Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Poznaniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 maja 2025 roku

Sąd Okręgowy w Poznaniu XIV Zamiejscowy Wydział Cywilny

z siedzibą w Pile

w składzie następującym:

Przewodniczący sędzia Jacek Grudziński

Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Oszczypała

po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 roku w Pile

sprawy z powództwa B. L. (1) (L.)

przeciwko Szpitalowi (...) w P. im. S. S.

przy udziale interwenienta ubocznego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.

o zapłatę i ustalenie

1.  Zasądza od pozwanego Szpitala (...) w P. im. S. S. na rzecz powoda B. L. (1) tytułem zadośćuczynienia 300.000 zł (trzysta tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:

a) 30.000 zł od dnia 1 września 2018 r. do dnia zapłaty,

b) 270.000 zł od dnia 30 listopada 2020 r. do dnia zapłaty;

2.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda tytułem odszkodowania 37.798,56 zł (trzydzieści siedem tysięcy siedemset dziewięćdziesiąt osiem złotych pięćdziesiąt sześć groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:

a) 4.509 zł od dnia 7 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty,

b) 33.289,56 zł od dnia 30 listopada 2020 r. do dnia zapłaty;

3.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda tytułem renty 810 zł (osiemset dziesięć złotych) miesięcznie, płatnej do 10. dnia każdego kolejnego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, poczynając od dnia 1 sierpnia 2020 r.

4.  Ustala, że pozwany ponosi odpowiedzialność za przyszłe skutki nieprawidłowo przeprowadzonego zabiegu operacyjnego z dnia 2 października 2017 r.

5.  Oddala powództwo w pozostałej części;

6.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda 10.800 zł (dziesięć tysięcy osiemset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

7.  Nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w Poznaniu 27.944,28 zł (dwadzieścia siedem tysięcy dziewięćset czterdzieści cztery złote dwadzieścia osiem groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Jacek Grudziński

Sygn. akt XIV C 725/20

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 7 sierpnia 2020 r. powód B. L. (1) wniósł o:

1.  Zasądzenie od pozwanego Szpitala (...) w P. na rzecz powoda kwoty 300.000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 czerwca 2018 r. do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, ból i cierpienie, stanowiące następstwa błędu medycznego z dnia 2 października 2017 r.

2.  Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 13.046,09 zł tytułem odszkodowania za poniesione przez powoda koszty leczenia powstałe w wyniku zdarzenia z dnia 2 października 2017 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty;

3.  Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 10.215 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, za koszty opieki sprawowanej nad powodem, zgodnie z art. 444 § 1 k.c.

4.  Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda comiesięcznej renty w wysokości 810 zł, począwszy od dnia 1 sierpnia 2020 r. tytułem zwiększonych potrzeb powoda (waloryzowanej corocznie począwszy od maja 2021 r. w oparciu o wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych podawanych przez Główny Urząd Statystyczny), płatnej z góry do 10. dnia miesiąca, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w razie uchybienia terminowi płatności do dnia zapłaty, w związku ze stała potrzebą udzielania powodowi opieki przez osoby trzecie, zgodnie z art. 444 § 2 k.c.

5.  Ustalenie istnienia odpowiedzialności pozwanego za skutki mogące się ujawnić w przyszłości, jako następstwa błędu medycznego z dnia 2 października 2017 r.

6.  Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W odpowiedzi na pozew pozwany Szpital (...) w P. im. S. S. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Pismem z dnia 26 marca 2021 r. (...) SA z siedzibą w W. zgłosił interwencję uboczną po stronie pozwanego oraz wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz interwenta ubocznego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Pismem z dnia 3 marca 2025 r. powód rozszerzył swoje żądanie w zakresie dochodzonego odszkodowania z tytułu kosztów opieki osób trzecich z określonej pierwotnie kwoty 10. 215 zł, do kwoty 25.677 zł z odsetkami ustawowym liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Natomiast w pozostałym zakresie powództwo pozostawił bez zmian.

W odpowiedzi na rozszerzenie powództwa zarówno pozwany jak i interwenient uboczny podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Na rozprawie dnia 8 kwietnia 2025 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił, co następuje:

Powód B. L. (1) urodził się (...) Całe życie przepracował jako kierowca zawodowy.

Powód od 20 lat uskarżał się na bóle kręgosłupa o różnym nasileniu.

Z powodu bóli kręgosłupa powód leczył się u lekarza rodzinnego, min. przyjmował zastrzyki przeciwbólowe. Bóle kręgosłupa pojawiały się u powoda sporadycznie, nie był stałą dolegliwością. Pomiędzy epizodami bólowymi, powód funkcjonował w sposób prawidłowy, był osobą całkowicie sprawną fizycznie i aktywną zawodowo. Powód był aktywny fizycznie, chodził na spacery, na basen.

We wrześniu 2017 roku bóle kręgosłupa powoda zaczęły się nasilać. Pomimo przyjmowania leków przeciwbólowych, powód nadal uskarżał się na silne bóle pleców.

W dniu 2 października 2017 r. powód udał się Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Szpitala (...) w P., gdzie został przyjęty w trybie pilnym.

Szpital (...) w P. zawarł z (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. umowę ubezpieczenia OC podmiotu wykonującego działalność leczniczą potwierdzoną Polisą nr (...) z okresem ochrony ubezpieczeniowej od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.

