podszedł do zeznań świadka D. O. złożonych na rozprawie 12 czerwca 2023 r., zatem po ponad 6 latach od zdarzenia, bezkrytycznie przyjmując zapamiętaną datę tych odwiedzin oskarżonego, ich przebieg oraz dość precyzyjnie podaną godzinę opuszczenia mieszkania przez W. B. (1) „około wpół do drugiej w nocy, a mogło to być też później”, co ciekawe, wykluczającą wcześniejsze jego wyjście niż o 1:30 w nocy. To z kolei wywołało uzasadnione w tej sytuacji wątpliwości obrony co do realności przebycia przez oskarżonego trasy z Z. do J. i wzięcia tam udziału w kradzieży z włamaniem wraz z Ł. S. (1), który od kilku godzin się tam już znajdował. Sąd Okręgowy uznał jednocześnie, że pozostały materiał dowodowy zgromadzony na okoliczność tejże kradzieży z włamaniem z udziałem W. B. (1), dobrze oceniony przez Sąd I instancji, w sposób jasny i nie budzący wątpliwości wskazywał na sprawstwo tego oskarżonego, w tym na jego przybycie na miejsce zdarzenia pojazdem B. (...) wraz z Ł. S. (1). Co prawda jak już zaś wyżej wskazano, czas przyjazdu sprawców do J., określony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na „po godzinie 2:00” (str. 17) nie był prawidłowy, gdyż co innego wynikało z zapisów monitoringów, jednak tą niespójność również można było logicznie wyjaśnić, opierając się na danych z urządzeń rejestrujących obraz. Poza tym, opis czynu przypisanego w zaskarżonym wyroku nie jest sprzeczny z poczynionymi przez Sąd Rejonowy ustaleniami, a dostrzeżone podczas kontroli instancyjnej niedociągnięcia w zakresie oceny dowodów obronnych, w ostatecznym rozrachunku, nie miały wpływu na zasadność zaskarżonego wyroku. Z faktu logowania się na miejscu zdarzenia wyłącznie telefonu Ł. S. (1) wynika zaś jedynie to, że w tym miejscu odnotowano sygnały z należącego do niego aparatu telefonicznego, w żadnym razie nie wykluczając przez to obecności tam również oskarżonego W. B. (1), który według wiarygodnych zeznań Ł. S. (1) wraz z nim dokonał tego przestępstwa.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu w całości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Po analizie omówionego powyżej zarzutu i stwierdzając pewne uchybienia w zakresie oceny dowodów (zwłaszcza co do uznania wiarygodności zeznań świadka D. O.), nie utraciły wiarygodności dowodowej żadne dowody oskarżenia, które ocenione zostały prawidłowo, prowadząc Sąd Rejonowy do słusznego wniosku, że oskarżony W. B. (1) popełnił zarzucane mu przestępstwo. Dlatego też, po usunięciu tych pozornie tylko występujących sprzeczności, nie było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zawnioskowany w apelacji obronnej sposób.

Lp.

Zarzut

3.4.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego W. B. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 424 § 1 kpk poprzez pominięcie i zaniechanie ustalenia tego, jakie fakty Sąd Rejonowy uznał za udowodnione lub nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał wyjaśnień oskarżonego W. B. (1) za wiarygodne.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, dokonana w zakresie dotyczącym oskarżonego W. B. (1) nie potwierdziła podanych w zarzucie odwoławczym naruszeń prawa procesowego, rzutujących na treść wydanego orzeczenia. Szczegółowe odniesienie się do poszczególnych dowodów nastąpiło powyżej w pkt 3.1-3.3. Skarżący nie wykazał też aby uzasadnienie wyroku Sąd I instancji sporządził z obrazą art. 424 § 1 kpk ponieważ zawiera ono odpowiedź na pytanie jakie fakty zostały uznane za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze Sąd oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Odmienne stanowisko obrońcy w tej mierze stanowiło wyraz jednostronnej, wybiórczej oceny, zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej przez jego mandanta. Podjęte zabiegi apelującego w tym zakresie okazały się bezowocne.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu w całości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu odwoławczego. Stanowisko Sądu I instancji o wiarygodności określonych dowodów i niewiarygodności innych było poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowiło wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, wreszcie zostało też klarownie argumentowane w uzasadnieniu. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało zatem niewiarygodność wyjaśnień W. B. (1), w których zaprzeczał aby dopuścił się przedmiotowej kradzieży z włamaniem, wspólnie i w porozumieniu z Ł. S. (1).

Lp.

Zarzut

3.5.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego W. B. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk w zw. z art. 7 kpk poprzez:

⚫

pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie następujących okoliczności:

- faktu opuszczenia przez Ł. S. (1) miejsca kradzieży w J. przy ul. (...) w dniu 9 maja 2017 roku o godz. 1:47, co wyklucza udział W. B. (1) w dokonaniu kradzieży,

- stałego pobytu wyłącznie Ł. S. (1) w J. w dniu 8 maja 2017 roku już od godz. 23:20 do godz. 1:47 w dniu 9 maja 2017 roku, co wyklucza udział W. B. (1) w dokonaniu kradzieży,

- logowania się wyłącznie jednego aparatu telefonicznego Ł. S. (1) na ul. (...) w J., co wyklucza udział W. B. (1) w dokonaniu kradzieży,

- obserwacji miejsca kradzieży i dokonania samej kradzieży w J. przy ul. (...) przez Ł. S. (1) w dniu 9 maja 2017 roku pomiędzy godz. 0:00 a godz. 1:47 (na podstawie logowania telefonu Ł. S. (1) w samym miejscu kradzieży przy ul. (...) w J. k. 1072), co wyklucza udział W. B. (1) w dokonaniu kradzieży,

- faktu, iż W. B. (1) nie mógł poruszać się z Ł. S. (1) białym B. (...) wypożyczonym z wypożyczalni przy ul. (...) w W. w dniach 8-9 maja 2017 roku albowiem w/w wypożyczalnia nie dysponowała nigdy białym B. (...) (niemieckiej marki premium), a tym bardziej w okresie zarzucanego oskarżonemu czynu, co potwierdzają oględziny strony www. Oraz wydruki z historii konta F. wypożyczalni przy ul. (...) w W. (załączone do wniosków dowodowych obrońcy W. B. (1)), z których wynika, iż w/w wypożyczalnia wynajmuje co najmniej od 2016 roku wyłącznie pojazdy H. (koreańskich marek), które Sąd w sposób nieuprawniony pominął, co wyklucza udział W. B. (1) w dokonaniu kradzieży;

- W. B. (1) nie mógł się przemieszczać samochodem po wyjściu z mieszkania od D. O. albowiem:



był pijany, a na pieszo droga zajęłaby mu ok. 11 godzin, ok. 3 godzin pociągiem i ok. 3 godzin rowerem, kierując się spostrzeżeniami Sądu Rejonowego w uzasadnieniu, co do wątku B.,



nie mógł dojechać samochodem w 27 minut licząc od ostatniego pobytu Ł. S. (1) w miejscu kradzieży przy ul. (...) (godz. 1:47),



nie mógł być obecny przy kradzieży, która rozpoczęła się w dniu 9 maja 2017 roku o godz. 0:00 i trwała do godz. 1:47, na podstawie logowania aparatu telefonicznego Ł. S. (1) w miejscu kradzieży przy ul. (...) albowiem oskarżony B. przebywał w tym czasie u świadka D. O., co Sąd prawidłowo ustalił,



nie mógł być też przetransportowany przez Ł. S. (1) albowiem na k. 1072 uwidocznione zostały logowania jedynie telefonu Ł. S. (1) na ul. (...) w J., co potwierdza stały pobyt wyłącznie Ł. S. (1) w J. w dniu 8 maja 2017 roku już od godz. 23:20 do 1:47 w dniu 9 maja 2017 roku, w samym miejscu kradzieży przy ul. (...), co wyklucza udział W. B. (1) w dokonaniu kradzieży,

- „Ten laser skradziony jak inne sprzedałem. Przechowywałem go w piwnicy u znajomego. Wskazałem to w Prokuraturze. Powiedziałem, że nie wskażę miejsca przechowywania, bo nie chciałem narobić problemów osobie, która darzy mnie zaufaniem i nie miała świadomości tego, że ja korzystam z tego miejsca. Nie chce podawać nazwiska tej osoby, bo ona nie miała świadomości, że cokolwiek tak przechowuję. To było w bloku w piwnicy. Odmawiam odpowiedzi na pytanie co do adresu tej piwnicy” (co nie wyklucza, iż S. ukrywa faktycznego współsprawcę kradzieży L. L. w J.);

- „Trudno mi powiedzieć czemu jedna para, może to były tylko moje rękawiczki i bluza”,

- „To było urządzenie stojące do wysokości moich bioder. Na miejscu zdarzenia chodziło o szybkie wyniesienie tego urządzenia, potem można już to przenieść samemu – radziłem sobie z tym sam. To były urządzenia z którymi należało się obchodzić delikatnie. Podjeżdżałem autem pod samą klatkę i miałem blisko z tej piwnicy – zajmowało to 2 lub 3 minuty. Były schody do pokonania z tej piwnicy. Były też drzwi. Drzwi do piwnicy i pomieszczeń. Nie zostawiłbym urządzenia w miejscu niezabezpieczonym. To była jedna konkretna komórka lokatorska, z której korzystałem. Nie pamiętam jak wyglądały drzwi do tej piwnicy – to były pełne drzwi – kraty i deski. Nie wiem kiedy ten blok był wybudowany, to nie była kamienica, blok był w R.. Po kradzieży z B. to na pewno odwiozłem pana B., a potem urządzenie”,

podczas gdy z wcześniejszych wyjaśnień Ł. S. (1) wynika, iż:

- laser zawieźliśmy do piwnicy, a B. mnie zostawił i odjechał zabierając ze sobą B.,

- w tym poprzez zaniechanie wyjaśnienia wzajemnych sprzeczności w relacji S., w szczególności:



co do okoliczności transportu lasera, po kradzieży w J.;



niemożności fizycznego pokonania trasy w jakikolwiek sposób, a tym bardziej w 27 minut i to licząc od ostatniego logowania S. na ul. (...) w J. (wyjazdu Ł. S. (1) z miejsca kradzieży);



- niekonsekwencji S., co osłabia jego wiarygodność;



- wypożyczalnia na ul. (...) w W., nigdy nie oferowała do wynajmu samochodów B. (...), a tym bardziej koloru białego (w ogóle niemieckiego producenta).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Obrońca niezasadnie upatrywał naruszeń przepisów procesowych z art. 7 kpk oraz art. 410 kpk, gwarantujących prawidłowość oceny dowodów przez sad orzekający, nie wykazując przy tym aby podane w środku odwoławczym uchybienia w tym zakresie mogły wpłynąć na treść zaskarżonego wyroku, decydując w efekcie o uniewinnieniu oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa. Powyżej, w pkt 3.1 – 3.3. Sąd Okręgowy poczynił już rozważania odnośnie tych wszystkich kwestii poruszonych w ponownie tu zgłoszonym zarzucie. Skoro bezpodstawność twierdzeń obrońcy została wykazana przy omawianiu poprzednich zarzutów dotyczących tych samych zagadnień, niecelowym byłoby powtarzanie tych samych okoliczności. Nie zasługiwały zatem na akceptację żadne z wyprowadzonych przez apelującego wniosków co do braku podstaw dowodowych do skazania oskarżonego W. B. (1). Tezy i założenia obrońcy były bowiem błędne i nie zasadzały się na materiale dowodowym, który zasługiwał na miano wartościowego i wiarygodnego.

W tym miejscu należało jedynie odnieść się dodatkowo do dowodu z zeznań Ł. S. (1), a to w uzupełnieniu argumentacji przedstawionej przez Sąd II instancji powyżej w pkt 3.1. Było to celowe w związku z zarzutem niewyjaśnienia wzajemnych sprzeczności podawanych przez Ł. S. (1), np. co do okoliczności transportu lasera po kradzieży w J. i miejsca jego przechowywania. Upływ czasu od zdarzenia, obszerność relacjonowanych zdarzeń z długiego okresu czasu, niewątpliwie mogły zatrzeć w pamięci Ł. S. (1) te szczegóły, które tak akcentuje obrońca w apelacji, chcąc wykazać w ten sposób niekonsekwencje jego zeznań. Jak już wyżej podano, specyficzna pozycja tego świadka oskarżenia nie czyniła jej wcale uprzywilejowaną, a przeciwnie, oczekiwana było od organu orzekającego rzetelna weryfikacja jego twierdzeń, zwłaszcza w zakresie obciążającym inne osoby. Zdaniem Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy wywiązał się z tego zadania należycie. Wskazywane zaś w apelacji wewnętrzne różnice w zeznaniach i wcześniej składanych wyjaśnieniach L. S. nie dotyczyły istotnych okoliczności, a szczegółów, które z czasem mogły nie być już dokładnie zapamiętane. To zaś, że wyniesienie lasera diodowego z salonu kosmetycznego wymagało udziału dwóch osób, o czym mówił Ł. S. (1), było logiczne, skoro chodziło o sprzęt wysokiej klasy i dużej wartości, który należało jak najszybciej zabrać i umieścić w samochodzie, uważając przy tym aby go nie uszkodzić. Inaczej wyglądała zaś sytuacja ze schowaniem takiego urządzenia w pomieszczeniu piwnicznym, którego usytuowanie i sposób transportu już w pojedynkę dostatecznie szczegółowo, a przy tym logicznie, opisał świadek Ł. S.. Te czynności można było bowiem wykonać już „na spokojnie”, a wielkość urządzenia i jego waga czyniły to realnym. Za zgodne z doświadczeniem życiowym uznać też należało zeznania Ł. S. (1) dotyczące miejsca przechowywania laserów (w tym tego skradzionego wspólnie z W. B. (1)), bez wskazywania dokładnego adresu. W ten sposób bowiem chronił bezpieczną kryjówkę, o której nikt oprócz niego nie wiedział, co w świecie przestępczym jest raczej normą, a z całą pewnością, nie jest okolicznością osłabiającą wagę jego wypowiedzi procesowych. Ponadto, przeprowadzone wnikliwie postępowanie dowodowe nie dawało żadnych uzasadnionych powodów aby za obrońcą przyjmować, że Ł. S. (1) składając określonej treści zeznania, w tym rozpoznając oskarżonego W. B. (1) jako współsprawcę jednej z kradzieży z włamaniem, miałby ukrywać ewentualnego faktycznego współsprawcę. W procesie nie pojawiły się żadne powody, dla których miałby on powód do pomawiania kolegi poznanego w zakładzie karnym o tak poważne przestępstwo. Nie przedstawiono ich także w złożonym środku odwoławczym, bezpodstawnie sugerując taką motywację świadka. Dodatkowo, Sąd Okręgowy drogą służbową uzyskał odpis nieprawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 13 stycznia 2025 r. pod sygn. II K 2/24 w sprawie Ł. S. (1), czyli już po wydaniu zaskarżonego wyroku. W tym orzeczeniu skazującym za zarzucone mu łącznie 54 czyny, znalazło się także rozstrzygnięcie co do przestępstwa kradzieży z włamaniem z dnia 9 maja 2017 r. w J. (zarzut LI), ujęte w ciągu przestępstw, za które Sąd przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 4 i 6 pkt 3 kk wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Ten wyrok (nieprawomocny) potwierdza, że Ł. S. (1) nie odwołał swoich wyjaśnień, prezentując niezmiennie wolę współpracy z organami ścigania, a na jej efektywność wskazywał uprzednio prokurator w uzasadnieniu aktu oskarżenia w niniejszej sprawie (k. 2432-2433, tom XIII).

