Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 marca 2024r.

Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XV Cywilny Odwoławczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Joanna Andrzejak-Kruk

po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa J. M.

przeciwko Miastu P.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu

z dnia 26 kwietnia 2023r.,

sygn. akt V.C.1459/21

I.  zmienia zaskarżony wyrok:

a)  w punkcie 1. w ten sposób, że jako datę początkową płatności odsetek ustawowych za opóźnienie wskazuje 1 stycznia 2019r.;

b)  w punkcie 2. w ten sposób, że dodatkowo zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 72,-zł ( siedemdziesiąt dwa złote ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 26 października 2021r. do dnia zapłaty i oddala powództwo w pozostałej części;

II.  oddala apelację w pozostałej części,

III.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 450,-zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia zasądzającego koszty do dnia zapłaty.

/-/ Joanna Andrzejak-Kruk

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 marca 2024r.

Pozwem złożonym 21.06.2021r. powód J. M. wystąpił o zasądzenie od pozwanego Miasta P. kwoty 6.962,55zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 28.12.2018r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powód podniósł, że jest właścicielem nieruchomości w P. przy ul. (...), w której lokal mieszkalny nr (...) zajmuje Z. B. (1). Utraciła ona tytuł prawny do lokalu, wynikający z umowy najmu, w związku z wypowiedzeniem umowy na skutek zaległości czynszowych i powód w 2016r. uzyskał przeciwko niej wyrok eksmisyjny, w którym orzeczono o uprawnieniu lokatorki do otrzymania lokalu socjalnego. Pozwana gmina nie zapewniła lokalu socjalnego, zaś powód w drugiej połowie 2018r. poniósł w związku z tym stratę polegającą na konieczności uiszczania kosztów wywozu śmieci ( 72,-zł, obliczone według obowiązujących stawek 12,-zł/mies. ), a także utracił korzyści w postaci czynszu wolnorynkowego, gdyż nie mógł wynająć lokalu ( 7.895,55zł, obliczone przy uwzględnieniu stawki czynszu 32,50zł/m ² ). Łącznie szkoda powoda wyniosła 7.967,55zł, zaś lokatorka dokonała wpłat w wysokości 1.005,-zł. Powód wezwał pozwanego do zapłaty odszkodowania pismem z 21.12.2018r., z tym że wezwanie pozostało bezskuteczne.

W odpowiedzi na pozew pozwany domagał się oddalenia powództwa i zasądzenia od powoda kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wyrokiem z dnia 26.04.2023r., sygn. akt V.C.1459/21 Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu: 1) zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.046,-zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 26.10.2021r. do dnia zapłaty; 2) oddalił powództw w pozostałym zakresie; zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 648,-zł z tytułu kosztów procesu; 4) nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych: a) od powoda kwotę 87,95zł; b) od pozwanego kwotę 226,15zł.

Apelację od wyroku złożył powód, domagając się jego uchylenia, gdyż jego zdaniem Sąd Rejonowy niezasadnie oddalił powództwo co do kwoty 1.916,55zł, zniżając należne powodowi odszkodowanie, oraz co do odsetek za opóźnienie, skoro powód wezwał pozwanego do zapłaty pismem z 21.12.2018r.

Powód zarzucił, że ustalenia dotyczące stawek czynszu zostały oparte na opinii biegłego K. Ł., która jest niezrozumiała i dowolna. Koszty wywozu śmieci nie były natomiast podważane i sąd nie oczekiwał od powoda przedkładania zestawień tego dotyczących innych niż dołączone do pozwu.

W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie od powoda kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy nie przeprowadzał postępowania dowodowego, a zatem niniejsze uzasadnienie zawiera jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa ( art. 505 ¹³ § 2 k.p.c. ).