Ze Szpitalnego Oddziału Ratunkowego powoda skierowano na Oddział Neurologiczny gdzie ponownie przebadano powoda.

W wyniku przeprowadzonego badania RTG oraz TK kręgosłupa lędźwiowo- krzyżowego stwierdzono na poziomie krążka L3 i L4 jego wypadnięcie do światła kanału kręgowego na głębokości około 9mm z krytycznego stopnia z uciskiem na lewo od linii pośrodkowej worka oponowego i początkowy odcinek korzenia L4 wychodzącego przez otwór kręgowy po stronie lewej.

Wyniki badań powoda okazały się bardzo niekorzystne dla powoda, w związku z czym zdecydowano się na natychmiastową operację powoda.

Następnego dnia po operacji powód czuł silne drętwienie i mrowienie nóg. Z dnia na dzień powód całkowicie utracił czucie w kończynach dolnych.

W dnu 4 października 2017 r. z uwagi na nietrzymanie przez powoda kału i moczu zdecydowano o założeniu powodowi cewnika F..

W dniu 5 października 2017r. przeprowadzono kontrolne badanie kręgosłupa powoda, które wykazało, że na operowanym poziomie w kanale kręgowym oraz w worku oponowym obecne są pęcherze powietrza, zaś przy worku oponowym znajduje się drobny fragment kostny o wymiarach około 3,5 mm.

Wyniki kontrolnego badania wykazały konieczność przeprowadzenia kolejnej operacji, która przeprowadzona została w dniu 6 października 2017 r.

Pomimo przeprowadzenia kolejnej operacji, powód odzyskał jedynie częściową poprawę stanu zdrowia. Mimo tego, że powód podjął próbę chodzenia za pomocą balkonika, to w dalszym stopniu występował u niego głęboki niedowład stóp. Powód miał również problem z trzymaniem moczu i kału.

Powód opuścił Szpital (...) w P. 2 listopada 2017 r. Od tego dnia do 31 stycznia 2018 r. powód przebywał w Szpitalu w B., w którym odbywał rehabilitację.

Blisko trzymiesięczne leczenie wdrożone na oddziale rehabilitacji neurologicznej nie spowodowało znaczącej poprawy stanu zdrowia powoda. W wyniku wdrożonego leczenia uzyskano jedynie częściową poprawę chodu powoda. Na bardzo krótkich dystansach powód mógł chodzić o kulach, natomiast na dworze i po nierównym terenie wyłącznie przy użyciu wózka inwalidzkiego. Utrzymywały się również zaburzenia pracy zwieraczy i mimowolne oddawanie moczu przez powoda.

Szkoda została zgłoszona pozwanemu przez powoda pismem z 26 czerwca 2018 r. Powód domagał się zapłaty kwot: 30.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 4.509 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia oraz dojazdów do placówek medycznych oraz kosztów opieki.

Pismem z dnia 19 lipca 2018 r. pozwany wskazał, że z uwagi na okres wakacyjny jest w stanie udzielić ostatecznej odpowiedzi powodowi do końca sierpnia 2018 r.

Po licznych przypomnieniach i ponagleniach ze strony pełnomocnika powoda, pozwany pismem datowanym na 18 września 2018 r. wskazał, że nie widzi możliwości zawarcia z powodem ugody pozasądowej, w związku z czym odmawia wypłat jakichkolwiek kwot na rzecz powoda.

/dowód: zgłoszenie szkody ( k. 163-166), pisma pozwanego (k. 167, 170)/

Powód po przebytych operacjach przeszedł załamanie nerwowe. Z osoby czynnej zawodowo, samodzielnej i sprawnej fizycznie stał się osobą zależną od osób trzecich, mającą problemy z samodzielnym przemieszczaniem się, pozbawioną czucia w nogach i nie kontrolującą własnych potrzeb fizjologicznych.

Do chwili obecnej powód odczuwa silne bóle nóg, nasilające się szczególnie w nocy i podczas zmiany pogody. Ból jest nie do zniesienia i uniemożliwia powodowi normalne funkcjonowanie. Powód przyjmuje silne leki przeciwbólowe, ale nie uśmierzają one bólu w całości. Powód porusza się głównie za pomocą wózka inwalidzkiego.

Przez pierwsze 60 dni po wyjściu ze szpitala powód wymagał opieki ze strony osób trzecich w wymiarze co najmniej 5 godzin na dobę. Powód wymagał pomocy przy wszystkich czynnościach życia codziennego, w tym toalecie ran, pomocy przy zmienianiu pieluch.

W chwili obecnej powód potrzebuje opieki w zakresie 3 godzin dziennie. Powodowi pomaga jego żona, a gdy żona jest w pracy powodowi pomagają dorosłe córki.

Powód wymaga pomocy przy myciu. Powód nie ma w domu brodzika, lecz wannę do której nie jest w stanie samodzielnie wejść. Powód pomaga również pomocy przy schodzeniu po schodach. Powód nie kontroluje swoich potrzeb fizjologicznych, nadal zmuszony jest korzystać z pieluch. Od czasu operacji powód nie jest zdolny do podjęcia współżycia seksualnego.