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu w całości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na całkowitą bezzasadność zarzutu zgłoszony wniosek końcowy apelacji nie miał racji bytu.

Lp.

Zarzut

3.6.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego W. B. (1):

Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

- bezpodstawnym uznaniu, że oskarżony W. B. (1) w J. przy ul. (...) działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną, wobec którego toczy się odrębne postępowanie karne, dokonał kradzieży w włamaniem do zlokalizowanego w w/w miejscu salonu kosmetycznego (...) P. B. (1) w ten sposób, że po uprzednim wypchnięciu okna oraz wyłamaniu drzwi wejściowych dostał się do wnętrza tego lokalu usługowego, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia lasera diodowego L. S. D. (...) wraz z głowicami do tego lasera HS L. S. D.ET (...) o łącznej wartości 266.859,92 zł na szkodę firmy (...) z siedzibą w J. oraz na szkodę (...) S.A. przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Przysusze, sygn. akt II K 3/06 z dnia 20 sierpnia 2008 r.;

- nieuprawnionym przyjęciu, iż oskarżony W. B. (1) w dniu 9 maja 2017 roku w J., po godzinie 2:00 z Ł. S. (1) poruszając się wypożyczonym na dane M. M. (1) pojazdem marki B. (...) udali się w okolice salonu kosmetycznego (...) przy ul. (...). Na miejscu wykorzystali znajdującą się na tyłach budynku drabinę, którą przystawili do elewacji budynku, dzięki czemu zyskali dostęp do kabla łączącego czujnik z systemem alarmowym. Kabel został przecięty, zaś za pomocą tyczki z pobliskiego placu manewrowego przekręcili zamontowaną na elewacji kamerę monitoringu, kierując ją w stronę krzewów. Następnie, chcąc dostać się do wnętrza budynku, wyważyli znajdujące się na parterze okno i weszli do środka, a następnie wyłamali drzwi i korytarzem udali się na piętro do gabinetu, w którym znajdował się laser diodowy L. S. D. (...) wraz z głowicami do tego lasera HS L. S. D.ET (...) o łącznej wartości 266.859,92 zł. W. B. (1) i Ł. S. (1) wyłamali drzwi do wspomnianego pomieszczenia, a następnie dokonali zaboru sprzętu i opuścili wraz z nim budynek tą samą drogą, którą się do niego dostali. Oddalając się z miejsca zdarzenia utracili szkło jednej ze skradzionych głowic;

w sytuacji gdy w rzeczywistości:

- Ł. S. (1) opuścił miejsce kradzieży w J. przy ul. (...) w dniu 9 maja 2017 roku o godz. 1:47, co wynika z analizy kryminalnej opracowanej na podstawie danych logowania telefonu Ł. S. (1), co wyklucza udział W. B. (1) w dokonaniu kradzieży albowiem zgodnie z ustaleniami Sądu Rejonowego oskarżony B. przebywał w tym czasie z Z. ze świadkiem D. O.;

- wyłącznie Ł. S. (1) przebywał stale w J. w dniu 8 maja 2017 roku już od godz. 23:20 do godz. 1:47 w dniu 9 maja 2017 roku, co wyklucza udział W. B. (1) w dokonaniu kradzieży albowiem zgodnie z ustaleniami Sądu Rejonowego oskarżony B. przebywał w tym czasie w Z. ze świadkiem D. O. i nie mógł zatem w tym samym czasie poruszać się białym B. (...) z Ł. S. (1);

- w dniu 9 maja 2017 roku na ul. (...) w J. logował się wyłącznie jeden aparat telefoniczny i to Ł. S. (1), co wyklucza udział W. B. (1) w dokonaniu kradzieży;

- W. B. (1) nie mógł poruszać się z Ł. S. (1) białym B. (...) wypożyczonym z wypożyczalni przy ul. (...) w W. w dniach 8-9 maja 2017 roku albowiem w/w wypożyczalnia nie dysponowała nigdy białym B. (...) (niemieckiej marki premium), a tym bardziej w okresie zarzucanego oskarżonemu czynu, co potwierdzają oględziny strony www. oraz wydruki z historii konta F. wypożyczalni przy ul. (...) w W. (załączone do wniosków dowodowych obrońcy W. B. (1)), z których wynika, iż ww. wypożyczalnia wynajmuje co najmniej od 2016 roku wyłącznie pojazdy H. (koreańskich marek), co wyklucza udział W. B. (1) w dokonaniu kradzieży;

- Ł. S. (1) ukrywa ewentualnego faktycznego współsprawcę;

- Ł. S. (1) jest niekonsekwentny albowiem relacjonuje odmiennie co do istotnych okoliczności m.in. co do drogi powrotnej, okoliczności rozładunku, czy miejsca przechowywania lasera,

a zatem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do poczynienia ustaleń takich jak dokonał Sąd Rejonowy, a pojawiające się w tym zakresie istotne wątpliwości powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego zgodnie z art. 5 § 2 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy dla przypomnienia wskazuje, że zarzut oparty na podstawie odwoławczej z art. 438 pkt 3 kpk należy formułować tylko wtedy, gdy zdaniem skarżącego w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy i trafnie oceniony co do wiarygodności, sąd ustalił fakty, które z tych dowodów nie wynikały (błąd dowolności) lub zaniechał ustalenia faktów, które z nich wynikały i miały znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie (błąd braku) ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt II AKa 53/21, Lex nr 3273034). Mając to na względzie należało stwierdzić, że wszystkie podniesione przez apelującego zarzuty, związane z nieprawidłową jej zdaniem, oceną dowodów odnośnie sprawstwa oskarżonego w zakresie przestępstwa z art. 279 § 1 kk zostały w postępowaniu odwoławczym uznane za bezzasadne. Skarżący nie wykazał bowiem żadnych nieprawidłowości po stronie organu meriti przy weryfikacji wiarygodności materiału dowodowego, mających wpływ na treść wyroku. Konsekwencją takiego stanu rzeczy była nietrafność zgłoszonego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, który stanowił jedynie wyraz subiektywnego stwierdzenia, że W. B. (1) nie popełnił przypisanego mu czynu. To całkowicie niesłuszne stanowisko zostało oparte na dowodach, których wiarygodność należało zakwestionować. Sprawstwo oskarżonego zostało zaś ustalone w sposób niewątpliwy w oparciu o wiarygodny materiał dowodowy wykazany w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Dowody te korelowały ze sobą wzajemnie i przedstawiały logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego obraz przebiegu inkryminowanego zachowania. Wskazane zaś w pkt 3.4. niniejszego uzasadnienia niedociągnięcia dotyczące zeznań świadka D. O., po właściwym ich zwartościowaniu, nie spowodowały zmiany ustaleń faktycznych na bardziej korzystne dla podsądnego. Skoro Sąd wydający zaskarżony wyrok, po dokonaniu poprawnej, odpowiadającej dyrektywom z art. 7 kpk oceny dowodów, nie miał w tym zakresie wątpliwości, bezzasadnym było także podnoszenie zarzutu naruszenia art. 5 § 2 kpk. W świetle ugruntowa­nego orzecznictwa sądowego nie można zarzucać obrazy ww. przepisu na tej podstawie, że strona zgłasza wątpliwości co do ustaleń faktycznych. Dla oceny, czy został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są bowiem istotne wątpliwości strony procesowej, ale to jedynie, czy orzekający sąd takie wątpliwości powziął i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo czy w realiach sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. Gdy ustalenia faktyczne zależą od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu ww. reguły, bo jedną z podstawowych prerogatyw sądu orzekającego jest swobodna ocena dowodów, określona w art. 7 kpk.

Na marginesie jedynie warto wspomnieć, że dokonana przez Sąd Okręgowy zmiana zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięć dotyczących oskarżonego W. B. (1) objęła dwie kwestie: obniżenie wysokości wyrządzonej przestępstwem szkody oraz nieprzyjęcie recydywy specjalnej podstawowej w oparciu o aktualne dane o karalności oskarżonego. Zmiany te były zatem konieczne wobec wystąpienia okoliczności, które wymagały uwzględnienia przez organ orzekający z urzędu.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu w całości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na całkowitą bezzasadność zarzutu zgłoszony wniosek końcowy apelacji nie miał racji bytu.

Lp.

Zarzut

3.7.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego M. L. (1):

Obraza przepisów postępowania i błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk polegające na wybiórczej, jednostronnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego sprawy wyrażającej się w pominięciu wyjaśnień oskarżonego oraz bezkrytycznym przyjęciu zeznań świadka Ł. S. (1), w sytuacji gdy żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie wskazywał wprost na działanie oskarżonego, zaś zeznania tego świadka były gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami w sprawie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd II instancji nie podzielił stanowiska apelującego odnośnie nieprawidłowości w ocenie dowodów. Zeznania Ł. S. (1) przedstawiały wysoką wartość dowodową, na co słusznie powołał się Sąd Rejonowy oraz potwierdził tutejszy Sąd, podczas analizy zarzutu odwoławczego obrońcy oskarżonego W. B. (1) (pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia), a poczynione tam rozważania są jak najbardziej aktualne również w przypadku sprawy oskarżonego M. L. (2). W śledztwie nie były dokonane czynności okazania z udziałem oskarżonych, ale na rozprawie Ł. S. (1) rozpoznał M. L. (1) jako osobę, z którą współdziałał w dokonaniu kradzieży z włamaniem w L.. Wcześniej podawał charakterystyczne element jego wyglądu (zniekształcony nos). Zresztą znajomości obu panów nie wykluczał będący jego szwagrem i zamieszkujący na terenie tej samej nieruchomości oskarżony W. B. (1) w swoich wyjaśnieniach, podając w jakich okolicznościach ci dwaj mężczyźni mogli się poznać. Co warte zaznaczenia, Ł. S. (1) w bardzo specyficzny sposób określał oskarżonego M. L. (1), nazywając go (...), nie znając dobrze jego personaliów, których wbrew opinii apelującego, wcale nie musiał dociekać. Ponadto, dowody z miejsca zdarzenia potwierdzały, że sprawców było dwóch, a kradzież została dokonana w sposób opisywany przez świadka Ł. S. (1), który konsekwentnie obciążał oskarżonego M. L. (1), nie umniejszając w żadnym razie swojej roli w tym przestępstwie, podając w jaki sposób działali. Apelujący nie wykazał żadnych słabości w dowodach oskarżenia, nie wskazał motywów, którymi miałby kierować się pomawiający, kierując oskarżenia na nieznanego mu człowieka. To zaś, że w toku przeszukania miejsca zamieszkania oskarżonego M. L. nie znaleziono żadnych dowodów na jego sprawstwo, nie świadczyło o jego niewinności, zwłaszcza że ta czynność została przeprowadzona 17 października 2017 r., czyli ponad 5 miesięcy po zdarzeniu. Wcześniejsza karalność M. L. (1) w żadnym razie nie była przyczynkiem do uznania jego sprawstwa, jak niezasadnie sugerował obrońca w złożonej apelacji, lecz materiał dowodowy, w tym wiarygodne i konsekwentne zeznania Ł. S. (1). Warto zatem i w tym miejscu jeszcze zaznaczyć, że wyrokiem Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 13 stycznia 2025 r. pod sygn. II K 2/24 Ł. S. (1) został nieprawomocnie skazany m.in. za udział w przypisanym M. L. (1) przestępstwie kradzieży z włamaniem z dnia 15 maja 2017 r. w L. (zarzut LII), ujęty w ciągu przestępstw, za które przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 4 i 6 pkt 3 kk wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Zarzut obrońcy miał zaś charakter czystej polemiki, nie wykazując żadnych faktycznych uchybień w procesie oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji. Apelujący twierdził jedynie, że przymiot wiarygodności należało przypisać w całości wyjaśnieniom M. L. (1) oraz ewentualnie tym dowodom, jakie nie pozostawały w sprzeczności z jego zapewnieniami o niewinności. To, że w akcie oskarżenia omyłkowo wskazano na przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego czynu nie miało żadnego przełożenia na jakość pracy Sądu I instancji, który prawidłowo wskazał na stanowisko M. L. co do stawianego mu zarzutu. Skarżący ignorował przy tym fakt, że te wyjaśnienia oskarżonego były sprzeczne ze zgromadzonymi dowodami oskarżenia, słusznie przyjętymi przez Sąd Rejonowy jako podstawa ustaleń faktycznych. Ewentualna konfrontacja, o której wspomniano też w apelacji, w zaistniałym w tym przypadku układzie procesowym, byłaby bezcelowa.

Podsumowując, Sąd I instancji ocenił wszystkie zgromadzone dowody (art. 410 kpk), zestawił ich treść ze sobą i przypisał przymiot wiarygodności jedynie tym z nich bądź jedynie ich częściom, które zasługiwały na przypisanie takiej cechy w świetle art. 7 kpk. Przeciwne stanowisko obrońcy oskarżonego nie podważyło zasadności tych dokonań i dlatego ostatecznie nie zasługiwało na akceptację.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, iż oskarżony nie dopuścił się zarzuconego mu przestępstwa i jego uniewinnienie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski okazały się niezasadne albowiem zarzut apelacyjny był chybiony. Nie stwierdzono zatem podstaw aby uwolnić tego oskarżonego od odpowiedzialności za popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, ani też przesłanek by uchylić wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania; brak było konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości (art. 437 § 2 zd. 2 kpk). Doszło co prawda do ingerencji w zaskarżony wyrok, tj. do jego zmiany, na korzyść oskarżonego lecz z przyczyn stwierdzonych z urzędu przez Sąd Okręgowy, a wynikło to z ustalenia zdecydowanie mniejszej szkody niż przyjęto w zaskarżonym wyroku i w związku z tym było konieczne obniżenie wymiaru kary oskarżonemu M. L..