Sąd Okręgowy zawyżył, co następuje:

Apelacja zasługiwała na częściowe uwzględnienie. Trzeba przy tym podkreślić, że – z uwagi na treść art. 505 ⁹ k.p.c. – apelacja w postępowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, a jej funkcją nie jest ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd drugiej instancji w granicach apelacji ( art. 378 § 1 k.p.c. ), lecz wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez sąd pierwszej instancji i to pod kątem tego, co w apelacji zarzuci skarżący. Rozpoznając apelację w postępowaniu uproszczonym sąd drugiej instancji jest więc związany podniesionymi w niej zarzutami naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego ( por. uzasadnienie uchwały (7) SN z 31.01.2008r., III CZP 49/07, publ. OSNC 2008/6/55 ).

Sąd Rejonowy uznał, że pozwany podnosi wobec powoda odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21.06.2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( t.j. Dz.U. 2023/725 ), który – w okresie objętym żądaniem pozwu ( a więc sprzed 21.04.2019r., art. 3 k.c. ) – stanowił, że jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego z mocy wyroku, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy, na podstawie art. 417 k.c. ( po tej dacie nastąpiła jedynie zmiana terminologiczna w art. 18 ust. 5 u.o.p.l., związana z usunięciem z ustawy odrębnej kategorii lokali wchodzących w skład publicznego zasobu lokalowego, którymi były lokale socjalne – art. 2 pkt 5 u.o.p.l. i wprowadzeniem w to miejsce najmu socjalnego – art. 22 u.o.p.l. ). Sąd Rejonowy przyjął, że pozwany nie zrealizował obowiązku orzeczonego wyrokiem sądowym wydanym w sprawie eksmisyjnej zakończonej prawomocnie 12.04.2016r., gdyż zawarł z Z. B. (1) umowę najmu socjalnego lokalu dopiero w 2021r. i była lokatorka wyprowadziła się z zajmowanego lokalu przy ul. (...) w listopadzie 2021r., a w okresie objętym żądaniem pozwu płaciła powodowi odszkodowanie za korzystanie z lokalu jedynie w kwocie 201,-zł miesięcznie. W ocenie Sądu Rejonowego powód mógł domagać się naprawienia przez pozwanego szkody na zasadach ogólnych określonych m.in. w art. 361 k.c., przy czym udowodnił szkodę w postaci utraconych korzyści do wysokości 5.046,-zł, natomiast nie udowodnił szkody w postaci straty.

Odnośnie do utraconych korzyści:

Utracone korzyści polegały w tym wypadku na tym, że powód w ramach odszkodowania płaconego przez byłego lokatora na podstawie art. 18 ust. 3 u.o.p.l. nie otrzymał w spornym okresie ( VII – XII 2018r. ) świadczenia o wielkości równej pożytkom cywilnym w postaci czynszu najmu ( art. 53 § 2 k.c.), które uzyskałby gdyby opróżniony lokal wynajął na warunkach rynkowych. Sąd Rejonowy ustalił bowiem, że przedmiotowy lokal ma powierzchnię 38,90 m ² i możliwy do uzyskania czynsz najmu wynosił 1.042,-zł miesięcznie, co za sporny okres daje 6.252,-zł, podczas gdy powód otrzymał wpłaty pochodzące od byłego lokatora w łącznej wysokości 1.206,-zł. Podstawę ustaleń dotyczących wysokości czynszu rynkowego stanowiła opinia biegłego rzeczoznawcy majątkowego K. Ł. z 8.08.2022r., którą Sąd Rejonowy ocenił jako sporządzoną w sposób rzetelny i fachowy oraz jasną i niezawierającą sprzeczności.