Powód nie jest zdolny do podjęcia jakiekolwiek zatrudnienia. Powód utrzymuje się z renty przyznanej mu z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Powód otrzymuje zasiłek opiekuńczy w wysokości 230 zł miesięcznie. Powód dysponuje łącznie kwotą 2.200 zł miesięcznie.

/dowody: przesłuchanie powoda (k. 225- 227, k. 506-508), zeznania świadka B. L. (2) (k. 305 -307), zeznania świadka B. J. (k. 307- -308), zeznania świadka M. B. ( k. 308 -309), zeznania świadka M. W. (k. 309), zeznania świadka G. W. (k. 309-310), zeznania świadka B. W. (k. 315 -316); opinia medyczna łączna Instytutu (...) Sp. z o.o. z dnia 9 kwietnia 2024r. (k. 450-467)/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następującą ocenę dowodów.

Za wiarygodne należało uznać wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, gdyż ich wiarygodność i moc dowodowa nie były kwestionowane w toku postępowania.

Opinię medyczna łączna Instytutu (...) Sp. z o.o. z dnia 9 kwietnia 2024r. uznać należało za dowód wiarygodny i w pełni przydatny dla rozstrzygnięcia sprawy. Opinia nie budzi wątpliwości, co do swojej merytorycznej poprawności, jak też, co do strony formalnej (sposób skonstruowania opinii, język opinii użyty przez biegłych). Autorzy opinii sumiennie i rzetelnie udzielili odpowiedzi na postawione w tezach dowodowych pytania, a sformułowane wnioski opinii są rzeczowe należycie uzasadnione. Dlatego nie było podstaw do tego, żeby opinii odmówić wiarygodności choćby w części.

Świadek B. L. (2) jest żoną powoda. Pomimo relacji rodzinnych świadka ze stroną postępowania, świadek zeznawała w sposób bezstronny i zgodny z resztą materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Świadek opisała sytuację życiową powoda przed operacją i po niej. Świadek odniosła się do aktualnego stanu zdrowia powoda, w tym do jego silnych dolegliwości bólowych oraz potrzeby pomocy w codziennym funkcjonowaniu.

B. J. jest córką powoda. Świadek zeznawała w sposób wiarygodny i zgodny z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Świadek wskazała, że po nieudanej operacji powód się załamał, z osoby sprawnej fizyczne, stał się bowiem osobą zależną od osób trzecich, nie mogącą się samodzielnie poruszać.

M. B. jest również córką powoda. Świadek zeznawała w sposób spójny i logiczny. Świadek opisała jak obecnie wygląda sytuacja życiowa i zdrowotna powoda.

M. W. jest lekarką, która badała powoda w czasie jego przyjęcia na (...). Świadek zeznawała w sposób wiarygodny i zgodny z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Świadek wskazała, że powód zgłaszał silne dolegliwości bólowe, miał problem z samodzielnym poruszaniem. Po przeprowadzeniu badań, u powoda stwierdzono wypadniecie dysku, powód został zakwalifikowany do operacji, na której przeprowadzenie wyraził zgodę.

G. W. jest lekarzem, który prowadził obchód w szpitalu w P. w czasie gdy powód był tam operowany. Świadek zeznawał w sposób wiarygodny i zgodny z resztą materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Świadek wskazał, że powód po operacji bardzo cierpiał, uskarżał się na silne bóle i brak czucia w nogach. Świadek zlecił badania komputerowe zgodnie z którymi doszło do nieprawidłowości w czasie przeprowadzania pierwszej operacji. Doktor G. W. zdecydował, iż konieczne jest przeprowadzenie drugiej operacji, którą przeprowadził osobiście. Jednak po przeprowadzeniu drugiej operacji powód nadal nie odzyskał czucia w nogach.

Świadek B. W. jest lekarzem, którzy przeprowadził pierwszą operację powoda. Świadek zeznawał w sposób jedynie częściowo wiarygodny. Za wiarygodne Sąd uznał zeznania świadka w zakresie w jakim świadek przyznał, że operował powoda. Za niewiarygodne Sąd uznał zeznania świadka w zakresie w jakim ten twierdził, że dolegliwości u powoda takie jak brak czucia w kończynach, nie trzymanie moczu i stolca, pojawiły się u powoda dopiero po przeprowadzeniu drugiej operacji u powoda. Powyższe twierdzenia świadka są niezgodne z dokumentacją medyczną powoda, jego zeznaniami, jak i zeznaniami członków najbliższe rodziny powoda, zgodnie z tymi dowodami, objawy te u powoda były główną przyczyną przeprowadzenia drugiej operacji powoda. Świadek natomiast zeznając w sposób odmienny, próbował zdaniem Sądu „przerzucić” odpowiedzialność na lekarza przeprowadzającego reoperację tj. dr. Doktora W..

Na wiarę zasługuje także dowód z przesłuchania B. L. (1) w charakterze strony. Powód w sposób obszerny i szczegółowy przedstawił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Co do zasadniczych kwestii odnoszących się zarówno do życia powoda przed zdarzeniem, jak też i przebiegu i skutków operacji dla powoda, zeznania powoda są zbieżne z zeznaniami świadków przesłuchanych w sprawie a także w pełni korespondują z treścią dokumentów medycznych zgromadzonych w aktach sprawy oraz z treścią opinii biegłych.