Lp.

Zarzut

3.8.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego O. N. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 170 § 1 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk poprzez oddalenie wniosku obrońcy O. N. (1) o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:

a) opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki i teleinformatyki celem sporządzenia na mapie graficznej obrazu miejsc logowań aparatów telefonicznych o nr 576-772-647, 576-552-857, 796-683-607, 883-585-365, 795-021-020, 731-435-913, 535-962-425 z uwzględnieniem stacji (...), zasięgu tych stacji oraz kąta usytuowania zainstalowanych na tych stacjach anten w dniach, w których doszło do zarzucanych oskarżonemu O. N. (1) przestępstw, a także graficznego obrazu dróg przemieszczania się użytkowników telefonów o numerach wskazanych powyżej w oparciu o miejsca i czas logowania tych telefonów z uwagi na fakt, że wnioskowane dane znajdują się już w aktach sprawy i mogą być samodzielnie przeanalizowane przez sąd, podczas gdy:

- a aktach sprawy znajduje się jedynie niepodpisana notatka policyjna, która nie może stanowić samoistnego dowodu,

- w aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów, tj. np. informacji od operatora telekomunikacyjnego, czy bilingów oskarżonego pozwalających sądowi zweryfikować i samodzielnie przeanalizować „wizualizację logowań”,

- sąd nie dysponował danymi z aparatu telefonicznego oskarżonego O. N. (1),

b) opinii biegłego z zakresu wyceny ruchomości, na okoliczność rzeczywistej wartości urządzeń będących przedmiotem przestępstw zarzucanych O. N. (1), mimo że wartość urządzeń stanowi istotną okoliczność sprawy i niewątpliwie wpływa na treść orzeczenia, w szczególności na precyzje opisu czynu,

c) przesłuchanie świadka Ł. S. (1) w obecności biegłego psychologa, pomimo uzasadnionych wątpliwości co do jego stanu zdrowia psychicznego (art. 192 § 2 kpk).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad a) Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska apelującego co do celowości powołania w sprawie opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki i teleinformatyki. Natomiast zgodził się z obrońcą po pierwsze, co do subsydiarnego charakteru dowodu w postaci analizy danych telekomunikacyjnych przedstawionych przez służby Policji, uzyskanych w ramach prowadzonych czynności operacyjnych, które stanowiły jedynie notatkę urzędową i tak też zostały ujęte w liście dowodów w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. A po drugie, co do tego, że owe dane policyjne nie zostały odpowiednio zweryfikowane na pomocą bilingów czy informacji od operatorów telekomunikacyjnych. Pomijając już fakt, że z uwagi na upływ ponad 8 lat, pozyskanie tych danych byłoby bardzo utrudnione, jeśli nie niemożliwe, to okoliczności jakie obrońca chciałby w ten sposób wykazać nie byłyby przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy. Za pomocą wnioskowanych dowodów, oddalonych przez Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 16 stycznia 2023 r., można byłoby bowiem spodziewać się ustalenia czy i na jakim obszarze działania stacji (...) logowały się telefony używane przez O. N. (1) i Ł. S. (1) w okresie dokonywania przedmiotowych kradzieży z włamaniem. Brak logowań czy logowania w innym miejscu nie wykluczały bowiem ich udziału w tych przestępstwach, a założenia obrońcy, że sprawcy mieli przy sobie właśnie te urządzenia i były one włączone nie miały żadnego potwierdzenia. W związku z uwagami apelującego odnośnie mankamentów dowodów z tych dokumentów k. 1052-1072, należało pominąć je z materiału dowodowego. W efekcie, waga dowodów oskarżenia nie uległa zmianie, a dowodem zasadniczym wskazującym na sprawstwo oskarżonego O. N. (1) były nadal zeznania Ł. S. (1) oraz trafnie wskazane przez Sąd I instancji inne dowody pośrednie. Wśród nich pełnoprawnym dowodem są wyniki oględzin telefonu komórkowego zabezpieczonego po zatrzymaniu Ł. S. (1) i zapisy o próbach kontaktowania się z nim przez oskarżonego O. N. (1) w tamtym czasie, już po zatrzymaniu, w dniu 1 czerwca 2017 r. (protokół oględzin rzeczy k. 196-197).

Ad b) Sąd Rejonowy nie naruszył przepisów art. 170 § 1 pkt 2 i 3 kpk oddalając wnioski dowodowe obrońcy o uzyskanie całości dokumentacji z postępowań likwidacyjnych dotyczących uzyskania odszkodowania od ubezpieczycieli w związku z zarzucanymi oskarżonemu O. N. (1) przestępstwami kradzieży z włamaniem i po ich zebraniu o powołanie biegłego ds. ruchomości (postanowienie z dnia 12 grudnia 2022 r., k. 3006v). Sąd Rejonowy należycie uzasadnił swoje stanowisko, słusznie stwierdzając w pierwszym rzędzie, że wystarczające dla poczynienia ustaleń w zakresie wielkości szkód będą dowody zebrane w tym zakresie na etapie przygotowawczym oraz sądowym. A następnie, uznając, że nieprzydatne byłoby powoływanie specjalisty w zakresie wyceny ruchomości, skoro Sąd dysponuje dokumentacją w postaci dowodów zakupu urządzeń oraz ubezpieczeniową, z której wynika wartość tych urządzeń, niekwestionowana przez żadną ze stron (postanowienie z dnia 16 stycznia 2023 r., k. 3024). Co istotne, także w apelacji nie zgłoszono żadnych konkretnych zastrzeżeń odnośnie tych materiałów źródłowych. Niewątpliwie zaś obrońca O. N. (1) uczulał Sąd I instancji na kwestię wysokości szkód spowodowanych kradzieżami z włamaniem, w których brał udział nie tylko jego mandant ale problem dotyczył także oskarżonych W. B. (1) i M. L. (2). Dlatego też pokrzywdzeni zeznając na rozprawie byli wypytywani na te okoliczności i szczegółowo zajmowali stanowisko odnośnie szkody jaką ponieśli i wysokości uzyskanej z tego tytułu rekompensaty finansowej. Sąd I instancji zgromadził zatem odpowiednią bazę danych w tym zakresie, jednak nie wykorzystał jej do końca prawidłowo, w kilku przypadkach nie dostrzegając różnic pomiędzy kwotami przyjętymi w zarzucie, a informacjami pozyskanymi w toku procesu. Wymagało to odpowiednich korekt w instancji odwoławczej, które bliżej zostaną omówione w pkt 3 rubryki nr 5.2. Zmiana wyroku Sądu pierwszej instancji.

Ad c) Apelujący niezasadnie czynił zarzut pod adresem Sądu Rejonowego, że naruszył art. 192 § 2 kpk, nie zapewniając obecności biegłego psychologa w przesłuchaniu świadka Ł. S. (1) na rozprawie. Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż potrzeba udziału psychologa w tej czynności procesowej była przedmiotem badania w I instancji w związku z zastrzeżeniami co do stanu zdrowia psychicznego Ł. S. (1) podniesionymi przez obrońcę oskarżonego R. P. (1) oraz wnioskami dowodowymi tegoż obrońcy. Sąd ten, po zapoznaniu się dodatkowo z opinią sądowo-psychiatryczną z dnia 10 lutego 2023 r., sporządzoną dla Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej w sprawie karnej Ł. S. o sygn. II K 1494/22, z powołaniem na art. 170 § 1 pkt 4 kpk wniosek ten oddalił jako bezpodstawny (k. 3379-3380, tom XVII). Zdaniem Sądu Okręgowego apelujący obrońca oskarżonego O. N. (1) nie przedstawił żadnych przekonujących argumentów, które wskazywałyby na nietrafność tej decyzji procesowej. W orzecznictwie funkcjonuje ugruntowany pogląd, że „Stosowanie art. 192 § 2 k.p.k. wymaga uprawdopodobnienia wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. Chodzi bowiem o uwydatnienie rozsądnych w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy wątpliwości, czy wymienione stany psychiczne nie rzutują ujemnie na treść zeznań świadka. Wątpliwości te muszą być rzeczywiste i wynikać z faktów. Nie stanowi ich natomiast przekonanie strony o niezdolności postrzegania czy zapamiętywania świadka i odtwarzania postrzeżeń. To bowiem organ procesowy - sąd albo prokurator, podejmują w tym zakresie, decyzję w oparciu o analizowany przepis, o powzięciu tego rodzaju wątpliwości.” ( tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2024 r., I KK 442/23, LEX nr 3735994).

Apelujący jedynie ponownie zwracał uwagę na okoliczności dotyczące stanu psychicznego świadka (uzależnienie od hazardu, nieprawidłowa osobowość o rysie socjopatycznym, szkodliwe nadużywanie substancji psychoaktywnych), które będąc przedmiotem badania przez zespół biegłych psychiatrów w podanej wyżej sprawie karnej, nie wykazały podstaw do kwestionowania stanu zdrowia psychicznego w istotnym znaczeniu. Obrońca za pomocą dobranych okoliczności negatywnych wskazywał też na postawę procesową świadka Ł. S. (1), motywację w obciążaniu innych osób oraz liczne różnice w jego wyjaśnieniach składanych na temat dziesiątek czynów karalnych w świecie przestępczym, w którym sam funkcjonował, zarzucając mu manipulacje, wyrachowanie oraz niepoprawność postępowania (mimo że poszedł na współpracę to dokonywał kolejnych przestępstw). Oczywiście wszystkie te okoliczności nie były bez znaczenia dla oceny wiarygodności tego dowodu osobowego, lecz tym zajął się Sąd Rejonowy w ramach swoich kompetencji procesowych.

Mając to wszystko na względzie nie budził wątpliwości stan psychiczny świadka Ł. S. (1), jego stan rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania czy odtwarzania przez niego spostrzeżeń. Skarżący nie podniósł zaś żadnych rozsądnych w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy wątpliwości rzutujących ujemnie na treść zeznań tegoż świadka. Wątpliwości te aby były skuteczne musiałyby być rzeczywiste i wynikać z faktów, a takich w kontrolowanej sprawie nie stwierdzono. To, że Ł. S. (1) nie mówił o wszystkim od razu, że potrzebował czasu aby sobie lepiej przypomnieć okoliczności zdarzeń z lat 2006 – 2017, że interesował się kronikami policyjnymi, w których opisywano czyny, o których posiadał pewną wiedzę, nie budziło zastrzeżeń co do jego umiejętności pamięciowych. Zresztą opisy poszczególnych wydarzeń, związki przyczynowe między nimi, w tym podawane przez świadka powody, dla których zajął się kradzieżami specjalistycznych urządzeń do depilacji laserowej, wręcz utwierdzały w przekonaniu, że jego zeznania były logiczne, spójne i co do kwestii istotnych konsekwentne. Natomiast dostrzegane różnice w tych zeznaniach wynikały w głównej mierze nie z defektów natury psychologicznej lecz z upływu czasu, co świadek sam potwierdzał.

Podsumowując, apelujący nie wykazał aby zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był niepełny, nasuwał wątpliwości i wymagał uzupełnienia. Przeciwnie, poddane analizie wyniki już przeprowadzonego postępowania dowodowego były wystarczające do wyrokowania sprawie odpowiedzialności oskarżonych za przestępstwa zarzucone im w akcie oskarżenia przez oskarżyciela publicznego.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia któregokolwiek z powyższych wniosków z uwagi na niezasadność zarzutu. Żaden z argumentów podanych dla podbudowania zarzutu nie okazał się trafny. Nie było więc powodów by w instancji odwoławczej wydać orzeczenie odmiennej treści jakiego oczekiwał apelujący. Nie stwierdzono poza tym aby zachodziły przesłanki z art. 437 § 2 zd. 2 kpk warunkujące ponowne procedowanie przez Sąd I instancji i prowadzenie na nowo przewodu sądowego w całości.

Lp.

Zarzut

3.9.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego O. N. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 4 kpk poprzez nie wzięcie pod uwagę całokształtu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego oraz art. 7 kpk, art. 92 kpk, art. 410 kpk, polegająca na oparciu wydania wyroku na podstawie selektywnie wybranego materiału dowodowego oraz braku rozważenia go pod kątem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a mianowicie:

a) niezasadne oparcie zaskarżonego orzeczenia jedynie na zeznaniach jednego świadka Ł. S. (1) i uznanie tych zeznań przez Sąd I instancji za w pełni wiarygodne, podczas gdy Ł. S. (1):

- nie tylko był uzależniony od hazardu i miał stwierdzone zaburzenia osobowości, ale stwierdzono u niego cechy osobowości dysharmonijnej o rysie socjopatycznym, nadużywanie substancji psychoaktywnych (głównie kokainy) oraz hazard patologiczny,

- jest osobą wielokrotnie karaną, odbywał kilkukrotnie karę pozbawienia wolności i obecnie został wobec niego skierowany akt oskarżenia zawierający aż 54 zarzuty popełnienia przez niego różnych przestępstw,

- był członkiem grupy przestępczej o charakterze zbrojnym,

- miał interes w pomawianiu jak największej liczby osób albowiem podjął współpracę z organami ścigania i liczył na złagodzenie wymiaru kary,

- zbierał informacje w internetu, w tym archiwizował zdjęcia z wizerunkami przestępców i czytał kroniki kryminalne na podstawie, których kształtował swoje depozycje,

- obciążył w swoich zeznaniach bardzo wiele osób, co skutkowało wydaniem postanowień o podjęciu na nowo blisko 40 uprzednio prawomocnie umorzonych postępowań przygotowawczych, co do których jednakże nie zapadł żaden wyrok skazujący,

- jest nie tylko współsprawcą wszystkich czynów objętych niniejszym postępowaniem, ale ich organizatorem,

- obciążył oskarżonego O. N. (1) w odwecie za porzucenie córki jego konkubiny S. S. (3),