Powód kwestionował ustalenia Sądu Rejonowego poprzez negowanie wartości dowodowej opinii biegłego, jako – jego zdaniem – niezrozumiałej i dowolnej oraz kolidującej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Tego rodzaju zarzuty nie mogą jednak podważać opinii biegłego. Biegły oszacował wartość czynszu za przedmiotowy lokal podejściem porównawczym, metodą korygowania ceny średniej, korzystając ze stawek czynszów ustalanych w umowach zawieranych w 2017r. i 2018r. ( według biegłego trend zmiany czynszów był w okresie I 2016r. – XII 2019r. nieistotny ) i korygując uzyskaną w ten sposób stawkę średnią pod kątem wybranych atrybutów rynkowych ( a więc przyjmując pewne współczynniki korekcyjne w stosunku do czynszu średniego ). Biegły posłużył się więc specjalistyczną metodą szacowania ( na s. 5 opinii wskazano jej podstawy metodologiczne ), a źródło wyprowadzonych wniosków stanowiła analiza rynku. Nie sposób zgodzić się z zarzutami pod adresem opinii sformułowanymi przez powoda w jego piśmie z 11.09.2022r., zwłaszcza, że powód nie uzasadnił w żaden sposób swego stanowiska co do tego, że opinia została sporządzona „niedbale, bez należytej staranności”. W piśmie z 23.09.2022r., zawierającym odniesienie się biegłego do zastrzeżeń powoda, przedstawiono natomiast wyjaśnienia na temat doboru atrybutów rynkowych, biegły podkreślił także, że wykonaną przez niego opinia ma charakter oszacowania i może różnić się od szacunków innych biegłych.

Zarówno w toku rozpoznania sprawy w I instancji, jak i w apelacji powód skupiał się na tym, że stawka czynszu przyjęta przez biegłego, wynosząca 26,78zł/m ^{( 2)}, jest istotnie niższa od stawek wynikających z opinii innych biegłych, a także od stawek osiągających w P. – jak to ujął – „przynajmniej od roku” ( a więc od 2022r. ) 60,-zł/m ^{( 2)}. Swoje twierdzenia co do stawek aktualnych w podanej wysokości powód opiera jednak na ofertach dostępnych w portalu internetowym (...), a przecież nie muszą się one pokrywać ze stawkami ustalonymi w zawartych umowach najmu. Ponadto powód dochodził odszkodowania obejmującego korzyści utracone w drugiej połowie 2018r., a zatem biegły dla ustalenia jego wysokości przyjął dane źródłowe z tego właśnie okresu, nie zaś stawki funkcjonujące na rynku w czasie sporządzenia opinii. Trudno z kolei rzeczowo odnieść się do zarzutu sprzeczności wniosków opinii biegłego Ł. w porównaniu z opiniami innych biegłych, skoro w toku rozpoznania sprawy w I instancji powód przedstawił ( wraz z pismem z 10.02.2023r. ) jedynie operat szacunkowy z 15.06.2021r. wykonany przez biegłą D. M. na potrzeby sprawy (...) Sądu Rejonowego (...). Operat zawiera oszacowanie czynszu możliwego do uzyskania z tytułu wynajmu innego lokalu ( nr (...) ) znajdującego się w tym samym budynku co przedmiotowy lokal w drugiej połowie 2016r. i wynika z niego stawka czynszu 36,44zł/m ^{( 2)} dla lokalu niewyremontowanego i 39,24zł/m ^{( 2)} dla lokalu wyremontowanego. Biegła oszacowania tego dokonała inną metodą, wychodząc od wartości rynkowej lokalu, przy czym trzeba podkreślić, że oszacowanie dotyczyło lokalu o tej samej powierzchni ( 38,89zł/m ^{( 2)} ) co lokal przedmiotowy, z tym że inaczej usytuowanego w budynku ( na I piętrze, podczas gdy przedmowy lokal znajduje się na II piętrze ), co może przecież wpływać na wysokość możliwego do uzyskania czynszu. Powód pochodzi tymczasem do omawianej kwestii mechanicznie, kierując się wyłącznie wysokością stawki za 1 m ^{( 2)} i nie bacząc na indywidulane właściwości danego lokalu. Należy zwrócić uwagę, że w badanych przez biegłego Ł. transakcjach stawki czynszu mieściły się w przedziale od 15,08zł do 35,42zł, co średnio daje 24,39zł za 1 m ^{( 2)} ( s. 10 opinii ), zatem stawka czynszu przyjęta w odniesieniu do przedmiotowego lokalu była wyższa niż średnia. Powód twierdził w apelacji, że lokale w należącej do niego nieruchomości wynajmował już w latach 2009-2010 za stawkę 45,-zł/m ^{( 2)}, czego dowodem miały być umowy najmu dołączone do pozwu, z tym że w rzeczywistości takie umowy nie zostały przez niego przedłożone. Powód opiera się także na założeniu, że rynkowe czynsze najmu z biegiem czasu rosną, podczas gdy analiza wykonana przez biegłego Ł. wykazała, że trend zmiany czynszów był w okresie I 2016r. – XII 2019r. nieistotny ( s. 9 opinii ), a zatem czynsze utrzymywały się na zbliżonym poziomie.