Sąd zważył, co następuje:

Powód domagał się zasądzenia od pozwanego Szpitala (...) w P. wskazanych w pozwie kwot tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania za niezgodne z zasadami wiedzy (sztuki) medycznej leczenie w pozwanym Szpitalu, które w ocenie powoda skutkowało rozstrojem jego zdrowia. W niniejszej sprawie mamy zatem do czynienia z odpowiedzialnością cywilną placówki służby zdrowia za działania jej pracowników (współpracowników) za nieprawidłowe leczenie pacjenta, które to zagadnienie skrótowo określa się jako błąd medyczny (lekarski).

Stosownie do treści art. 430 k.c., kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności. Przesłanki odpowiedzialności na podstawie komentowanego przepisu są następujące: 1) powierzenie na własny rachunek wykonania czynności podwładnemu, 2) zawiniony czyn niedozwolony podwładnego, 3) szkoda wyrządzona przy wykonywaniu powierzonej podwładnemu czynności i 4) związek przyczynowy między czynem niedozwolonym podwładnego a szkodą.

Praktyka orzecznicza, przy stosowaniu dość swobodnie reguł wykładni, szeroko zakreśla ramy stosunku podległości i uznaje jego istnienie, kierując się często potrzebą ochrony istotnych interesów osób poszkodowanych. Dotyczy to zwłaszcza przypadków, gdy czynności powierzone zostały osobom, których aktywność wiąże się zazwyczaj z działaniem twórczym, podlegającym własnej, swobodnej ocenie, w dużym stopniu niezależnym od decyzji innych podmiotów (lekarze, prawnicy, badacze) i nie polega na ścisłym podporządkowaniu poleceniom, dotyczącym powierzonej czynności. Zważywszy na istniejące ryzyko wyrządzenia szkody, w orzecznictwie i doktrynie dominuje wykładnia rozszerzająca zakres zastosowania art. 430 k.c., uznająca ogólne podporządkowanie ("organizacyjne") sprawcy szkody powierzającemu za wystarczające dla kwalifikacji danej relacji w kategoriach zwierzchnik - podwładny (por. W. Dubis (w:) E. Gniewek, Komentarz, 2008, art. 430, nb 4; P. Machnikowski (w:) System prawa prywatnego, t. 6, s. 437; A. Rembieliński, Odpowiedzialność cywilna..., s. 103 i n.; M. Safjan (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2005, art. 430, nb 13). Szczególnie istotne znaczenie społeczne ma interpretacja stosunku podległości w sprawach o naprawienie szkody wyrządzonej przy świadczeniu usług leczniczych. Mimo samodzielności lekarzy, dokonujących czynności diagnostycznych i terapeutycznych, powszechnie przyjmuje się na podstawie art. 430 k.c. odpowiedzialność jednostek organizacyjnych, na rachunek których lekarze wykonują te czynności (por. wyrok SN z 8 stycznia 1965 r., II CR 2/65, OSP 1967, z. 9, poz. 220, z glosą A. Szpunara tamże, oraz W. Czachórski, Zobowiązania, 2002, s. 224; Z. Radwański, A. Olejniczak, Zobowiązania, 2008, nb 546; M. Sośniak, Cywilna odpowiedzialność lekarza, Warszawa 1977, s. 37-43).

Ocena odpowiedzialności pozwanego Szpitala (...) w P. powinna zostać więc dokonana w oparciu o wyżej wskazany przepis prawa.

Przeprowadzone w sprawie dowody, w ocenie Sądu, wskazują, że przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej w niniejszej sprawie zostały spełnione.

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (jedn. tekst Dz.U. z 2017 r., poz. 1318) pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej.

Zgodnie z opinią medyczną łączną Instytutu (...) Sp. z o.o. z dnia 9 kwietnia 2024 r. pierwszy zabieg operacyjny powoda z dnia 2 października 2017 r. doprowadził do zdecydowanego pogorszenia stanu ogólnego i neurologicznego powoda. Co równie istotne, zgodnie z opinią biegłych, druga operacja nie zmieniła stanu neurologicznego powoda.

Biegli orzekli w sposób jednoznaczny i niepodważalny, iż zabieg z 2 października 2017 r. został przeprowadzony w sposób niewłaściwy, a ponadto lekarz dokonał niezgodnego z prawdą opisu przebiegu operacji: brak informacji o uszkodzeniu worka oponowanego, co uznać należy za zachowanie szczególnie naganne i niezgodne z zasadami etyki lekarskiej.

W konsekwencji powyższego, biegli w swojej opinii w sposób jednoznaczny wskazali, iż postępowanie neurochirurga w trakcie wykonywania zabiegu w dniu 2 października 2017 r. uznać należało za nieprofesjonalne, tym samym mające wszelkie cechy błędu medycznego.

Nieprawidłowo przeprowadzony zabieg operacyjny doprowadził do poważnych uszkodzeń neurologicznych, obecnie trwałych i nieodwracalnych.

W efekcie wadliwie przeprowadzonego zabiegu chirurgicznego powód nie jest w stanie samodzielnie się poruszać, utracił czucie w kończynach dolnych oraz cierpi na zaburzenia zwieraczy.