- podstępem doprowadził O. N. (1) do wynajęcia z wypożyczalni samochodu V. (...), mającego służyć do popełnienia przestępstwa, aby skierować na niego podejrzenia organów ścigania,

czego Sąd nie wziął pod uwagę i pominął w swoich rozważaniach protokoły z zeznań Ł. S. (1), gdzie występowały liczne niespójności,

b) nie wzięcie pod uwagę faktu, że oskarżony O. N. (1) w momencie zarzucanych czynów w 2017 roku studiował dziennie, mieszkał z rodzicami, był aktywnym sportowcem, był wspierany przez dziadków, którzy zafundowali mu wyjazd do Hiszpanii, a więc nie był w „trudnej sytuacji materialnej”, którą Ł. S. (1) rzekomo mógł wykorzystać,

c) nie wzięcie pod uwagę faktu, że do zarzucanych O. N. (1) czynów doszło w różnych dniach na tygodniu, tj. 24 styczeń 2017 r. wtorek, 17 lutego 2017 r. piątek, 22 lutego 2017 r. środa, 24 lutego 2017 r. piątek, 2 marca 2017 r. czwartek, 22 marca 2017 r. środa, 14 kwietnia 2017 r. piątek, 5 maja 2017 r. piątek, 25 maja 2017 r. czwartek, a wtedy O. N. (1) studiował dziennie i mieszkał z rodzicami, więc nie mógł wyjeżdżać niespodziewanie na nowe w tygodniu,

d) nie wzięcie pod uwagę faktu, że w toku postępowania przygotowawczego dokonano przeszukania u O. N. (1) i nie znaleziono żadnych przedmiotów pochodzących z przestępstw ani pieniędzy uzyskanych z tych przestępstw,

e) nie wzięcie pod uwagę faktu, że oskarżony O. N. (1) często bywał w mieszkaniu świadka Ł. S. (1), w którym odwiedzał swoją dziewczynę S. S. (3) i zdarzało się, że zostawiał tam swoje rzeczy, tj. telefon czy portfel, które Ł. S. (1) mógł użyć, aby skierować podejrzenia organów ścigania na oskarżonego O. N. (1) i ukryć tożsamość prawdziwego współsprawcy,

f) uznanie za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów wyjaśnień oskarżonego O. N. (1), który nie przyznał się do popełnienia czynu i konsekwentnie wyjaśniał, że świadek Ł. S. (1) umyślnie w odwecie za rozstanie się O. N. (1) z córką jego konkubiny A. M. (2) skierował na niego podejrzenia udziału w przestępnym procederze.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut okazał się niezasadny, a sprowadzał się do próby wykazania, że Sąd Rejonowy postąpił nieprawidłowo uznając za wiarygodne zeznania Ł. S. (1) i czyniąc je w efekcie podstawą ustaleń faktycznych, które doprowadziły do niesłusznego skazania oskarżonego O. N. (1) za ciąg dziewięciu przestępstw z art. 279 § 1 kk. Sąd Okręgowy nie uznał racji apelującego w tym względzie, uznając że ocena dowodów Sądu I instancji była logiczna, pełna, obiektywna i wszechstronna. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów procesowych zgłoszonych w tym zarzucie, które mogłyby zaważyć na treści zaskarżonego wyroku.

Ad a) Bezspornym jest, że głównym dowodem będącym podstawą skazania oskarżonego O. N. (1), jak i pozostałych podsądnych objętych zaskarżonym wyrokiem, były zeznania świadka Ł. S. (1). Wagi tego dowodu nie sposób umniejszać. Jak już wskazano w pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia, wszelkie istotne aspekty dotyczące jego specyfiki, dostrzegł i uwzględnił Sąd Rejonowy, dając temu wyraz w treści wyroku oraz jego uzasadnieniu, podając tam szczegółowo powody, dla których zeznania Ł. S. (1) uczynił podstawą czynionych ustaleń faktycznych. Sąd Okręgowy w pełnym zakresie akceptuje to stanowisko, uznając odmienne zapatrywania apelującego za polemiczne, subiektywne i wybiórcze. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że zeznania tego świadka oraz wcześniejsze wyjaśnienia jakie składał w charakterze podejrzanego, podlegały bardzo starannej weryfikacji przez organy prowadzące postępowanie przygotowawcze. Prokurator, w uzasadnieniu aktu oskarżenia opisał szczegółowo jak się to obywało (np. eksperymenty procesowe na miejscu zdarzeń z udziałem Ł. S., jaki przyniosło to efekt w dziesiątkach postępowań, które były pierwotnie umarzane z powodu nie wykrycia sprawców) oraz podkreślał konsekwencję wyjaśnień Ł. S. (1). W toku całego procesu postawa procesowa tego świadka nie uległa zmianie, co doprowadziło do postawienia zarzutów wielu osobom, wśród których znaleźli się tacy, co przyznali się do przestępstwa (np. Ł. G. ps. (...) – do części zarzutów, M. J. (2) - do kradzieży z włamaniem wraz z Ł. S.), a nawet zadeklarowali współpracę z organami ścigania (np. dwaj członkowie grupy przestępczej o charakterze zbrojnym M. J. (3) i A. P. (1), czy J. W. ps. (...)). To zaś, że nie zapadły jeszcze wyroki w tych sprawach (nie było to weryfikowane) było bez znaczenia dla bytu kontrolowanej sprawy ponieważ zeznania Ł. S. nie miały już wpływu na bieg tych odrębnych procesów. Prokurator referent informował też Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie o stanie śledztwa przeciwko Ł. S., wskazując, że nie zostały ujawnione żadne dowody dotyczące zarzutów stawianych czterem oskarżonym z kontrolowanej sprawy, które skutecznie podważyłyby relacje procesową Ł. S.. Sytuacja ta nie uległa zmianie, a jak też już wcześniej sygnalizowano, zapadł już nawet nieprawomocny wyrok skazujący Ł. S. (1) za 54 czyny, w tym dziewięć kradzieży z włamaniem, które miał z nim popełnić wspólnie i w porozumieniu O. N. (1) (pkt XVIII – L, LIII – LIV wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 13 stycznia 2025 r., sygn. II K 2/24). Co oznacza, że do czasu wyrokowania w II instancji dowód w postaci zeznań świadka Ł. S. (1) pozostawał niezmienny, wskazując na współudział oskarżonego O. N. (1). Skorzystanie z nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 4 kk jest przywilejem osoby, która podejmuje współpracę z organami ścigania i się z niej nie wycofuje, ujawnia istotne okoliczności im dotąd nieznane, a jak pokazuje przedmiotowa sprawa, postawa Ł. S. (1) nie budziła wątpliwości zarówno oskarżyciela publicznego, jak i Sądu.

Obrona nieskutecznie zaś próbowała podważać wartość tego dowodu. To, że świadek był uprzednio wielokrotnie karany, a także po ujawnieniu szeregu czynów karalnych, wszedł w konflikt z prawem, nie stanowiło przeszkody do uznania tych jego zeznań za wiarygodne. Z opinii sądowo-psychiatrycznej wynika jego skłonność do lekceważenia i łamania norm społecznych i prawnych, co nie jest niczym nadzwyczajnym. Sąd podziela stanowisko oskarżyciela publicznego, że okoliczność, iż w okresie do 2022 r. Ł. S. (1) dopuścił się kolejnych przestępstw przeciwko mieniu nie ma większego znaczenia dla oceny wiarygodności jego relacji procesowej (pismo z dnia 14 września 2023 r., k. 3262). Niewątpliwie natomiast był on zdolny do zapamiętywania zdarzeń, na co biegli psychiatrzy we wspomnianej wyżej opinii zwrócili uwagę, mając przy tym informacje o jego uprzednich problemach z prawem i uzależnieniu od hazardu. Co wymaga dodatkowego zaakcentowania, apelujący błędnie wskazał, że jedyną podstawą skazania jego mandanta był dowód w postaci zeznań Ł. S. (1) albowiem znajdował on oparcie w szeregu dowodów pośrednich, trafnie wskazanych i omówionych przez Sąd I instancji.

Nie kwestionując zasadniczo okoliczności podanych przez apelującego w tiret od jeden do siedem, Sąd odwoławczy nie uznał aby mogły one spowodować odmienną ocenę zeznań świadka Ł. S. (1) niż ta dokonana przez organ meriti. W tym miejscu warto jedynie nawiązać do jednej z nich, co do zbierania informacji przez Ł. S. (1), czemu ten nie zaprzeczał, podając logiczne wytłumaczenie takich działań (vide: zeznania Ł. S. z rozprawy k. 3340, tom XVII). Obrońca natomiast zniekształcił tą narrację, bezpodstawnie wskazując, że te materiały służyły Ł. S. (1) do budowania wyjaśnień.

Z kolei argument przeciwko wiarygodności głównego świadka oskarżenia, podany powyżej w tiret osiem omawianego zarzutu nie znajduje w ogóle potwierdzenia w ustaleniach Sądu I instancji na temat okoliczności zerwania znajomości O. N. (1) z córką konkubiny Ł. S. (1). Zwraca uwagę fakt, że oskarżony O. N. (1) dopiero pod koniec procesu, po przesłuchaniu jego matki R. N., podał Sądowi Rejonowemu okoliczności mające wskazywać na kierowanie się zemstą przez Ł. S. (1) w stosunku jego osoby. Każdy racjonalnie myślący człowiek, wiedząc o takiej sytuacji, niezwłocznie zgłosiłby ją na swoją obronę. Poza tym, sugestie te nie znalazły potwierdzenia w zeznaniach A. M. (2) - matki dziewczyny S. S. (3), zaprzeczył też temu świadek Ł. S. (1), który, co godne podkreślenia, zaznaczał podrzędną rolę O. N. (1) w dokonywanych razem z nim kradzieżach z włamaniem, poza tym w międzyczasie rozstał się A. M. (2). Skoro zaś świadek obciążając oskarżonego O. N. miał się mścić, taka swego rodzaju ochrona tego chłopaka w zeznaniach i uprzednio w wyjaśnieniach, wydaje się nielogiczna i niezgodna z doświadczeniem życiowym. Podobnie, zupełnie niezrozumiałe w takiej sytuacji byłyby utrzymywane w tamtym czasie, już po zerwaniu, przyjacielskie kontakty Ł. S. z O. N., nie wzbudzające żadnych podejrzeń oskarżonego co do towarzyszących im rzekomo nieszczerych intencji ze strony pomawiającego go w tym procesie.

Ostatni z tej grupy argument także został oceniony negatywnie przez Sąd odwoławczy, jako element przyjętej linii obrony oskarżonego O. N. (1) nakierowanej na uzyskanie wyroku uniewinniającego. Rzekome podstępne działanie Ł. S. (1), w wyniku którego w dniu 30 maja 2017 r. na oskarżonego został wynajęty przez ww. samochód w wypożyczalni w R. (pojazd, w którym nazajutrz zatrzymano oskarżonego W. B. (1) w W.) zostały bowiem ujawnione po upływie niespełna 6 latach, co jest niezrozumiałe, przy przyjęciu, że wszystkie te skądinąd mało spójne i wymyślne fakty, miały być oskarżonemu znane od samego początku. Ponadto, nikt w wiarygodny sposób nie potwierdził wyjaśnień O. N. (1), a należało przyjąć, że gdyby oskarżony faktycznie mógł się wykazać brakiem związku z podejrzanymi działaniami Ł. S. (1) zrobiłby to niezwłocznie.

Ad b) Te wskazania apelującego nie miały znaczenia dla sprawy. Niewątpliwie chęć zarobku skłoniła oskarżonego do wzięcia udziału w kradzieżach do salonów kosmetycznych. To zaś czy oskarżony wówczas miał zwiększone wydatki, z kim mieszkał i skąd miał środki na wyjazd do Hiszpanii w maju 2017 r., nie wpływało na możliwość popełnienia tych przestępstw. Sprawcami przestępstw przeciwko mieniu nie zostają bowiem tylko osoby w trudnej sytuacji finansowej, co błędnie założył obrońca w swojej apelacji. Natomiast z punktu widzenia świadka Ł. S. (1), O. N. (1) był zainteresowany podreperowaniem swego budżetu, co ten wykorzystał namawiając go do udziału w kradzieżach i oferując podział zysków.

Ad c) Obrońca niezasadnie podnosił, że studia oskarżonego O. N. (1) stały na przeszkodzie jego wyjazdom do innych miast w kraju, w środku tygodnia. Skarżący nie przedstawił przy tym żadnych konkretnych dowodów dających jego mandantowi alibi na czas popełnienia przestępstw. Te zaś miały miejsce w godzinach nocnych. Poza tym należało uwzględnić realia życia studenckiego, gdzie harmonogram studiów nie zawsze obejmuje wszystkie dni robocze, a zdarza się też przecież opuszczanie wykładów, zajęć przez studentów. Nadto, zeznania matki oskarżonego R. N., z racji również jej zainteresowania korzystnym dla niego wynikiem procesu, nie dawały wymiernych podstaw by przyjmować, że syn, w inkryminowanym okresie czasu, czyli od 24 stycznia do 25 maja 2017 r. wszystkie noce w tygodniu spędzał w domu, tym bardziej, że mogła ona nawet nie wiedzieć o jego eskapadach z Ł. S. (1).

Ad d) Dowód w postaci wyników przeszukania u O. N. (1) nie był istotny, nie ważył o odpowiedzialności karnej. To że nie zaleziono w jego miejscu zamieszkania żadnych rzeczy mających związek z włamaniami świadczy o tym, że nie trzymał tam takich przedmiotów. Natomiast sprzedażą skradzionych urządzeń sukcesywnie zajmował się Ł. S. (1), stąd nie dziwi brak takich sprzętów u oskarżonego O. N. (1). Warto dodać, że oskarżony nie brał udziału w przeszukaniu dnia 2 czerwca 2017 r. bowiem w tym czasie przebywał za granicą, skąd powrócił na mocy listu żelaznego dopiero w kolejnym roku.

Ad e) Twierdzenia obrońcy wskazujące na celowe działania Ł. S. (1) aby skierować podejrzenia organów ścigania na O. N. (1) miały charakter czysto spekulacyjny, bez pokrycia dowodowego. Nie mogły zatem otrzymać akceptacji ze strony organów sądowych, zwłaszcza że jasno przedstawił ich relację świadek Ł. S. (1), przekonująco podając dlaczego początkowo niechętnie podawał okoliczności obciążające właśnie O. N. (1).