Podsumowując, opinia biegłego nie została skutecznie zakwestionowana, a zatem Sąd Rejonowy prawidłowo oparł na niej swoje ustalenia faktyczne, nie naruszył także przepisów postępowania pomijając, na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c., wniosek powoda z 11.09.2022r. o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, który to wniosek powód powtórzył w apelacji. Z art. 286 k.p.c. wynika wprawdzie, że sąd może zażądać dodatkowej opinii od innych biegłych, natomiast

nie oznacza to, że w każdym przypadku, gdy strona nie zgadza się z dotychczasową opinią, jest to konieczne. Zgłaszając taki wniosek strona winna bowiem wykazać błędy, sprzeczności lub inne wady w sporządzonej już opinii, które ją dyskwalifikują, uzasadniając tym samym powołanie dodatkowej opinii. Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłego nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii innych, kolejnych biegłych, zwłaszcza zaś, gdy wydana opinia wyjaśnia istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a jej fachowość i rzetelność nie została podważona.

Odnośnie do straty:

Według pozwu poniesiona przez powoda strata obejmowała koszty wywozu śmieci przypadające na przedmiotowy lokal, które powód poniósł w okresie objętym żądaniem pozwu. Nie ma wątpliwości, że odszkodowanie przysługujące właścicielowi lokalu na podstawie art. 18 ust. 5 u.o.p.l. może obejmować opłaty związane z korzystaniem z lokalu, obejmujące np. należności za wodę, energię elektryczną, ogrzewanie mieszkania czy wywóz nieczystości, gdyż konieczność ponoszenia przez właściciela lokalu kosztów związanych z korzystaniem z mieszkania przez lokatorów, którzy nie ponoszą takich opłat, jest co do zasady normalnym następstwem niewykonania przez gminę obowiązku dostarczenia im lokalu socjalnego ( por. uchwałę SN z 16.05.2012r., III CZP 12/12, publ. OSNC 2012/12/138 ).

Sąd Rejonowy przyjął wprawdzie takie założenie, ustalił także, że śmieci były wywożone z nieruchomości, natomiast uznał, że skoro pozwany zakwestionował żądanie powoda, to powód powinien był udowodnić fakt ponoszenia opłat za wywóz śmieci i ich wysokość przypadającą na przedmiotowy lokal, czego nie uczynił, gdyż przedłożone przez niego zestawienie zbiorcze obejmuje dwie nieruchomości, przy ul. (...) i przy ul. (...), a nie jest sądowi znana liczba osób zamieszkujących nieruchomość przy ul. (...).