Podsumowując, operacja kręgosłupa powoda przeprowadzona w pozwanym szpitalu zamiast doprowadzić do wyleczenia – zmniejszenia odczuwalnych przez niego dolegliwości bólowych, doprowadziła do znacznego pogorszenia się jego stanu zdrowia, powodując utratę czucia w kończynach dolnych, uszkodzenie nerwów i zaburzenie pracy zwieraczy. Objawy te są utrwalone i nie rokują poprawy.

Powód wnosił o zasądzenie od pozwanego Szpitala (...) w P. na rzecz powoda kwoty 300.000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 czerwca 2018r. do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, ból i cierpienie, stanowiące następstwa błędu medycznego z dnia 2 października 2017 r.

Stosownie do treści art. 444 § 1 zd. 1 Kodeksu cywilnego (w dalszej części przywoływanego jako k.c.) razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Zgodnie z art. 445 § 1 k.c. w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zgodnie zatem z powyższymi regulacjami zadośćuczynienie może być przyznane poszkodowanemu w przypadku dokonania przez sprawcę uszkodzenia ciała poszkodowanego lub wywołania u niego rozstroju zdrowia.

Mając to na uwadze stwierdzić należy, że powód może domagać się zadośćuczynienia na podstawie art. 445 § 1 w zw. z art. 444 § 1 k.c., gdyż zaistniały u niego rozstrój zdrowia był skutkiem zawinionych działań lub zaniechań pozwanego Szpitala.

Przez krzywdę w rozumieniu art. 445 § 1 k.c. należy rozumieć cierpienie fizyczne i psychiczne. Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu złagodzenie tych cierpień. Obejmuje ono wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno już doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości. Ma więc ono charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego, mowa jest bowiem o „odpowiedniej sumie tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, przyznawaną jednorazowo (G. Bieniek, Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania. Tom I, Warszawa 2007, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wydanie VIII).

Przepisy nie wskazują w sposób jednoznaczny kryteriów, jakimi powinien kierować się sąd ustalając wysokość zadośćuczynienia.

W doktrynie i orzecznictwie panuje jednak zgoda, co do tego, że należy brać pod uwagę takie aspekty jak długotrwałość cierpień fizycznych i psychicznych związanych z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia oraz ich intensywność (stopień cierpień), skutki doznanych urazów, wiek poszkodowanego, dolegliwości związane z niezbędnym leczeniem, pobytami w szpitalu, rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiową oraz inne czynniki podobnej natury. Ich rozmiar, natężenie i czas trwania należy analizować w kontekście okoliczności konkretnej sprawy.

Użyte w art. 445 § 1 k.c. pojęcie „sumy odpowiedniej” choć ma charakter niedookreślony, tym niemniej w orzecznictwie wskazuje się kryteria, którymi należałoby kierować się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia, a mianowicie to, że musi ono mieć charakter kompensacyjny, a więc musi przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną, nie będącą jednakże wartością nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy. Z tego wynika, że „wartość odpowiednia” to wartość utrzymana w granicach odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Pamiętać przy tym należy, że na wysokość zadośćuczynienia składają się cierpienia pokrzywdzonego - tak fizyczne jak i psychiczne - których rodzaj, czas trwania i natężenie, należy każdorazowo określić w kontekście materiału dowodowego sprawy. Indywidualny charakter zadośćuczynienia przesądza o tym, że ostateczne ustalenia, jaka konkretnie kwota jest „odpowiednia” z istoty swej należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, lecz nie może to być uznanie dowolne (wyrok Sądu Najwyższego-Izba Karna z dnia 4.02.2008 r. III KK 349/2007).

Przy uwzględnieniu powyższych kryteriów szkodę doznaną przez powoda na zabiegu operacyjnego należy ocenić jako znaczną.

W dniu przyjęcia do szpitala powód był osobą względnie młodą, aktywną życiową i zawodowo. Poza okresowymi bólami pleców powód nie cierpiał na żadne inne zdrowotne dolegliwości. Powód pracował jako kierowca zawodowy, a w wolnym czasie lubił spacerować i pływać.

W wyniku błędnie przeprowadzonej operacji, powód opuścił szpital jako osoba niesamodzielna, poruszająca się na wózku, nie mogąca samodzielne chodzić i nie kontrolująca potrzeb fizjologicznych.

Co więcej, rokowania co do dalszego stanu zdrowia powoda są złe – zgodnie z opinią biegłych lekarzy, powód nigdy nie będzie samodzielnie chodzić, a jego stan zdrowia z wiekiem może ulegać pogorszeniu.

Powód nadal wymaga leczenia farmakologicznego, rehabilitacji, której celem jest niedopuszczenie do pogłębienia się objawów neurologicznych oraz leczenia ewentualnych powikłań np. infekcji układu moczowego.

Po nieprawidłowej operacji, komfort życia powoda uległ znacznemu obniżeniu. Powód do chwili obecnej cierpi z uwagi na bardzo silne bóle nóg, na które nie pomagają żadne środki przeciwbólowe. Powód jest zmuszony na co dzień korzystać z pampersów, gdyż nie kontroluje swoich potrzeb fizjologicznych.

Podsumowując, błędnie przeprowadzona operacja z dnia 2 października 2017 r. doprowadziła do trwałego inwalidztwa powoda, czyniąc go osobą niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji.