Ad f) Sąd Okręgowy nie podzielił zastrzeżeń apelującego odnośnie krytycznej oceny wyjaśnień oskarżonego O. N. (1) przez Sąd I instancji. Trudno nawet zgodzić się ze wskazaniem konsekwencji oskarżonego w podawaniu, że Ł. S. (1) w odwecie za rozstanie oskarżonego z córką jego konkubiny skierował na niego podejrzenia udziału w przestępstwach, skoro zaczął o tym mówić na rozprawie w marcu 2023 r., nie wyjaśniając logicznie dlaczego tak długo milczał w tym temacie. Oczywiście oskarżony może składać wyjaśnienia, albo odmówić ich złożenia, korzystając w ten sposób z uprawnień procesowych, jednak sąd jest uprawniony do oceny danego stanowiska, czy jest szczere, czy zmierza tylko do uniknięcia odpowiedzialności karnej. W tym wypadku Sąd Rejonowy celnie wykazał słabości tego dowodu i nie dał im wiary w istotnym dla bytu sprawy zakresie. Odmienna opinia apelującego nie wykazała żadnych nieprawidłowości w toku rozumowania i wnioskach organu orzekającego na temat wyjaśnień O. N..

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski okazały się niezasadne albowiem zarzut apelacyjny był chybiony. Nie stwierdzono zatem podstaw aby uwolnić tego oskarżonego od odpowiedzialności za popełnienie przypisanych mu 9 przestępstw z art. 279 § 1 kk, ani też przesłanek by uchylić wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania; brak było konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości (art. 437 § 2 zd. 2 kpk).

Lp.

Zarzut

3.10.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego O. N. (1):

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę poprzez przyjęcie wysokości szkody wyrządzonej zarzucanymi O. N. (1) przestępstwami w oparciu o opis czynu przedstawiony w akcie oskarżenia, co miało wpływ na treść orzeczenia, w szczególności precyzję opisu czynu w zakresie wartości zagarniętego mienia.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut został po części uwzględniony, co wynika dokładnie z rozważań przedstawionych powyżej w pkt 3.8. ad lit. b) oraz w pkt 3 rubryki 5.2., gdzie opisano zmiany dokonane w zakresie wartości przedmiotów kradzieży co do pięciu przypisanych oskarżonemu O. N. (1) czynów. Nie dostrzegając w tym zakresie braków dowodowych zarzucanych przez obrońcę tego oskarżonego, zgodzić się należało, że kontrolna analiza ustaleń wartości tych ruchomości wynikająca z materiału dowodowego, w kilku przypadkach wymagała korekty w opisie czynów. Najprawdopodobniej przez przeoczenie Sąd Rejonowy nie dopatrzył, że pokrzywdzeni korygowali pierwotnie podawaną wysokość szkody, co było też weryfikowane za pomocą dokumentacji ubezpieczeniowej. Podniesiony zarzut zainicjował objęcie takim sprawdzeniem również wartości szkód przyjętych w przypadku oskarżonych W. B. (1) i M. L. (1) i w efekcie zmiany opisu czynów poprzez przyjęcie zdecydowanie mniejszych kwot. Zgłoszony zarzut rzeczywiście zatem spełniał warunki procesowe, gdyż dotyczył ustaleń, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. wysokości szkody wyrządzonej przestępstwem.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski nie do końca współgrały z podniesionym zarzutem odwoławczym, którego efektem były dokonane zmiany w opisie czynów przypisanych oskarżonemu O. N. (1) w pkt 5 zaskarżonego wyroku. Były one możliwe do wykonania w instancji odwoławczej, bez konieczności uchylania wyroku i powtarzania procesu przez Sąd Rejonowy.

Lp.

Zarzut

3.11.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego O. N. (1):

Rażąca niewspółmierność – surowość kary albowiem Sąd skazał O. N. (1) na karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, pomimo że Sąd sam zauważył, że jego rola w popełnianiu przestępstw była podrzędna, a w czasie popełniania przestępstw miał jedynie 20 lat i nie był karany w chwili popełniania czynów. Nigdy też nie odbywał kary pozbawienia wolności, która jest najdotkliwszym rodzajem kary. O. N. (1) ma na utrzymaniu niespełna 9 miesięcznego syna, który potrzebuje ojca. Prowadzi ustabilizowane życie, zgodnie z prawem i zasadami współżycia społecznego. Cele zapobiegawcze i wychowawcze zostaną osiągnięte również przy orzeczeniu kary w niższym wymiarze i łagodniejszym rodzaju.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wbrew stanowisku apelującego, orzeczenie o karze w zaskarżonym wyroku było prawidłowe i nie wymagało żadnej zmiany. Oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar, nie wolno zapominać, że art. 53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako "proporcjach" pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. W konsekwencji miarą surowości kary polegającej na pozbawieniu wolności, nie może być jedynie ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo, także z uwzględnieniem występujących w danym postępowaniu, zwykle niepowtarzalnych w danym układzie, okoliczności uzasadniających wymiar orzeczonej kary ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 489/21, Legalis nr 2714830).

Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy uznał, że obrońca oskarżonego nie wykazał by kara 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności za ciąg dziewięciu kradzieży z włamaniem popełnionych za każdym razem wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, była rażąco surowa. Sąd Rejonowy rozważając nad wymiarem kary wobec O. N. (1) wziął zaś pod uwagę wszystkie występujące w kontrolowanej sprawie okoliczności obciążające oraz łagodzące,

Dokumenty załączone przez obrońcę oskarżonego O. N. (1) na etapie apelacyjnym (kopia odpisu skróconego aktu urodzenia syna oskarżonego - I. K. k. 3673, umowa o wolontariat, umowa o pracę – k. 3721-3723) nie budziły zastrzeżeń co do ich wiarygodności. Jednakże, nie wpłynęły one w żaden wymierny sposób na wymiar kary orzeczonej wobec tego oskarżonego w zaskarżonym wyroku. Informacje o tym, że podsądny ukończył studia, pracuje, ma na utrzymaniu małe dziecko (ur. (...)), nie umniejszały bowiem w żadnym razie społecznej szkodliwości czynów, których dotyczy przedmiotowa sprawa. To natomiast okoliczności dotyczące inkryminowanych zachowań, stopień ich zawinienia, miały decydujące znaczenie dla wymiaru kary. Ta zaś w wysokości 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności właściwie oddaje ciężar gatunkowy przestępstw, w których wziął udział O. N. (1), powtarzalność tych czynów, czerpanie z tego tytułu korzyści majątkowych. Uwzględniwszy pomniejszoną sumę wartości przedmiotów zaboru, łącznie o 171.946,70 zł, wartość skradzionych specjalistycznych urządzeń z salonów kosmetycznych nadal jest bardzo poważna i wynosi 2.221.579,98 zł. Dokonana zmiana w ustaleniach odnośnie wysokości wartości szkody nie wpłynęła więc znacząco na jej ostateczny rozmiar. Jest przy tym niewyjętym, że oskarżony musiał mieć świadomość uczestnictwa w poważnych czynach zabronionych, których przedmiotem są bardzo wartościowe urządzenia, chronione alarmami, monitoringiem i różnego rodzaju zabezpieczeniami. Warto też wspomnieć o szkodach dokonanych na miejscu w wyniku włamań i spadku dochodowości salonów pozbawionych możliwości wykonywania usług przy użyciu urządzeń do depilacji laserowej. Tych wszystkich, jakże istotnych elementów wpływających na wymiar kary apelujący zdaje się w ogólne nie zauważać. W tej sytuacji uznano, że orzeczona kara pozbawienia wolności nie razi swą surowością, w należyty sposób odzwierciedla wszystkie elementy przedmiotowe oraz podmiotowe ciągu przestępstw przypisanych temu oskarżonemu. Uwzględnia też dotychczasową niekaralność O. N. (1), jego młody wiek oraz drugoplanową rolę w dokonywanych przestępstwach. Analizując orzeczenie o karze poddane pod kontrolę odwoławczą nie można też tracić z pola widzenia wymiaru kary dla pozostałych dwóch oskarżonych za udział w pojedynczych tego typu czynach co przypisane oskarżonemu O. N.. Dla zachowania wewnętrznej sprawiedliwości wyroku wymagane zatem również było zróżnicowanie kary dla sprawcy, który powtarzał te przestępstwa jeszcze ośmiokrotnie, działając w związku z tym w warunkach ciągu z art. 91 § 1 kk. Przepis ten stanowi zaś, że w takim wypadku sąd orzeka jedną karę, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co oznacza, że górną granicą kary dla O. N. było nie 10, a 15 lat pozbawienia wolności.

Nie przyniosły zatem oczekiwanego przez obronę rezultatu wybiórczo prezentowane w apelacji okoliczności mające przemawiać za wydatnym złagodzeniem kary wobec oskarżonego O. N. (1), a skupione głównie na osobie sprawcy i jego ścieżce życiowej, z pominięciem, będącej przedmiotem tej sprawy, jego przestępczej działalności.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec uznania bezzasadności zarzutu o rażącej surowości kary, wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Lp.

Zarzut

3.12.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego R. P. (1):

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dowolną i niezgodną z zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie opartą na całokształcie ujawnionych w sprawie okoliczności polegającą na nadaniu waloru wiarygodności:

a) zeznaniom Ł. S. (1), w zakresie w jakim wskazywał on, iż:

- rzeczy, które nabył R. P. (1) uzyskane zostały za pomocą czynu zabronionego, zaś sam nabywca po kilku transakcjach uzyskał świadomość, co do przestępnego pochodzenia tych przedmiotów,

- zawierane przez oskarżonego transakcje nie odzwierciedlały realnych zdarzeń gospodarczych.

b) dowolnie wskazanej i przyjętej przez sąd orzekający wartości lasera diodowego nieustalonej marki wraz z dwiema głowicami na kwotę nie mniejszą niż 80.000 Euro;

a tym samym przypisanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu, pomimo szeregu wątpliwości mających niewspółmiernie doniosłe znaczenie w procesie, w sytuacji kiedy w rzeczywistości materiał dowodowy zebrany w sprawie wyklucza możliwość ustalenia sprawstwa i zawinienia po stronie oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu w sposób nie budzący wątpliwości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kwestionowane przez obrońcę zeznania świadka Ł. S. (1) pozostały wiarygodne, a zastrzeżenia zgłoszone w tym zakresie we wskazanym wyżej zarzucie okazały się chybione. W dużej mierze apelujący wskazywał tu na okoliczności, które Sąd Okręgowy przepracował oceniając zarzuty apelacyjne obrońców pozostałych trzech oskarżonych. Aby nie powielać tej samej argumentacji, wystarczającym jest odesłanie do rozważań poczynionych powyżej w pkt 3.1., 3.5. oraz 3.7.-3.9.

Dodatkowo zaś należało w tym miejscu wskazać na niezasadność stanowiska apelująco co do konieczności poddania świadka Ł. S. (1) badaniu przez biegłego psychologa, z którym połączony został wniosek dowodowy samego oskarżonego R. P. (1) złożony na etapie postępowania odwoławczego (wniosek z dnia 3 czerwca 2025 r., k. 3766). Rozpoznanie wniosku odroczono do narady nad rozstrzygnięciem (vide: postanowienie z dnia 30 czerwca 2025 r.) uznając, że jego zasadność należało ocenić łącznie z zarzutem odwoławczym w tym zakresie, a stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone wcześniej mogłoby zostać odebrane przez stronę w kategoriach utraty bezstronności przy wyrokowaniu. Sąd odwoławczy po wszechstronnym przeanalizowaniu wypowiedzi procesowych Ł. S. (1) oraz zgromadzonych w tej sprawie pozostałych dowodów, w tym na temat kondycji psychicznej tego świadka, doszedł do wniosku, że brak jest uzasadnionych wątpliwości co do stanu psychicznego świadka i zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. Wskazania oskarżonego i jego obrońcy iżby ten bezrefleksyjnie obciążał wszystkie znane mu osoby nie znajdowały bowiem dowodowego potwierdzenia, a były nakierowane na zdeprecjonowanie jego zeznań w maksymalnym zakresie. Ocena tego dowodu zaś należała do Sądu orzekającego, z czego ten organ wywiązał się należycie. Jak zaś już wyżej napisano, nie stwierdzono podstaw do naruszenia art. 192 § 2 kpk, a niedoskonałości psychiczne Ł. S. (1), wynikające m.in. z opinii sądowo-psychiatrycznej w sprawie, w której występował jako oskarżony z art. 279 § 1 kk, nie wskazywały na wątpliwości co do żadnej z trzech kategorii wskazanych w art. 292 § 2 kpk, tj. co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego oraz zdolności postrzegania i odtwarzania faktów. Obrońca w apelacji ani oskarżony R. P. (1) we wniosku dowodowym nie przedstawili żadnych takich wątpliwości wynikających z konkretnych sytuacji procesowych czy faktycznych, które uzasadniałyby potrzebę powołania biegłego psychologa czy psychiatry do czynności przesłuchania świadka Ł. S. (1).

Przechodząc do oceny zeznań Ł. S. (1) i uzupełniając ją jedynie o kwestie dotyczące czynów z udziałem oskarżonego R. P. (1), Sąd Okręgowy i w tym wypadku nie podzielił stanowiska apelującego, że były one niewiarygodne. Prześledziwszy relacje Ł. S. (1) co do przestępczych źródeł pochodzenia sprzętu optycznego oraz soczewek kontaktowych, które następnie oferował R. P. (1) ( vide: zwłaszcza jego wyjaśnienia k. 1250 – 1254, k. 1635, k. 2030-2031 oraz jego zeznania k. 3265-3267), zgodzić się należało z Sądem I instancji, że były one konsekwentne, spójne i logiczne. Co warte podkreślenia, Ł. S. podawał w jakim kraju, w przybliżonym przedziale czasowym zostały skradzione oraz przez jaką grupę osób. Korelowały z tym daty zbywania tych towarów oskarżonemu R. P., uwidocznione na wystawianych fakturach. Ponadto, nie było sprzeczności między jego zeznaniami a świadka M. J. (2) ponieważ, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd Rejonowy przyjął, że wskazana przez Ł. S. osoba słyszała, że do R. P. (1) trafiał sprzęt optyczny pochodzący z kradzieży. Apelujący odwołał się także do zeznań świadków M. M. (2) i A. P. (2), jako dowodów, mających przekreślać wiarygodność Ł. S. (1). Nie towarzyszyło temu jednak wykazanie z czego obrońca to wywodził. Natomiast przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrola prawidłowości dowodowej nie potwierdziła tego rodzaju uchybień. Przeciwnie wręcz, uczuliła aby podchodzić z dużą ostrożnością do zeznań tej dwójki świadków, osób powiązanych rodzinne z oskarżonym R. P., a szwagier oskarżonego M. M. dodatkowo z uwagi na zaangażowanie się po jego stronie aby lasera nie oddać. Ponadto, wykazała sprzeczność między wyjaśnieniami oskarżonego, o tym, że Ł. S. (1) się z nim ostatecznie rozliczył i oddał pożyczone 30.000 zł (notabene nie została spisana żadna umowa choć pożyczka miała dotyczyć tak dużej sumy pieniędzy), a zeznaniami jego małżonki, która twierdziła, że tych pieniędzy im nie zwrócił (zeznania A. P. (2) k. 3339, tom XVII).