Stanowisko to nie było trafne. Prawdą jest, że pozwany w odpowiedzi na pozew oświadczył, że kwestionuje – co do zasady i co do wysokości – roszczenie powoda w zakresie opłat niezależnych, natomiast odwołał się w tym zakresie do art. 361 § 1 i 2 k.c. i podkreślił, że odpowiada w granicach adekwatnego związku przyczynowego między swoim zaniechaniem a szkodą ( k.132v ). Pozwany raczej więc wskazywał na niezasadność żądania jako takiego, nie wypowiedział się natomiast w żaden sposób odnośnie do twierdzeń powoda o tym, że w okresie objętym żądaniem pozwu podnosił koszty wywozu śmieci dotyczące przedmiotowego lokalu „według obowiązujących stawek miejskich”, co dało łącznie 72,-zł ( k.5 ). Zważywszy więc na to, że powód przedstawił także zestawienie operacji na swoim rachunku bankowym, z którego wynika, że w miesiącach od lipca do grudnia 2018r. przelewał na rzecz (...) kwotę 790,80zł miesięcznie z tytułu opłat za wywóz nieczystości stałych z dwóch należących do niego nieruchomości ( k.153 ), a świadek Z. B. (2) zeznała, że ona sama tych opłat nie ponosiła ( k.165 ), twierdzenia powoda w świetle wyników rozprawy należało uznać za przyznane ( art. 230 k.p.c. ). Pozwany nie rozwinął swego stanowiska i nie nawiązał do tej kwestii w odpowiedzi na apelację, poprzestając na stwierdzeniu, że zestawienie liczby lokatorów nieruchomości przy ul. (...) dołączone do apelacji powoda jest bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy sprawa dotyczy lokalu w budynku przy ul. (...).

Sąd Okręgowy ustalił zatem, że powód w okresie VII – XII 2018r. poniósł opłaty za wywóz śmieci z przedmiotowego lokalu w łącznej wysokości 72,-zł, co stanowiło po jego stronie stratę w rozumieniu art. 361 § 2 k.c.

Odnośnie do odsetek za opóźnienie:

Zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, przy czym jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się, co do zasady, odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego ma miejsce wtedy, gdy dłużnik nie spełnia go w terminie. Z art. 455 k.c. wynika z kolei, że jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Podstawę odpowiedzialności pozwanego stanowił art. 18 ust. 5 u.o.p.l. w zw. z art. 417 k.c., z których to przepisów wynika deliktowy charakter odpowiedzialności odszkodowawczej gminy. Art. 18 ust. 5 u.o.p.l. nie zawiera żadnej regulacji dotyczącej terminu zapłaty odszkodowania przez gminę ( w odróżnieniu od art. 18 ust. 1 u.o.p.l., który odnosi się do zobowiązań finansowych osób zajmujących lokal ), a zatem oceniając kwestię terminu zapłaty odszkodowania przez gminę należy sięgnąć do zasad ogólnych, wynikających z przytoczonego art. 455 k.c. Termin zapłaty odszkodowania przez gminę nie wynika z właściwości jej zobowiązania, zaś w doktrynie i orzecznictwie powszechnie uznaje się, że świadczenia odszkodowawcze, do jakich zobowiązany jest dłużnik ponoszący odpowiedzialność deliktową za szkodę, mają charakter bezterminowy. Zatem na podstawie art. 455 k.c. świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.

Powód skierował wezwanie do zapłaty odszkodowania pismem z 21.12.2018r., z tym że żądanie dotyczyło wyłącznie zapłaty kwoty 7.895,55zł obejmującej utracony przez powoda w drugiej połowie 2018r. czynsz najmu ( k. 43 ). Dopiero więc pozew, którego odpis został doręczony pozwanemu 22.10.2021r. ( k.130 ), mógł zostać potraktowany jako wezwanie do zapłaty także odszkodowania obejmującego stratę w wysokości 72,-zł. Sąd Rejonowy przyjął w zaskarżonym wyroku, że pozwany powinien mieć czas wynoszący co najmniej jeden dzień roboczy na zaspokojenie żądania, a zatem popadł w opóźnienie od 26.10.2021r. Stanowisko to nie było podważane w postępowaniu apelacyjnym, tak więc odsetki od kwoty 72,-zł przysługiwały powodowi od 26.10.2021r.