Biorąc to pod uwagę, Sąd uznał, za zasadne przyznanie powodowi zadośćuczynienia w wysokości 300.000 zł. Zdaniem Sądu jest to kwota odpowiednia biorąc pod uwagę krzywdę powoda z jednej strony, z drugiej zaś okoliczności sprawy i stopień zawinienia pozwanego. Kwota 300.000 zł ma wymierną wartość, z pewnością nie jest sumą symboliczną.

O odsetkach od zasądzonej sumy sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i § 2 zdanie pierwsze k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.). Stosownie do art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast w myśl § 2 zdanie pierwsze tego artykułu, jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie.

Szkoda została zgłoszona pozwanemu przez powoda pismem z dnia 26 czerwca 2018 r. Powód domagał się zapłaty kwot: 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 4.509 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia oraz dojazdów do placówek medycznych oraz kosztów opieki.

Pismem z dnia 19 lipca 2018 r. pozwany wskazał, że z uwagi na okres wakacyjny jest w stanie udzielić ostatecznej odpowiedzi powodowi do końca sierpnia 2018 r.

Po licznych przypomnieniach i ponagleniach ze strony pełnomocnika powoda, pozwany pismem datowanym na dzień 18 września 2018r. wskazał, że nie widzi możliwości zawarcia z powodem ugody pozasądowej, w związku z czym odmawia wypłat jakichkolwiek kwot na rzecz powoda.

Zdaniem Sądu w dniu 1 września 2018 r. pozwany uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, do zajęcia ostatecznego stanowiska co do kwoty 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia. W tym czasie wszystkie uwzględnione przez sąd aspekty i rozmiar krzywdy powoda były już znane lub dawały się przewidzieć i pozwany, gdyby dochował wymaganej od niego staranności w ocenie roszczenia, mógł je wziąć pod uwagę i wypłacić powodowi zasądzoną kwotę.

Co tyczy się pozostałej kwoty zadośćuczynienia w wysokości 270.000 zł to powód wniósł o jej zasądzenie pozwem, a pozwany udzielił odpowiedzi na pozew, która wpłynęła do Sądu 30 listopada 2020 r. i w odpowiedzi tej pozwany odmówił wypłaty jakichkolwiek kwot na rzecz powoda, przyjmując tym samym ostateczne stanowisko w sprawie, co skutkowało zasądzeniem odsetek ustawowych za opóźnienie od tej daty.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie pierwszym wyroku zasądził od pozwanego Szpitala (...) w P. im. S. S. na rzecz powoda B. L. (1) tytułem zadośćuczynienia 300.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:

a)  30.000 zł od dnia 1 września 2018 r. do dnia zapłaty;

b)  270.00 od dnia 30 listopada 2020 r. do dnia zapłaty.

Kolejno powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 13.046,09 zł tytułem odszkodowania za poniesione przez powoda koszty leczenia powstałe w wyniku zdarzenia z dnia 2 października 2017r., wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego a rzecz powoda kwoty 10.215,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, za koszty opieki sprawowanej nad powodem, zgodnie z art. 444 § 1 k.c.

Pismem z dnia 3 marca 2025 r. powód rozszerzył swoje stanowisko w sprawie w ten sposób, że w zakresie w zakresie dochodzonego na rzecz powoda odszkodowania z tytułu kosztów opieki osób trzecich z określonej pierwotnie kwoty 10.215 zł do kwoty 25.677 zł z odsetkami ustawowym liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Natomiast w pozostałym zakresie powództwo pozostawił bez zmian.

Zgodnie z art. 444 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty.

Odszkodowanie przewidziane w art. 444 § 1 k.c. obejmuje wszelkie wydatki pozostające w związku z uszkodzeniem ciała lub wywołaniem rozstroju zdrowia, jeżeli tylko są konieczne i celowe. Wśród tych wydatków wymienia się powszechnie koszty leczenia, w tym pobytu w szpitalu, pomocy pielęgniarskiej, koszty farmaceutyków, sprzętu ortopedycznego, specjalnego odżywiania się. Do tego typu kosztów zaliczyć należy także wydatki związane z transportem chorego do szpitala oraz na zabiegi medyczne i rehabilitacyjne, koszty związane z odwiedzinami pacjenta w szpitalu przez osoby bliskie czy wynikające z konieczności specjalnej opieki i pielęgnacji nad chorym (również tej wykonywanej nieodpłatnie przez osoby bliskie), koszty zabiegów rehabilitacyjnych, koszty przygotowania poszkodowanego do zmiany zawodu, przyznane zarówno w formie świadczeń jednorazowych, jak i okresowych, itp. (wyr. SA w Poznaniu z 29.7.2015 r., I ACa 256/15, L.; wyr. SA w Krakowie z 11.3.2016 r., I ACa 1706/15, L.; wyr. SA w Białymstoku z 3.6.2015 r., I ACa 150/15, L.; wyr. SA w Łodzi z 11.6.2015 r., I ACa 1821/14, L.). Zwrot tych kosztów należy się poszkodowanego niezależnie od tego, czy świadczenia, produkty bądź usługi sfinansowane z tych środków okazały się ostatecznie skuteczne i przyniosły spodziewane rezultaty. Ponadto wskazać należy, że w orzecznictwie dominuje obecnie pogląd, że poszkodowanego nie powinien obciążać dowód polegający na wykazaniu, że koszty leczenia nie zostaną pokryte w ramach posiadanego przez niego ubezpieczenia zdrowotnego. Co więcej, brak jest także podstaw do przyjęcia, że kwoty wypłacone poszkodowanemu na mocy dowolnych umów ubezpieczenia zmniejszają zakres obowiązku odszkodowawczego sprawcy szkody. Celem uzyskania kompensaty na podstawie art. 444 KC poszkodowany nie musi też uzasadniać skorzystania z prywatnej opieki medycznej tym, że dostęp do tego typu usług medycznych w ramach publicznej służby zdrowia był niemożliwy lub znacznie utrudniony (wyr. SN z 19.5.2016 r., IV CSK 552/15, L.; wyr. SA w Warszawie z 28.5.2015 r., VI ACa 1301/14, L.; wyr. SN z 12.9.2014 r., I CSK 634/13, L.).