Odnosząc się do kolejnej podniesionej przez apelującego kwestii, tj. braku dowodów do uznania, że sprzęt optyczny, który nabył oskarżony R. P. uzyskany został za pomocą czynu zabronionego podkreślić w tym miejscu należy, że ustalenia faktyczne nie zawsze muszą bezpośrednio wynikać z konkretnych dowodów. Mogą one także wypływać z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli owa sytuacja jest tego rodzaju, że stanowi oczywistą przesłankę, na której podstawie doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dane okoliczności faktycznie wystąpiły. Dedukcyjne wnioskowanie, a więc dochodzenie od prawdziwych przesłanek do prawdziwych wniosków, jako logicznie niezawodne, odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania i tym samym mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 7 kpk ( tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. akt VIII AKa 38/23, Lex nr 3749448). Na podstawie całokształtu okoliczności towarzyszących taki rodzaj wnioskowania z powodzeniem został zastosowany w niniejszej sprawie odnośnie ustalenia, że wszystkie nabywane przez R. P. (1) od Ł. S. (1) towary objęte wyrokiem skazującym zostały uprzednio uzyskane za pomocą czynów zabronionych. Jest bezspornym, że Ł. S. (1) nie prowadził żadnej legalnej działalności gospodarczej w zakresie handlu sprzętem optycznym, a obracał się w strukturach kryminalnych, m.in. udzielając pomocy w zbyciu specjalistycznego sprzętu optycznego i soczewek kontaktowych uzyskanych przez inne osoby w wyniku przestępstwa. Przy transakcjach posługiwał się danymi różnych firm, fałszując dowody sprzedaży. Ponadto, do tego rodzaju procederu konsekwentnie się on przyznawał, a efektem tego jest wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu, sygn. II K 2/24, którym został skazany m.in. za przestępstwa z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, zarzucone mu w pkt XXXIV – XXXVI oraz z art. 270a § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, zarzucone mu w pkt XXXVII, pozostające w związku z czynami oskarżonego R. P. (1) będącymi przedmiotem kontrolowanej tu sprawy (wyrok nieprawomocny na chwilę orzekania w dniu 30 czerwca 2025 r.). Nielogiczna byłaby zatem zgoda na ponoszenie odpowiedzialności karnej za ujawniane przez niego samego czyny rzekomo karalne, które takimi w rzeczywistości miałyby nie być. Ta uwaga odnosi się również do podawanej przez Ł. S. (1) wartość lasera diodowego wraz z dwiema głowicami, które przekazał R. P. (1) w celu jego zalegalizowania. Jeśliby ta okoliczność nie wystąpiła, tzn., gdyby rzeczony sprzęt przedstawiał zdecydowanie niższą wartość niż podane „nie mniej niż 80.000 Euro”, racjonalnym byłoby powstrzymanie się przez Ł. S. (1) od akcentowania tak wysokiej wartości, która przecież niekorzystnie wpływa również na kwalifikację prawną jego czynu (por. zarzut w pkt XXXVI wyroku SO w Radomiu z dnia 13 stycznia 2025 r.) i w konsekwencji prowadzi do surowszej kary, tym bardziej, że tego urządzenia nie odnaleziono. Nieustalenie w drodze współpracy międzynarodowej dokładnych danych pochodzenia tych sprzętów nie stanowiło zatem przeszkody do pociągnięcia R. P. (1) do odpowiedzialności karnej w związku z nabyciem oraz przyjęciem rzeczy, ujętych w pkt 6 – 8 zaskarżonego wyroku.

W konsekwencji powyższego Sąd II instancji nie podzielił też zgłoszonych przez obrońcę zastrzeżeń odnośnie przyjętej wartości przedmiotu przestępstwa z pkt 8. Apelujący nie zdołał przekonać aby ów laser diodowy wraz z dwiema głowicami przedstawiał niższą wartość niż 80.000 Euro, jak to wycenił Ł. S. (1). W tym zakresie decydujące znaczenie miały zeznania tego świadka, ale też po części wyjaśnienia samego oskarżonego R. P. (1). Świadek Ł. S. opisał ze wszystkimi znanymi mu detalami okoliczności wejścia w posiadanie tego urządzenia oraz uzasadnił sytuacyjnie przekazanie tego sprzętu R. P. (1) oraz problemy z jego odzyskaniem. Wskazał on przy tym jego wartość na około 500.000 zł, a biorąc pod uwagę rozeznanie świadka w tym specjalistycznym sprzęcie, którym nielegalnie obracał, nie było podstaw aby to zakwestionować. Ł. S. wyjaśniając w dniu 25 kwietnia 2018 r. na temat tego sprzętu skradzionego w Anglii wskazywał, że sprawdzał jego wartość bo było to bardzo profesjonalne urządzenie przeznaczone do wykonywania szeregu zabiegów kosmetycznych i sam był zainteresowany aby na nim zarabiać (k. 1254). Jak wykazało postępowanie dowodowe, o tym, że był to sprzęt wartościowy i pochodzący z kradzieży było wiadome oskarżonemu R. P. (1), a pośrednio świadczy o tym próba wyleasingowania go za pośrednictwem firmy (...). P., co się nie udało z uwagi na zbyt niskie dochody Ł. S..

Przeciwne stanowisko apelującego w omawianym zakresie miało zaś jedynie polemiczny charakter, a w załączonej, przykładowej ofercie sprzedaży z Internetu na urządzenie o nazwie M. L. foton (...) O. za kwotę 4.460,95 zł (k. 3645), z całą pewnością nie chodziło o taki laser diodowy, jaki przyjął R. P. (1) od Ł. S. (1). Zakładając bowiem nawet na użytek tego wątku treść wyjaśnień oskarżonego o zabezpieczeniu tą maszyną pożyczki w wysokości 30.000 zł, dysproporcja podanych kwot wykluczałaby jej niską wartość na jaką wskazywał apelujący. Ponadto, oskarżony R. P. (1) w swoich wyjaśnieniach nigdy nie podnosił aby przekazany mu laser diodowy przedstawiał zdecydowanie niższą wartość niż to przyjęto w zarzucie, co budzi uzasadnione wątpliwości wobec kwestionowania tej kwestii wyłącznie przez obrońcę. Odnośnie określenia przedmiotu przestępstwa to przyznać trzeba, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał markę tego urządzenia – L., co było zgodne z zeznaniami Ł. S. (1), które zasadnie stały się podstawą czynionych ustaleń faktycznych. To nie rzutowało jednak na treść zaskarżonego wyroku ponieważ opis czynu w pkt 8 zawierał wszystkie niezbędne elementy określające znamiona przestępstwa z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk. Sąd Okręgowy nie miał też zastrzeżeń co do zasadności decyzji Sądu I instancji o oddaleniu wniosku obrony o dokonanie wyceny tego przedmiotu przez biegłego rzeczoznawcę ( vide: postanowienie SR z dnia 10 lipca 2023 r., k. 3197v, tom XVI), zwłaszcza że w toku procesu nie zabezpieczono tego urządzenia ani dotyczących go dokumentów leasingowych. Oprócz argumentów podanych w tym orzeczeniu warto zatem zaakcentować niecelowość powoływania takiego dowodu z powodu niemożności przedstawienia tego urządzenia biegłemu, stąd wnioski takiej opinii nie odzwierciedlałyby faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i miały charakter jedynie poglądowy.

Ponadto, choć okoliczności nawiązania kontaktów handlowych z Ł. S. (1) nie były kwestionowane przez oskarżonego R. P. (1), to już inaczej wyglądała ocena jego zawinienia przy zakupie urządzeń i produktów optycznych, a ta w I instancji odbyła się z zachowaniem wszelkich reguł z art. 7 kpk, art. 4 kpk i art. 410 kpk, w oparciu o cały materiał dowodowy, a nie wyłącznie wyjaśnienia oskarżonego, który nie poczuwał się do odpowiedzialności w żadnym zakresie. Jeżeli obrońca uważał, że w relacjach Ł. S. (1) odnoszących się do kontaktów z oskarżonym R. P. (1) występowały istotne różnice, to należało oczekiwać, że w apelacji wszystkie te rozbieżności zostaną wykazane. Żadnych takich konkretów apelujący jednak nie przedstawił, co zwalniało Sąd odwoławczy od szczegółowego badania tak ogólnikowego zarzutu.

Sąd odwoławczy nie miał przy tym najmniejszych wątpliwości co do wykazanego w tym procesie zawinienia oskarżonego, z rozróżnieniem winy nieumyślnej przy czynach popełnionych w dniach 9 października i 11 grudnia 2014 r. oraz paserstwa umyślnego co do pozostałych dwóch przypisanych mu czynów. Oskarżony kreował się na oszukanego przedsiębiorcę, co biorąc pod uwagę zeznania Ł. S. (1), faktury zakupowe od podmiotów nie zajmujących się sprzętem optycznym oraz jego ponad 20 letnie doświadczenie zawodowe w tej branży, nie było wiarygodne. Apelujący dla przeciwwagi wskazywał na okoliczność nabywania urządzeń od oskarżonego po cenach rynkowych, nie przekonując tym jednak aby ekskulpowało to jego mandanta za udział w transakcjach zakupu tych urządzeń i produktów od Ł. S. (1). Przyznać trzeba, że oskarżony z zyskiem sprzedawał rzeczy, o których powinien przewidywać, a potem już wiedział, że zostały uzyskane za pomocą czynów zabronionych. Natomiast prześledzenie poszczególnych transakcji kupna-sprzedaży pokazywało, że oskarżony z różnych przyczyn, oferował bardzo konkurencyjne ceny (np. 30 % niższe), dzięki temu dość szybko pozbywał się „lewych towarów”.

W konsekwencji, Sąd Okręgowy potwierdził jedynie słabości linii obrony oskarżonego i niewiarygodność jego wyjaśnień, w których zaprzeczał swemu sprawstwu w zakresie przypisanych mu czynów paserstwa. Dokonane zaś w instancji odwoławczej zmiany kwalifikacji prawnej czynu w pkt 6 zaskarżonego wyroku z przyjętego jako art. 292 § 1 kk w zw. z art. 12 kk na ciąg przestępstw z art. 292 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk, okazały się konieczne wobec rażącego naruszenia prawa materialnego. Odbyło się to jednak poza zakresem zarzutu obrońcy, a szczegółowo zostało to przedstawione poniżej w pkt 4 rubryki nr 5.2.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego R. P. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie (to wniosek zgłoszony na rozprawie apelacyjnej w dniu 30 czerwca 2025 r.) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski okazały się niezasadne albowiem zarzut apelacyjny był chybiony. Nie stwierdzono zatem podstaw aby uwolnić oskarżonego od odpowiedzialności za popełnienie przypisanych mu przestępstw z art. 291 § 2 kk oraz z art. 291 § 1 kk, ani też przesłanek by uchylić wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania, tj. brak było konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości (art. 437 § 2 zd. 2 kpk).

Lp.

Zarzut

3.13.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego R. P. (1):

1.  Obraza przepisów prawa materialnego , tj. art. 291 § 1 kk poprzez jego błędną wykładnię polegająca na uznaniu, iż rzeczy, które nabył oskarżony uzyskane zostały za pomocą czynu zabronionego, co spowodowało bezpodstawne rozszerzenie stosowania hipotezy normy prawnej przepisu art. 291 § 1 kk i skazanie oskarżonego, w sytuacji gdy w aktach niniejszej sprawy brak jest dowodów, iż: specjalistyczny sprzęt optyczny, tj. D. R. C.-1 C. (...), AutoRefraktometr T. (...), AutoRefraktometr T. (...) oraz soczewki kontaktowe A. O. 1930 szt., A. S. 47 szt., D. T. (...) szt., A. One D. (...) szt. I A. O., które nabył oskarżony uzyskane zostały za pomocą czynu zabronionego, co winno spowodować dekompozycję znamion tego przestępstwa.

2.  Obraza przepisów prawa materialnego , tj. art. 292 § 1 kk poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż rzeczy, które nabył oskarżony uzyskane zostały za pomocą czynu zabronionego, co spowodowało bezpodstawne rozszerzenie stosowania hipotezy normy prawnej przepisu art. 292 § 1 kk i skazanie oskarżonego, w sytuacji gdy w aktach niniejszej sprawy brak jest dowodów, iż: specjalistyczny sprzęt optyczny AutoKerato Refraktometr T. (...), SN, (...), Rzutnik T. (...), AutoKerato Refraktometr T. (...). SN. (...), F. T. (...). (...), Z. i P. (...), W. E. 310 – SN (...)- (...), T. (...), T. (...) 65, T. (...) 400 (...), które nabył oskarżony uzyskane zostały za pomocą czynu zabronionego, co winno spowodować dekompozycję znamion tego przestępstwa.