Sąd Rejonowy uznał, że wezwanie z 21.12.2018r. nie mogło być skuteczne, gdyż zostało skierowane do niewłaściwego podmiotu, tj. (...) sp. z o.o., który w tym czasie nie był już zakładem budżetowym pozwanej gminy ponoszącej odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie art. 18 ust. 5 u.o.p.l. Z tego względu Sąd Rejonowy zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 5.046,-zł od 16.10.2021r. Sąd Okręgowy nie podzielił tego stanowiska. Wezwanie z 21.12.2018r. do zapłaty odszkodowania zostało wprawdzie złożone przez powoda w (...) sp. z o.o. w P., ale jest adresowane przede wszystkim do Miasto P. ( k.43, jako adresata wezwania wskazano „Gmina Miasto P./ (...) ), a treść wezwania nie pozostawia wątpliwości, że chodziło o odszkodowanie, którego podstawę stanowiło niezrealizowanie obowiązku gminy zapewnienia lokalu socjalnego osobie, której uprawnienie takie przyznano w wyroku eksmisyjnym. (...) sp. z o.o. w P., mająca swą siedzibę w P. przy ul. (...), jest wprawdzie osobnym podmiotem ( spółka prawa handlowego działająca od 2013r., powstała w wyniku przekształcenia zakładu budżetowego gminy działającego pod tą samą nazwą ), ale przedmiotem jej działalności jest realizacja zadania własnego gminy polegającego na tworzeniu warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej oraz w zakresie gminnego budownictwa mieszkaniowego. Spółka przejęła więc wcześniejsze zadania zakładu budżetowego, radcowie prawni zatrudnieni w spółce są pełnomocnikami pozwanego w sprawach o zapłatę odszkodowania ( k.134 ), a adres spółki został podany przez pozwaną gminę w odpowiedzi na pozew jako adres do korespondencji ( k.132 ). Jeżeli więc pismo powoda z 21.12.2018r., kierowane do pozwanej gminy, zostało przyjęte w (...) sp. z o.o. w P. przy ul. (...), nie zwrócono pisma składającemu je powodowi ani też (...) sp. z o.o. nie potraktował go jako adrowanego do siebie i nie udzielił powodowi odpowiedzi, że nie jest podmiotem legitymowanym do zapłaty odszkodowania, to nie można uznać – za pozwanym i Sądem Rejonowym – że wezwanie do zapłaty zostało skierowane do niewłaściwego podmiotu, lecz należy zakładać, że przekazano je do wiadomości pozwanej gminie. W wezwaniu do zapłaty z 21.12.2018r. powód wyznaczył termin na jego realizację do 31.12.2018r. Pozwany popadł więc w opóźnienie od 1.01.2019r. i od tej daty należały się powodowi odsetki, nie zaś już od 28.12.2018r., jak żądał tego powód w pozwie, czy nawet od 22.12.2018r., jak wskazał w apelacji.

Mając wszystko powyższe na względzie Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. częściowo zmienił zaskarżony wyrok, a w pozostałym zakresie, zgodnie z art. 385 k.p.c., oddalił apelacje powoda jako niezasadną. Pomimo zmiany orzeczenia co do meritum Sąd Okręgowy nie zmienił rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w I instancji, gdyż stosunek, w jakim strony wygrały sprawę na tym etapie zmienił się jedynie minimalnie.

O kosztach procesu w instancji odwoławczej Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1, § 1 ¹ i § 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c., obciążając nimi w całości powoda, gdyż jego wnioski apelacyjne zostały uwzględnione jedynie w ok. 3%. Pozwany na tym etapie sprawy poniósł koszty zastępstwa procesowego – wynagrodzenie pełnomocnika, którego wysokość ustalono na 450,-zł ( § 15 w zw. z § 2 pkt 3 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t.j. Dz.U. 2018/265 ze zm. ). Koszty te powód winien zwrócić pozwanemu.

/-/ Joanna Andrzejak-Kruk