Jak już wcześniej wykazano na skutek błędnie przeprowadzonej operacji, powód wymagał pomocy i opieki ze strony osób trzecich, min. z uwagi na brak możliwości samodzielnego wykonywania czynności związanych z samoobsługą – myciem i ubieraniem się, codzienną toaletą, czy załatwianiem spraw poza domem.

Sąd zdecydował, iż należy zasądzić tytułem odszkodowania od pozwanego na rzecz powoda łączną kwotę 37.798,56 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:

a)  4.506 zł od dnia 7 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty;

b)  33.298 zł od dnia 30 listopada 2020 r. do dnia zapłaty.

Odszkodowanie obejmuje zwrot kosztów opieki nad powodem po wadliwie przeprowadzonym zabiegu operacyjnym. Odszkodowanie w tej części zostało wyliczone w następujący sposób:

Po opuszczeniu przez powoda oddziału rehabilitacyjnego w B., przez pierwsze 60 dni tj. do dnia 1 kwietnia 2018 r. powód wymagał opieki w wymiarze 5 godzin na dobę, a Sąd przyjął stawkę godzinową w wysokości 9 zł, tym samym koszty opieki nad powodem w tym okresie wynosiły:

60 dni x 5 godzin dziennie x 9 zł = 2.700 zł.

Następnie od dnia 2 kwietnia 2018 r. powód potrzebuje opieki w zakresie 3 godzin dziennie. Koszty opieki należało uwzględnić za okres od dnia 2 kwietnia 2018r. do dnia 31 lipca 2020 r., albowiem od dnia 1 sierpnia 2020 r. pozwany domagał się w pozwie zasadzenia comiesięcznej renty.

Tym samym okres od 02.04.2018 r. do 31.07.2020 r. liczy 851 dni, co skutkowało dokonaniem następujących obliczeń: 851 dni x 3 godzinny dziennie x 9 zł = 22.977 zł.

Łączne koszty opieki wynoszą zatem 25. 677 zł ( tj. 2.700 + 22.977 zł ).

W pozostałej części odszkodowanie obejmuje kwotę 12.121,56 zł. Na kwotę tę składają się wydatki związane z zakupem leków i inne wydatki związane z leczeniem i rehabilitacją powoda. Koszty te zostały potwierdzone fakturami i rachunkami załączonymi do pozwu (k. 171-196).

Co tyczy się daty od której przysługują odsetki ustawowe, to pozwany udzielił odpowiedzi na pozew, która wpłynęła do Sądu 30 listopada 2020 r. i w odpowiedzi tej pozwany odmówił wypłaty jakichkolwiek kwot na rzecz powoda, przyjmując tym samym ostateczne stanowisko w sprawie, co skutkowało zasądzeniem odsetek ustawowych za opóźnienie od tej daty

Powód wniósł również o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda comiesięcznej renty w wysokości 810 zł począwszy od dnia 1 sierpnia 2020 r. tytułem zwiększonych potrzeb powoda ( waloryzowanej corocznie począwszy od maja 2021r. w oparciu o wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych podawanych przez Główny Urząd Statystyczny), płatnej z góry do 10 dnia miesiąca, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w razie uchybienia terminowi płatności do dnia zapłaty, w związku ze stała potrzebą udzielania powodowi opieki przez osoby trzecie, zgodnie z art. 444 § 2 k.c.;

Podstawę powyższego roszczenia stanowi art. 444 § 2 k.c. zgodnie z którym jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

Zdaniem Sądu, całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza wysokość wnioskowanej przez powoda kwoty renty w wysokości 810 zł miesięcznie.

Zdaniem Sądu wskazana przez powoda liczba 3 godzin dziennie, jako czas w jakim powód wymaga pomocy osób trzecich jest adekwatna do potrzeb powoda jak i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego.

Podstawą ustalenia stawki za 1 godzinę opieki jest przeciętne wynagrodzenie osiągane z tytułu pełnienia opieki nad osobę chorą. Zdaniem Sądu stawka 9 zł za godzinę, wskazana przez powoda, nie jest stawką zawyżoną lecz wręcz niższą do obecnych stawek rynkowych za tego typu usługi. Przy czym zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2020 r. (sygn. akt. III CzP 31/19): poszkodowany, który doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, może domagać się na podstawie art. 444 k.c. odszkodowania z tytułu kosztów opieki sprawowanej nad nim nieodpłatnie przez osoby bliskie. Ponadto przyznanie renty z tytułu zwiększonych potrzeb na podstawie art. 444 § 2 k.c. nie jest uzależnione od wykazania, że poszkodowany te potrzeby faktycznie zaspokaja i ponosi związane z tym wydatki. Do przyznania renty z tego tytułu wystarcza samo istnienie zwiększonych potrzeb jako następstwo czynu niedozwolonego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1976r., sygn. akt : IV CR 50/76). Tym samym pomimo tego, ze jak sam wskazuje powód opiekę nad nim sprawuje na co dzień żona i córki, zasadnym było ustanowienie renty z tytułu kosztów opieki sprawowanej nad powodem.