3.  Obraza przepisów prawa materialnego , tj. art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż rzecz, którą nabył oskarżony uzyskana została za pomocą czynu zabronionego i stanowi mienie znacznej wartości, co spowodowało bezpodstawne rozszerzenie stosowania hipotez norm prawnych przepisów z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk i skazanie oskarżonego, w sytuacji gdy w aktach niniejszej sprawy brak jest dowodów, iż:

- laser diodowy nieustalonej marki wraz z dwiema głowicami uzyskany został za pomocą czynu zabronionego, co winno spowodować dekompozycję znamion tego przestępstwa,

- laser diodowy nieustalonej marki wraz z dwiema głowicami wart jest nie mniej niż 80.000 Euro, co spowodowało, iż oskarżony odpowiada w warunkach obostrzonej odpowiedzialności karnej za czyn popełniony w stosunku do mienia znacznej wartości, w obliczu:

- kwestionowania wskazanej wartości lasera diodowego nieustalonej marki wraz z dwiema głowicami przez obronę;

- oddalenia wniosku obrony o dokonanie wyceny tego przedmiotu przez biegłego rzeczoznawcę posiadającego wiedzę specjalistyczną;

- braku wiedzy specjalistycznej do oszacowania lasera diodowego nieustalonej marki wraz z dwiema głowicami przez orzekający Sąd.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Na wstępie warto przypomnieć, iż „uchybienie polegające na naruszeniu prawa materialnego sprowadza się do wadliwego zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa, odpowiednio w sytuacji, gdy sąd miał ustawowy obowiązek dany przepis zastosować lub nie było ustawowych podstaw do jego zastosowania albo na błędnej wykładni prawa. Zarzut ten można skutecznie postawić jedynie wtedy, gdy podnoszący go w środku zaskarżenia nie kwestionuje ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a wyłącznie podważa trafność oceny prawnej czynu poddanego subsumcji ustalonych faktów pod dany przepis prawa materialnego (albo też nie zgadza się z dokonaną przez sąd wykładnią tego przepisu” ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2019 r., V KK 108/18, Legalis). Błędem w ustaleniach faktycznych, a nie obrazą prawa materialnego, jest także przyjmowanie za punkt wyjścia nie to co sąd ustalił, lecz to co sąd powinien był ustalić ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2017 r., IV KK 430/16, KZS 2017, Nr 4, poz. 15). A zatem, obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu prawa materialnego, a także w sytuacji niezastosowania określonego przepisu, gdy jego zastosowanie było obowiązkowe. Przybliżenie tego zagadnienia procesowego pokazuje, że zgłoszony zarzut obrazy prawa materialnego nie miał racji bytu. Skoro obrońca kwestionował ocenę dowodów i dokonane na tej podstawie przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, to decydujące znaczenie miało, że pierwszoplanowy zarzut odwoławczy okazał się nietrafny. Pozostawienie bez zmian ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy, które, co należy zaznaczyć, poprzedzała bezbłędna ocena zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów osobowych i dokumentowych, czyniła bezprzedmiotowym wywody apelującego kwestionujące wypełnienie w czynach przypisanych oskarżonemu z art. 291 § 1 kk i art. 292 § 1 kk znamienia w postaci nabycia „rzeczy uzyskanych za pomocą czynu zabronionego”, a także wartości mienia znacznej wartości w odniesieniu do lasera diodowego z dwiema głowicami, która zadecydowała o kwalifikacji czynu z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk.

W związku z powyższym uznać należało ten zarzut odwoławczy za zbędny, a wszelkie kwestie dotyczące oceny dowodów i braków dowodowych omówiono powyżej w pkt 3.12., odnosząc się do wcześniejszego zarzutu.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego R. P. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski okazały się niezasadne albowiem zarzut apelacyjny był chybiony. Nie stwierdzono zatem podstaw aby uwolnić tego oskarżonego od odpowiedzialności za popełnienie przypisanych mu przestępstw paserstwa, ani też przesłanek by uchylić wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania.

Lp.

Zarzut

3.14.

Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego R. P. (1):

Rażąca niewspółmierność orzeczonej kary w wysokości 2 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy okoliczności sprawy, w tym w szczególności uprzednia niekaralność oskarżonego, a także stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie zadośćuczynienie społecznego poczuciu sprawiedliwości, uzasadniają wymierzenie oskarżonemu ewentualnie kary w zawieszeniu lub kary w wysokości umożliwiającej skorzystanie przez oskarżonego z dobrodziejstwa jej odbycia w systemie dozoru elektronicznego.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut po części odniósł zamierzony skutek, aczkolwiek jedynie podane przez apelującego pozytywne okoliczności o oskarżonym zasługiwały na uwzględnienie przy kształtowaniu wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy bowiem z urzędu i z przyczyn wskazanych poniżej w pkt 4 w rubryce nr 5.2., dokonał zmian odnośnie czynów przypisanych w pkt 6 przyjmując ciąg przestępstw z art. 292 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk i wymierzył za oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Odnośnie pozostałych dwóch występków, Sąd odwoławczy nie dopatrzył się rażącej niewspółmierności kar orzeczonych oskarżonemu w zaskarżonym wyroku. Sąd Rejonowy przekonująco i wszechstronnie zbadał wszystkie okoliczności strony przedmiotowej i podmiotowej, oceniając stosunkowo wysoki poziom społecznej szkodliwości tego typu czynów, co należy podkreślić powtarzalnych, dotyczących przedmiotów znaczącej wartości, a popełnionych przez osobę prowadzącą działalność w branży optycznej, od której należało oczekiwać wyjątkowej dbałości o legalność w działaniach.

Natomiast, wymierzając karę łączną pozbawienia wolności oskarżonemu R. P. (1), z racji upływu ponad 10 lat od popełnienia przypisanych mu czynów, można było za obrońcą stwierdzić, że przez ten czas zrewidował swoje postępowanie, starał się poprawić swój wizerunek zawodowy oraz wykazywał zaangażowanie w akcje charytatywne i prospołeczne, co obrazują przedstawione przy apelacji dokumenty (opinie, listy referencyjne, podziękowania i oświadczenia kontrahentów k. 3646-3662). Okoliczności te, poza innymi, opisanymi w pkt 4 b) rubryka 5.2. niniejszego uzasadnienia, były przyczynkiem do wymierzenia oskarżonemu kary łącznej w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Obniżenie kary łącznej poniżej tego pułapu byłoby zaś bezzasadne, stanowiąc wyraz bezpodstawnej pobłażliwości dla sprawcy aż czterech przestępstw przeciwko mieniu, w tym jednego o znacznej wartości. Ułatwianie zbytu łupów, wprowadzanie nielegalnych sprzętów i produktów na rynek nie mogło zostać ukarane symbolicznie, a tak należałoby odebrać wniosek obrońcy o wymierzenie oskarżonemu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, przy zastosowaniu przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorbcji.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego R. P. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski końcowe nie były dostosowane stricte do omówionego powyżej zarzutu odwoławczego i takiej treści nie zasługiwały na uwzględnienie. Natomiast, w ramach orzeczenia o karze doszło do jej złagodzenia, ostatecznie do kary łącznej umożliwiającej skorzystanie przez oskarżonego z dobrodziejstwa jej odbycia w systemie dozoru elektronicznego, zatem zgodnie ze wskazanym w uzasadnieniu kierunkiem w jakim zmierzał apelujący podnosząc zarzut ewentualny w postaci rażącej surowości kary.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Obraza prawa materialnego w postaci zakwalifikowania do przypisanych oskarżonemu R. P. (1) przestępstw z art. 292 § 1 kk konstrukcji czynu ciągłego z art. 12 kk

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Czyn ciągły nie obejmuje przestępstw nieumyślnych, a takimi były czyny paserstwa nieumyślnego oskarżonego R. P.. Konieczna okazała się w tym zakresie ingerencja w zaskarżony wyrok, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a utrzymanie tego orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe. Dokładne omówienie dokonanej zmiany pkt 6 wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 maja 2024 r. zawarto poniżej, w pkt 4 w rubryce nr 5.2.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w pozostałym zakresie (poza zmianami opisanymi w pkt 5.2.).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powodem utrzymania wyroku w mocy, poza zmianami opisanymi poniżej, jest całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońców, jak też brak podstaw wskazanych w art. 439 i 455 kpk, uzasadniających zmianę albo uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok zmieniono w części dotyczącej oskarżonego W. B. (1) w ten sposób, że:

a)  w opisie czynu przypisanego mu w pkt 1 obniżono wartość przedmiotu zaboru do kwoty 235.350 zł,

b) z opisu tego czynu wyeliminowano zapis o działaniu w warunkach recydywy, a z kwalifikacji prawnej usunięto art. 64 § 1 kk i obniżono wymiar kary za to przestępstwo do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach zmiany

Ad a) Sąd Okręgowy uznał za konieczne aby zmienić orzeczenie co do wartości szkody spowodowanej przestępstwem, obniżając ją z kwoty 266.859,92 zł za jaką sprzęt został zakupiony w XI.2015 r. do równowartości kwoty odszkodowania otrzymanej przez pokrzywdzonego P. B. (1) po kradzieży z włamaniem, tj. ustalając wartość szkody na 235.350 zł. Takie dane zostały pozyskane przez Sąd Rejonowy, świadek P. B. zeznał na rozprawie, że otrzymane odszkodowanie stanowiło równowartość szkody (k. 2928 w zw. z k. 968) lecz nie zostało to uwzględnione (najpewniej przez przeoczenie) przy czynieniu ustaleń faktycznych.

Ad b) Konieczna okazała się także zmiana wyroku odnośnie przyjętego ustalenia, że sprawca działał w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk, a to wobec stwierdzenia na podstawie aktualnych danych z KRK, że nastąpiło zatarcie skazania. Warunkiem dopuszczalności zastosowania przepisu art. 64 § 1 kk jest uprzednie skazanie oskarżonego za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności i popełnienie przez niego w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności umyślnego przestępstwa podobnego do przestępstwa, za które sprawca był już skazany. Jak przyjmuje się w orzecznictwie: „Jeżeli w chwili orzekania poprzednie skazanie zgodnie z art. 106 kk uległo zatarciu, nie może ono uzasadniać przyjęcia powrotności do przestępstwa w rozumieniu art. 64 § 1 i 2 kk, nawet wówczas, gdy kolejne przestępstwo zostało popełnione przed upływem terminu przewidzianego dla zatarcia poprzedniego skazania” ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2025 r., I KK 25/24, LEX nr 3827441). W związku z powyższym oskarżony W. B. odpowiadał za popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 kk, jako osoba niekarana, co w konsekwencji wymuszało złagodzenie mu wymiaru kary. Sąd odwoławczy zdecydował o obniżeniu kary o 6 miesięcy, tj. do 1 roku i 6 miesięcy. Taka różnica odzwierciedla korzystne dla tego oskarżonego ustalenie oraz eliminację z kwalifikacji prawnej działania w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk. Zważywszy zaś na występujące okoliczności obciążające, w tym działanie wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, według planu oraz bardzo wysoką wartość skradzionego mienia, którego nie udało się odzyskać, kara w mniejszym wymiarze niż 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności, byłaby bezzasadnie pobłażliwa.

0.0.12.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok zmieniono w części dotyczącej oskarżonego M. L. (1) w ten sposób, że w opisie czynu przypisanego mu w pkt 3 obniżono wartość przedmiotu zaboru do kwoty 99.750 zł oraz obniżono wymiar kary za to przestępstwo do 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Okręgowy uznał za konieczne aby zmienić orzeczenie co do wartości szkody spowodowanej przestępstwem, w którym wziął udział oskarżony M. L. (1), obniżając ją z kwoty 180.000 zł do równowartości kwoty odszkodowania otrzymanej przez pokrzywdzonego T. Z. (1) po kradzieży z włamaniem, tj. ustalając wartość szkody na kwotę 99.750 zł. Takie dane zostały pozyskane przez Sąd Rejonowy od firmy ubezpieczeniowej (pismo z (...) k. 3111) oraz w zeznaniach świadka T. Z. (k. 2836v), który na rozprawie przyznał, że wypłacone odszkodowanie pokryło całość szkody z tytułu kradzieży z włamaniem do salonu kosmetycznego i zaboru lasera do depilacji zakupionego w 2011 r. Nie zostało to uwzględnione (najpewniej przez przeoczenie) przy czynieniu ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i wymagało konwalidacji w instancji odwoławczej. W związku z tym, że różnica w wartości szkody była znacząca, w granicach połowy przyjętej wartości (80.250 zł), należało tą okoliczność odpowiednio uwzględnić przy wymiarze kary. W ocenie Sądu Okręgowego obniżenie orzeczonej kary o 3 miesiące, do 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności należycie oddaje uwzględnione w instancji odwoławczej ustalenie niższej wartości szkody spowodowanej przestępstwem. Surowszy wymiar kary niż wobec oskarżonego W. B. (1), który także został skazany za jeden czyn z art. 279 § 1 kk był jednak wymagany z uwagi na to, że M. L. (1) odpowiadał za występek popełniony w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk.

0.0.13.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok zmieniono w części dotyczącej oskarżonego O. N. (1) w ten sposób, że w przypisanym w pkt 5 ciągu przestępstw obniżono wartość przedmiotu zaboru:

- do kwoty 264.340 zł w czynie opisanym w pkt IV zarzutów, popełnionym na szkodę K. S. (obecne nazwisko C.) oraz (...) S.A.,

- do kwoty 222.913,30 zł w czynie opisanym w pkt VI zarzutów popełnionym na szkodę firmy (...), (...) S.A. oraz (...) – Oddział (...) .U. S.A. z siedzibą w L.;

- do kwoty 269.000 zł w czynie opisanym w pkt VIII zarzutów popełnionym na szkodę A. M. (1) oraz (...) S.A.,

- do kwoty 200.000 zł w czynie opisanym w pkt IX zarzutów popełnionym na szkodę P. W. oraz (...).U. S.A.,

- do kwoty 220.000 zł w czynie opisanym w pkt Xi zarzutów popełnionym na szkodę M. J. (1) oraz (...) S.A. oraz (...) S.A.

Zwięźle o powodach zmiany

Zmiana była wynikiem stwierdzonych przez Sąd Okręgowy nieprawidłowości poprzez przyjęcie w zaskarżonym wyroku w pięciu przypadkach zawyżonych wartości szkód powstałych w wyniku kradzieży z włamaniem przypisanych oskarżonemu O. N. (1). Obrońca oskarżonego w apelacji podnosił, że będące przedmiotem kradzieży urządzenia były używane, część z nich była niekompletna, a część niesprawna, a mimo to Sąd Rejonowy w opisie czynów przyjął wartości urządzeń nowych i w pełni sprawnych. W związku z tak postawionym zarzutem nastąpiła zatem szczegółowa weryfikacja materiału dowodowego i ustaleń zaskarżonego wyroku. Doprowadziła ona Sąd II instancji do wniosku, że rzeczywiście w kilku, opisanych poniżej przypadkach szkoda była niższa, a wynikało to ze zgromadzonych dowodów w postaci dowodów zakupu sprzętu do depilacji, zeznań pokrzywdzonych oraz dokumentacji szkodowej.

1.  Czyn z pkt IV zarzutów, popełniony na szkodę K. S. (obecne nazwisko C.) oraz (...) S.A. – obniżenie wartości przedmiotu zaboru – lasera diodowego z kwoty 285.000 zł do kwoty 264.340 zł wynikało z tego że podana pierwotnie wartość przez pokrzywdzoną była orientacyjna, zaś przyjęta ostatecznie kwota to wysokość wyliczona przez ubezpieczyciela jako suma ubezpieczenia (k. 3117-3118), potwierdzona w zeznaniach K. C. (k. 2810).

2.  Czyn z pkt VI zarzutów popełniony na szkodę firmy (...), (...) S.A. oraz (...) – Oddział (...) .U. S.A. z siedzibą w L. - obniżenie wartości przedmiotu zaboru, tj. lasera diodowego z kwoty 240.300 zł do kwoty 222.913,30 zł wynikało z tego że ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie w takiej właśnie wysokości w dniu 17 października 2017 r. (k. 3280), natomiast pierwotna wartość to cena zakupu sprzętu w dniu 21 grudnia 2015 r. (zeznanie właściciela A. Z., k. 2588-2589 w zw. z k. 530).