W związku z powyższym Sąd uznał, że wskazana przez powoda kwota 810 zł miesięcznie (9 zł za godzinę x 3 godziny x 30 dni w miesiącu = 810 zł), nie jest kwotą zawyżoną lecz adekwatną do uzasadnionych potrzeb powoda w tym zakresie.

Z uwagi na powyższe Sąd w punkcie trzecim wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem renty 810 zł miesięcznie, płatnej do 10 dnia każdego kolejnego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, poczynając od dnia 1 sierpnia 2020 r.

Powód wniósł również o ustalenie odpowiedzialności pozwanej na przyszłość.

Stosownie do treści art. 189 k.p.c. powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny.

W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1970 r., III CZP 34/69 (OSNC 1970, Nr 12, poz. 217), mającej moc zasady prawnej, zostało przyjęte, że w sprawie o naprawienie szkody wynikłej z uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia zasądzenie określonego świadczenia nie wyłącza jednoczesnego ustalenia w sentencji wyroku odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości z tego samego zdarzenia. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że wykładnia funkcjonalna art. 189 k.p.c. przemawia za przyjęciem interesu prawnego w ustaleniu, jeżeli istnieje jakaś obiektywna niepewność stanu prawnego. Przykładowo, interes taki może istnieć, mimo możliwości dochodzenia świadczenia z danego stosunku prawnego, jeżeli z tego stosunku wynikają dalsze skutki, których dochodzenie w drodze powództwa o świadczenie nie jest możliwe lub nie jest na razie aktualne. Dotyczy to zwłaszcza szkód na osobie, gdyż szkody te nie zawsze powstają jednocześnie ze zdarzeniem, które wywołało uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia. Poszkodowany z reguły nie może w chwili wszczęcia procesu dochodzić wszystkich roszczeń, następstwa bowiem uszkodzenia ciała są najczęściej wielorakie i wywołują skutki, których dokładnie nie można określić ani przewidzieć. Swoistość szkód na osobie, które występują często po upływie dłuższego czasu, oraz nieprzekraczalny dziesięcioletni termin przedawnienia roszczeń majątkowych przemawiają za przyjęciem, że dochodząc określonych świadczeń odszkodowawczych powód może jednocześnie - na podstawie art. 189 k.p.c. - domagać się ustalenia odpowiedzialności pozwanego za ewentualną szkodę, jaka może wyniknąć dlań w przyszłości. Wskazując na korzyści płynące dla poszkodowanego z wyroku uwzględniającego powództwo o ustalenie, Sąd Najwyższy podkreślił, że zapobiega ono także trudnościom dowodowym związanym z upływem długiego czasu, ustalenie bowiem w sentencji wyroku odpowiedzialności dłużnika za szkody mogące powstać w przyszłości wiąże raz na zawsze sąd i strony, chyba że wyrok zawierający takie ustalenie zostanie obalony.

W związku z tym, że rokowania co do dalszego stanu zdrowia powoda nie są dobre, a z wiekiem stan zdrowia powoda, pomimo stałej kontroli lekarskiej i odpowiedniej rehabilitacji może zdaniem biegłych się pogarszać, ustalić należało, że pozwany ponosi odpowiedzialność za przyszłe skutki nieprawidłowo przeprowadzonego zabiegu operacyjnego z dni 2 października 2017 r. (punkt 4 wyroku).

W punkcie piątym wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałej części.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 98 § 1 ¹, art. 99 i art. 100 k.p.c.

Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 98 § 3 k.p.c.). Stronom reprezentowanym przez radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej zwraca się koszty w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata.

Stosownie do treści art. 100 k.p.c. w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Powództwo zostało oddalone w niewielkiej tylko części, co uzasadniało obciążenie pozwanego całością kosztów procesu poniesionych przez powoda. Na koszty te składa się wynagrodzenie radcy prawnego, którego wysokość została ustalona na podstawie § 2 pkt. 7 i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22.10.2015 r. (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).

W punkcie szóstym wyroku Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda 10.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Stosownie do treści art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 18.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j. t. Dz. U. z 2025 r., poz. 1228) kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.

Z uwagi na to, że powód, który zasadniczo wygrał proces, był zwolniony od kosztów sądowych, nieuiszczonymi kosztami sądowymi należało obciążyć pozwanego, który zasadniczo proces przegrał. Na koszty te składa się opłata od pozwu w wysokości 17.423 zł (przy uwzględnieniu wartości przedmiotu sporu w wysokości 348.444 zł) oraz wydatkowane tymczasowo przez Skarb Państwa koszty opinii biegłego w kwocie 10.521,28 zł.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie wyżej powołanych przepisów prawa, orzeczono jak w sentencji wyroku.

Jacek Grudziński