3.  Czyn z pkt VIII zarzutów popełniony na szkodę A. M. (1) oraz (...) S.A. - obniżenie wartości przedmiotu zaboru, tj. lasera diodowego wraz z dwiema głowicami z kwoty 270.500 zł do kwoty 269.000 zł wynikało z tego że pokrzywdzonej przyznano odszkodowanie w takiej wysokości, co przyznała w swoich zeznaniach A. M. (1) (k. 2576v-2577 w zw. z k. 908), natomiast różnice stanowiły niepokryte uszkodzenia w pomieszczeniu z tytułu włamania.

4.  Czyn z pkt IX zarzutów popełniony na szkodę na szkodę P. W. oraz (...).U. S.A. - obniżenie wartości przedmiotu zaboru, tj. lasera diodowego z kwoty 282.400 zł do kwoty 200.000 zł wynikało z tego, że przyjęto cenę zakupu urządzenia nabytego w roku 2010, a należało uwzględnić zmniejszenie wartości stosownie do wysokości uzyskanego odszkodowania(k. 3129), co potwierdzały także zeznania przesłuchanego w charakterze świadka pokrzywdzonego P. W. (k. 1884).

5.  Czyn z pkt XI zarzutów popełniony na szkodę M. J. (1) oraz (...) S.A. oraz (...) S.A.- obniżenie wartości przedmiotów zaboru, tj. urządzenia do depilacji laserowej marki B. (...) Lite oraz lasera diodowego z łącznej wartości 270.000 zł do kwoty 220.000 zł wynikało z tego, że laser L. D. wyceniony początkowo przez pokrzywdzoną M. J. na kwotę 200.000 zł przedstawiał niższą wartość, co przyznała sama pokrzywdzona w swoich zeznaniach, powołując się przy tym na umowę pożyczki z 2014 r. na to urządzenie (k. 1562) i ostatecznie, zapewniając o sprawności sprzętu i jego dobrym stanie w momencie kradzieży, określiła wartość szkody na kwotę 150.000 zł (k. 2964v-2965). Poza tym wskazana w wyroku wartość urządzenia do depilacji laserowej marki B. (...) Lite – 70.000 zł została wskazana prawidłowo, z uwzględnieniem określnej przez ubezpieczyciela sumy ubezpieczenia (k. 3113-3116). W sumie dawało to zatem przyjętą przez Sąd Okręgowy kwotę 220.000 zł jako ostateczną, łączną wartość obu przedmiotów przestępstwa.

0.0.14.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok zmieniono w części dotyczącej oskarżonego R. P. (1) w ten sposób, że:

a) w miejsce przypisanego w pkt 6 czynu uznano oskarżonego R. P. (1) za winnego tego, że:

- w dniu 9 października 2014 r. w W. nabył od ustalonej osoby specjalistyczny sprzęt optyczny, tj. AutoKerato Refraktometr T. (...). SN. (...), Rzutnik T. (...), AutoKerato Refraktometr T. (...). SN. (...) oraz F. T. (...). (...) za łączną kwotę 47.521,08 zł, przy czyn na podstawie okoliczności towarzyszących transakcji powinien i mógł przypuszczać, że przedmioty te zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, tj. popełnienia przestępstwa z art. 292 § 1 ll;

- w dniu 11 grudnia 2014 r. w W. nabył od ustalonej osoby specjalistyczny sprzęt optyczny, tj. Z. i P. (...), W. E. 310 – SN (...)- (...), T. (...), T. (...) 65 oraz T. (...) 400 (...) za łączną kwotę 57.240 zł, przy czyn na podstawie okoliczności towarzyszących transakcji powinien i mógł przypuszczać, że przedmioty te zostały uzyskane za pomocną czynu zabronionego, tj. popełnienia przestępstwa z art. 292 § 1 kk,

oraz przyjmując, że powyższe czyny popełnione w krótkim odstępie czasu i przy wykorzystaniu takiej samej sposobności, stanowią ciąg przestępstw z art. 91 § 1 kk, na podstawie art. 292 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

b)  uchylono pkt 9 i na podstawie art. 91 § 1 kk w zw. z art. 86 § 1 kk połączono orzeczoną powyżej karę pozbawienia wolności oraz kary pozbawienia wolności z pkt 7 i 8 zaskarżonego wyroku i wymierzono oskarżonemu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

c) na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu oznaczony w pkt 10 okres zatrzymania w sprawie.

Zwięźle o powodach zmiany

Ad a) Zmiany, dokonane przez Sąd Okręgowy z urzędu, przy zastosowaniu instytucji z art. 440 kpk były konieczne, a wynikały w pierwszym rzędzie z konieczności konwalidowania obrazy prawa materialnego, jakiej dopuścił się Sąd Rejonowy w pkt 6 wyroku z dnia 27 maja 2024 r. przyjmując, że oskarżony R. P. (1), swoimi zachowaniami ujętymi w pkt XII i XIII zarzutów, czynem ciągłym dwukrotnie, dopuścił się paserstwa nieumyślnego z art. 292 § 1 kk, za co wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Skoro bowiem inkryminowane działania oskarżonego zrealizowane zostały - co wynika z ustalonego w sprawie prawidłowo stanu faktycznego - w warunkach nieumyślności, zatem bez towarzyszącego sprawcy zamiaru, czy to bezpośredniego czy ewentualnego, to tym samym wykluczona jest możliwość przyjęcia konstrukcji czynu ciągłego z art. 12 § 1 kk. Jak zatem jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie „Konstrukcja czynu ciągłego (art. 12 § 1 kk) nie znajduje zastosowania do przestępstw nieumyślnych, w tym do paserstwa stypizowanego w art. 292 § 1 kk” ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2024 r., IV KK 302/24, OSNK 2025/3/13, Lex nr 3787622).

Powyższe spowodowało, że Sąd odwoławczy ponownie dokonał subsumpcji prawnej tych czynów oskarżonego R. P., uznając, że zostały popełnione w krótkich odstępach czasu – przy okazji wskazano konkretnie kiedy zostały popełnione, kierując się datami wystawionych rachunków na zakup sprzętów optycznych, tj. odpowiednio czyn z pkt XII jako popełniony w dniu 9 października 2014 r., a czyn z pkt XIII w dniu 11 grudnia 2014 r. oraz, że sprawca działał przy wykorzystaniu takiej samej sposobności, a nabycia nastąpiły od ustalonej osoby, co wszystko skutkowało następnie uznaniem, że oba opisane wyżej na nowo przez Sąd II instancji występki stanowią ciąg przestępstw z art. 91 § 1 kk.

To implikowało zaś konieczność nowego orzeczenia o karze, którą wymierzono oskarżonemu w wysokości 6 miesięcy na podstawie art. 292 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk i przy zastosowaniu powołanego w zaskarżonym wyroku art. 4 § 1 kk. Sąd Okręgowy uznał, że kara w takiej wysokości dobrze oddaje niższy stopień jego zawinienia niż w późniejszych czynach mu przypisanych, a zakwalifikowanych z art. 291 § 1 kk, za które sprawcy grozi surowsza odpowiedzialność karna. Paserstwo nieumyślne z art. 292 § 1 kk zagrożone jest bowiem karą grzywny, ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 2, natomiast za paserstwo umyślne z art. 291 § 1 kk grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Dla zachowania przy tym wewnętrznej sprawiedliwości wyroku, uznając za wyważone i adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości wymierzone oskarżonemu za czyny z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 12 kk oraz z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk – kary jednostkowe po 1 roku pozbawienia wolności, kara za czyny paserstwa nieumyślnego powinna być relatywnie niższa. Uwzględnić przy tym oczywiście należało działanie oskarżonego w warunkach ciągu przestępstw, które podwyższa górną granice kary pozbawienia wolności o połowę (czyli do 3 lat). Jednak zważywszy, że były to tylko dwa tego typu czyny składające się na ciąg art. 91 § 1 kk i nie odznaczały się żadnymi szczególnymi okolicznościami obciążającymi, uznano, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności oddawać będzie wszystkie elementy rzutujące na jej wymiar, w tym stosunkowo wysoką wartość przedmiotu tych przestępstw, a także pozytywne dane osobopoznawcze o sprawcy, w tym to, że aktualnie nie figuruje on w Krajowym Rejestrze Karnym (dane na dzień 19 maja 2025 r., k. 3758).

Ad b) Wobec dokonanej w instancji odwoławczej modyfikacji wymiaru kary jednostkowej orzeczonej wobec R. P. (1) za zakwalifikowane jako ciąg przestępstwa z art. 292 § 1 kk, zaistniała konieczność uchylenia rozstrzygnięcia o karze łącznej w pkt 9 i ukształtowania jej na nowo. Sąd Okręgowy z powołaniem na art. 91 § 2 kk w zw. z art. 86 § 1 kk połączył trzy wskazane wyżej kary pozbawienia wolności i wymierzył karę łączną w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia. Granice kary łącznej kształtowały się następująco: od 1 roku pozbawienia wolności wolności (minimum to najsurowsza z kar jednostkowych z zastosowaniem art. 4 § 1 kk w reżimie prawnym obowiązującym w dacie czynu) do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (suma kar jednostkowych). Sąd odwoławczy uznał, że odpowiednia będzie kara łączna ukształtowana z wykorzystaniem zasady asperacji w dość znacznym zakresie. Przemawiał za tym zbliżony czas dokonania czynów oraz ich zbieżność rodzajowa. Przy tym, Sąd II instancji orzekając o karze łącznej wziął pod uwagę wszystkie wpływające na jej wymiar okoliczności wymienione i opisane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, uwzględniając też dodatkowo pozytywne dane o oskarżonym z miejsca gdzie żyje, pracuje, udziela się charytatywnie, pomaga innym ludziom. Nie bez znaczenia był także fakt, że od czasu popełnienia przedmiotowych przestępstw minęło już ponad 10 lat, a oskarżony nie narusza już porządku prawnego. Potrzeba oddziaływania na tego sprawcę nie jest zatem tak silna jak to podsumował Sąd Rejonowy surowszym wymiarem kary, a kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności da oskarżonemu możliwość wystąpienia do sądu penitencjarnego o wykonywanie jej w systemie dozoru elektronicznego, o co w ramach wniosków ewentualnych wniósł jego obrońca i zostało to uwzględnione jako celowe i uzasadnione.

Ad c) Na poczet nowo orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności podlegał zaś zaliczeniu okres zatrzymania oskarżonego R. P., stąd konieczna była także modyfikacja wyroku w pkt 10.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.

Zgodnie z art. 616 § 1 pkt 1 kpk do kosztów procesu należą koszty sądowe, którymi są m.in. wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania (art. 616 § 2 pkt 2 kpk). Jednym z wydatków Skarbu Państwa, na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk są wypłaty dokonane z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych.

Obrońca oskarżonego M. L. (1) z urzędu – r. pr. S. J. w apelacji zawarł wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu I instancji i postępowaniu odwoławczym. Wniosek ten podtrzymał na rozprawie apelacyjnej w dniu 30 czerwca 2025 r.

Przytoczone wyżej przepisy stanowią podstawę prawną orzeczenia uwzględniającego to żądanie.

Wysokość kosztów obrońcy została zaś ustalona w oparciu o § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 4 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 764).

Za obronę w I instancji wyliczono koszty na łączną kwotę 7.025,76 zł brutto (1.033,20 zł rozprawa główna + 5.992,56 zł za 29 kolejnych terminów z jego udziałem x 206,64 zł).

Natomiast w postępowaniu apelacyjnym koszty za obronę wyniosły łącznie 1.239,84 zł brutto (1.033,20 zł rozprawa + 206,64 zł jedno odroczenie terminu).

Łączna należność na rzecz r.pr. S. J. z tytułu obrony oskarżonego M. L. (1) w postępowaniu sądowym w I i II instancji to kwota 8.265,60 zł brutto.

7.

Zgodnie zaś z art. 636 § 2 kpk, w razie nieuwzględnienia środków odwoławczych wniesionych przez co najmniej dwa uprawnione podmioty, stosuje się odpowiednio art. 633 kpk. W takim wypadku koszty procesu przypadające m.in. od oskarżonych i oskarżycieli, sąd zasądza od każdego z nich według zasad słuszności, mając w szczególności na względzie koszty związane ze sprawą każdego z nich.

Kierując się tą zasadą Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonych W. B. (1), O. N. (1) i R. P. (1) na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w kwotach po 25 zł, (tj. po 5 zł jako 1/4 część ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism, co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, Dz. U. z 2013, poz. 663 ze zm. oraz po 20 zł jako opłata za wydanie informacji o oskarżonym z Krajowego Rejestru Karnego w systemie teleinformatycznym, co wynika z § 3 ust. 2 ustawy z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego).

Elementem kosztów sądowych była też opłata, którą wymierzono:

⚫

oskarżonemu W. B. w kwocie 300 zł za obie instancje - na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.),

⚫

oskarżonemu O. N. (1) w kwocie 400 zł za II instancję - na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, do tej kwoty także podnosząc opłatę należną od niego za I instancję, do czego uprawniał Sąd Okręgowy art. 16 ust. 2 ww. ustawy o opłatach w sprawach karnych

⚫

oskarżonemu R. P. w kwocie 300 zł za obie instancje - na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które przemawiałyby za zwolnieniem wyżej wskazanych oskarżonych od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, tj. stwierdził brak przesłanek z art. 624 § 1 kpk. Oskarżeni mają co prawda w bliskiej perspektywie odbycie kar pozbawienia wolności wynikających z zaskarżonego wyroku ale podczas trwania procesu mieli możliwość zarobkowania, a należne od nich koszty nie są znaczące.

Zgodnie z art. 634 kpk jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji.

Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy opierając się na dyspozycji przepisu art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 633 kpk zwolnił oskarżonego M. L. (1) z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Oskarżony nie posiada żadnego majątku, nie ma stałej pracy, a na utrzymaniu małoletnie dzieci, poza tym w perspektywie do odbycia orzeczoną karę 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że dodatkowe obciążanie oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, w tym kosztami wynagrodzenia obrońcy z urzędu i opłatą za obie instancje stanowiłoby dla niego zbyt dużą dolegliwość finansową.

7.  PODPISy

Jarosław Ochocki Hanna Bartkowiak Sławomir Jęksa